Ο ήχος απο τον καλπασμό τον δακτύλων μου που σκάνε με λύσσα πάνω στα πλήκτρα του πληκτρολογίου γέμισε το δωμάτιο... Καλά πως ξεκίνησα έτσι ο πούστης, μιλάμε, ποίησις! Φάση σήμερα (όχι η μέρα, η ώρα). Μετά απο καιρό είπα να ρίξω και μια βόλτα κατα δω... Οπως είναι λογικό, θα γράψω πολλά, ύστερα απο τέτοιο διάστημα. Αλλά σκάω γιατί αν αρχίσω να γράφω για διάφορα δεν θα σταματήσω, οπότε, ξεκινάω.
Δεν είναι φοβερό το πως μαζεύονται όλες οι σκέψεις, όλα αυτά τα προβλήματα, το άγχος, γενικά ό,τι μας κυνηγά, την στιγμή που πέφτεις να κοιμηθείς; Κυρίως αυτό γίνεται όταν δεν νυστάζεις και πολύ και απλά αράζεις, τριγυρνάς στο κρεβάτι επειδή δεν βολεύεσαι, πέρα δώθε λες και όλα τα παραπάνω ξαπλώνουν κι αυτά στο κρεβάτι απο την πλευρά που κοιτάς, για να σου σπάσουν τα νεύρα. Είναι εκείνη η ώρα που αναλύεις κάθε σκηνικό που παίχτηκε στην μέρα σου. Πρόσφατα μου συμβαίνει συχνά αυτό, μιας και πέφτω για ύπνο σχετικά πιο νωρίς απ' ότι έχω συνηθίσει. Το αστείο είναι πως ξεκινάς απο ένα εντελώς διαφορετικό θέμα και φτάνεις σε σημείο να σκέφτεσαι ένα ακόμα πιο άκυρο! Θέλω να κάνω ένα πάρτυ. Ναι, αρκετά άκυρο, απλά ακούω ένα κομμάτι που δεν έχει σχέση με τα συνηθισμένα που ακουω. Είναι καθαρά για τρελό χορό το κομμάτι! Άκουσα το Friction απο αυτούς στο παιχνίδι Burnout Paradise και με την ευκαιρία έψαξα και για άλλα δικά τους όταν έπεσα πάνω σε... αυτό! Ξέρω... Ξέφυγα... Εχμ...! Επόμενο θέμα!
Αν και έχω πρίξει έναν σωρό κόσμο με το συγκεκριμένο θέμα. Πρόκειται για μια ταινία που έχει γίνει η αγαπημένη μου. Μετράω μέχρι στιγμής, ή 6 ή 7 φορές που την έχω δει. Ναι, έχω χάσει το μέτρημα. Είναι απλά κορυφαία. Λοιπόν.
Η ταινία ονομάζεται The Man From Earth και ιστορία έχει ως εξής: Ένας καθηγητής, o John Oldman (David Lee Smith και χαλαρή version του Bruce Dickinson!) πακετάρει για ένα νέο μέρος, (άγνωστο το που θα πάει) όταν ξαφνικά οι φίλοι του καθηγητές, ο Harry (John Billingsley, βιολόγος), η Edith (Ellen Crawford, καθηγήτρια και "φανατική" χριστιανή), ο Dan (Tony Todd, ανθρωπολόγος) και η Sandy (Annika Peterson, η ιστορικός), καταφθάνουν στο σπίτι του για ένα ξαφνικό αποχαιρετιστήριο πάρτυ. Δίχως ο John να πεί τον λόγο της ξαφνικής του μετακόμισης, οι φίλοι του τον πιέζουν, (στην συνέχεια έρχεται και ο Art Jenkins (William Katt), ο οποίος είναι ανθρωπολόγος μαζί με την Linda Murphy (Alexis Thorpe) μια μαθήτρια του) να τους δώσει μια απάντηση. Βάσει κάποιον παρατηρήσεων που έχουν ειπωθεί πριν όλοι μαζευτούν μέσα στο σπίτι (π.χ. ένας άγνωστος πίνακας, απόλυτα πιστός στο ύφος του Βαν Γκογκ με μια αφιέρωση απο πίσω στα γαλλικά, "στον φίλο μου Ζακ Μπόρν", καθώς και γενικότερα το γεγονός ότι ο John ύστερα απο 10 χρόνια παραμένει ο ίδιος εμφανισιακά κ.α.) ο John τους θέτει ένα ερώτημα: Πως θα ήταν αν ένας άνθρωπος αν είχε επιβιώσει απο την ανώτερη παλαιολιθική εποχή μέχρι και σήμερα...
Η ταινία σε αιχμαλωτίζει με έναν ήρεμο τρόπο, με ένα τόσο ενδιαφέρον θέμα, με πολύ καλούς ηθοποιούς και γενικά, το πως είναι γυρισμένη, η φοβερή background μουσική, πολλά. (Αν κανείς ποτέ δεί την ταινία, ας δώσει βάση και στη τρομερή background μουσική, επίσης αν το ψάξει και την βρεί, ας μου στείλει link ή κάτι παρόμοιο γιατί δεν μπορώ με τίποτα να το βρώ το κομμάτι!)
Άλλο. Α ναι! Ρε ΤΙ ΜΑΘΑΙΝΟΥΝ στα παιδάκια στο σχολείο;;; Μιλάω και γενικά, αλλά συγκεκριμένα, επειδή μου έδωσε ο αδερφός μου που πάει 1η Λυκείου το βιβλίο του και έριξα μια ματιά, για τα θρησκευτικά! Γι αυτό γεμίζει ο κόσμος σκαλωμένους! Για να τα πάρω απο την αρχή. Προσπαθούσαμε να βρούμε καμία ταινία με τον πατέρα μου, όταν μου ήρθε μια φλασιά να βάλω στο youtube σε parts μια εκπομπή του Χαρδαβέλλα, με θέμα τον σατανισμό και το πως κάποιοι υποτίθεται χρησιμοποιούν την μουσική για να τσιμπήσει ο κόσμος. (Ναι, αν πατήσετε επάνω στην λέξη "εκπομπή" θα σας πάει στο πρώτο απο τα 15 parts της εκπομπής. Τα υπόλοιπα τα βγάζει δίπλα οπότε είστε κομπλέ.) Καλεσμένοι ήταν, ένας παπάς, ένας αντιπρόσωπος ενος συλλόγου αγιος μάξιμος τρέχα γύρευε, o διευθυντής του περιοδικού rock hard, ο παραγωγός του rock machine.gr, ένα μέλος συγκροτήματος και τέλος, ο Εrevos (!) επίσης μέλος σε black metal συγκρότημα, ουσιαστικά το "αρχισατάνι". (No hard feelings, και γω πέρασα απο μια ηλικία που την είχα δεί σατανιστής, όπως οι περισσότεροι που ακούνε metal, σε λίγο πιο "βαθυά" νερά, βλέπε black metal κ.λ.π κ.λ.π.) Το εβάλα κυρίως για να γελάσουμε μιας και το είχα ξαναδεί ένα βράδυ, και να δούμε πόσο αδαείς είναι, ακόμα και οι πιο "σπουδαγμένοι". Εν πάσει περιπτώση και όχι anyway πια, το είδαμε και δεν το σχολιάσαμε. Τότε ήταν που έπιασα το βιβλίο που μου έφερε ο αδερφός μου, για το μάθημα τον θρησκευτικών και πιο συγκεκριμένα για το κεφάλαιο "Σατανισμός". Διάβασα προσεκτικά το κείμενο των 3-4 σελίδων και ήθελα να τραβήξω τα βυζιά μου με όσα έβλεπα. Αν είναι ποτέ δυνατον! Το φασιστικό ύφος του, η απόκλειση άλλων θρησκειών ή ακόμα χειρότερα, η κατάταξη των άλλων θρησκειών, έμμεσα, σε τάγματα του σατανισμού! Κατηγορεί, όπως και πολλές άλλες, θρησκείες της ανατολής, που κι εγώ ο ίδιος (στην ουσία) ασπάζομαι. Το θέμα είναι πως τους τα έχουν πεί και περάσει απο αρχαιοτάτων χρόνων όλα τόσο διαστρεβλωμένα και "πειραγμένα"... σκατά εν ολίγης, που δεν ξέρουν πως κράζουν κάτι στο οποίο ο χριστιανισμός ο ίδιος βασίστηκε!!! (Αυτό είναι άλλο θέμα, ακόμα πιο μεγάλο για να το γράψω αυτή την φορά...) Μας τα περνάνε, (Ώπα, λάθος! ΤΟΥΣ τα περνάνε, στις νεότερες ηλικίες) όλα με έναν λάθος τρόπο, ίσως με την πρόθεση να δημιουργήσουν φανατικούς (;), ίσως επειδή θέλουν να τους κουμμαντάρουν στην ζωή τους κάποιοι έξυπνοι (;)... Για να το κάνω ακόμα πιο λιανά το θέμα. Φανταστείτε πως ζείτε σε ένα χωριό, δεν σας ξέρουν καλά (ακόμα!) και σας δουν να μιλάτε στον δρόμο με ένα άτομο του αντίθετου φύλου. Εσείς είστε απλά φίλοι. Ο πρώτος που θα σας δεί, θα πεί στον γνωστό του ότι κάτι παίζει μεταξύ εσας και του τύπου/τύπισσας. (Τώρα γιατί θα το πεί; Γιατί δεν έχει ζωή, και απλά ασχολείται με την δική σας και κάθε άλλου/ης δύσμοιρου/ης, αλλά δεν μας ενδιαφέρει αυτό.) Τώρα ο δεύτερος περίεργος/κατίνα, θα φροντίσει τα νέα να πάνε με λίγη σαλτσούλα στον τρίτο. Ο τρίτος θα βάλει και δυο τρία στολίδια για ομορφιά και όσο προχωράνε τα νέα απο βλήμα σε βλήμα, άλλο τόσο "φουσκώνουν", με αποτέλεσμα το "Γεία, τι κάνεις Μαρία;" να έχει μεταμορφωθεί σε "Τι σου κάνω μάνα μου;" κ.λ.π κ.λ.π. Έτσι και τα "φτιαγμένα" παραμύθια με τον χριστιανισμό. Απο κεί που τα πράγματα ήταν απλά, όπως και στο παράδειγμά που έφερα, στο τέλος, γαμηθήκανε (ή καλύτερα, μας γαμήσανε: στο ψέμα)!
Δεν είναι φοβερό το πως μαζεύονται όλες οι σκέψεις, όλα αυτά τα προβλήματα, το άγχος, γενικά ό,τι μας κυνηγά, την στιγμή που πέφτεις να κοιμηθείς; Κυρίως αυτό γίνεται όταν δεν νυστάζεις και πολύ και απλά αράζεις, τριγυρνάς στο κρεβάτι επειδή δεν βολεύεσαι, πέρα δώθε λες και όλα τα παραπάνω ξαπλώνουν κι αυτά στο κρεβάτι απο την πλευρά που κοιτάς, για να σου σπάσουν τα νεύρα. Είναι εκείνη η ώρα που αναλύεις κάθε σκηνικό που παίχτηκε στην μέρα σου. Πρόσφατα μου συμβαίνει συχνά αυτό, μιας και πέφτω για ύπνο σχετικά πιο νωρίς απ' ότι έχω συνηθίσει. Το αστείο είναι πως ξεκινάς απο ένα εντελώς διαφορετικό θέμα και φτάνεις σε σημείο να σκέφτεσαι ένα ακόμα πιο άκυρο! Θέλω να κάνω ένα πάρτυ. Ναι, αρκετά άκυρο, απλά ακούω ένα κομμάτι που δεν έχει σχέση με τα συνηθισμένα που ακουω. Είναι καθαρά για τρελό χορό το κομμάτι! Άκουσα το Friction απο αυτούς στο παιχνίδι Burnout Paradise και με την ευκαιρία έψαξα και για άλλα δικά τους όταν έπεσα πάνω σε... αυτό! Ξέρω... Ξέφυγα... Εχμ...! Επόμενο θέμα!
Αν και έχω πρίξει έναν σωρό κόσμο με το συγκεκριμένο θέμα. Πρόκειται για μια ταινία που έχει γίνει η αγαπημένη μου. Μετράω μέχρι στιγμής, ή 6 ή 7 φορές που την έχω δει. Ναι, έχω χάσει το μέτρημα. Είναι απλά κορυφαία. Λοιπόν.
Η ταινία ονομάζεται The Man From Earth και ιστορία έχει ως εξής: Ένας καθηγητής, o John Oldman (David Lee Smith και χαλαρή version του Bruce Dickinson!) πακετάρει για ένα νέο μέρος, (άγνωστο το που θα πάει) όταν ξαφνικά οι φίλοι του καθηγητές, ο Harry (John Billingsley, βιολόγος), η Edith (Ellen Crawford, καθηγήτρια και "φανατική" χριστιανή), ο Dan (Tony Todd, ανθρωπολόγος) και η Sandy (Annika Peterson, η ιστορικός), καταφθάνουν στο σπίτι του για ένα ξαφνικό αποχαιρετιστήριο πάρτυ. Δίχως ο John να πεί τον λόγο της ξαφνικής του μετακόμισης, οι φίλοι του τον πιέζουν, (στην συνέχεια έρχεται και ο Art Jenkins (William Katt), ο οποίος είναι ανθρωπολόγος μαζί με την Linda Murphy (Alexis Thorpe) μια μαθήτρια του) να τους δώσει μια απάντηση. Βάσει κάποιον παρατηρήσεων που έχουν ειπωθεί πριν όλοι μαζευτούν μέσα στο σπίτι (π.χ. ένας άγνωστος πίνακας, απόλυτα πιστός στο ύφος του Βαν Γκογκ με μια αφιέρωση απο πίσω στα γαλλικά, "στον φίλο μου Ζακ Μπόρν", καθώς και γενικότερα το γεγονός ότι ο John ύστερα απο 10 χρόνια παραμένει ο ίδιος εμφανισιακά κ.α.) ο John τους θέτει ένα ερώτημα: Πως θα ήταν αν ένας άνθρωπος αν είχε επιβιώσει απο την ανώτερη παλαιολιθική εποχή μέχρι και σήμερα...
Η ταινία σε αιχμαλωτίζει με έναν ήρεμο τρόπο, με ένα τόσο ενδιαφέρον θέμα, με πολύ καλούς ηθοποιούς και γενικά, το πως είναι γυρισμένη, η φοβερή background μουσική, πολλά. (Αν κανείς ποτέ δεί την ταινία, ας δώσει βάση και στη τρομερή background μουσική, επίσης αν το ψάξει και την βρεί, ας μου στείλει link ή κάτι παρόμοιο γιατί δεν μπορώ με τίποτα να το βρώ το κομμάτι!)
Άλλο. Α ναι! Ρε ΤΙ ΜΑΘΑΙΝΟΥΝ στα παιδάκια στο σχολείο;;; Μιλάω και γενικά, αλλά συγκεκριμένα, επειδή μου έδωσε ο αδερφός μου που πάει 1η Λυκείου το βιβλίο του και έριξα μια ματιά, για τα θρησκευτικά! Γι αυτό γεμίζει ο κόσμος σκαλωμένους! Για να τα πάρω απο την αρχή. Προσπαθούσαμε να βρούμε καμία ταινία με τον πατέρα μου, όταν μου ήρθε μια φλασιά να βάλω στο youtube σε parts μια εκπομπή του Χαρδαβέλλα, με θέμα τον σατανισμό και το πως κάποιοι υποτίθεται χρησιμοποιούν την μουσική για να τσιμπήσει ο κόσμος. (Ναι, αν πατήσετε επάνω στην λέξη "εκπομπή" θα σας πάει στο πρώτο απο τα 15 parts της εκπομπής. Τα υπόλοιπα τα βγάζει δίπλα οπότε είστε κομπλέ.) Καλεσμένοι ήταν, ένας παπάς, ένας αντιπρόσωπος ενος συλλόγου αγιος μάξιμος τρέχα γύρευε, o διευθυντής του περιοδικού rock hard, ο παραγωγός του rock machine.gr, ένα μέλος συγκροτήματος και τέλος, ο Εrevos (!) επίσης μέλος σε black metal συγκρότημα, ουσιαστικά το "αρχισατάνι". (No hard feelings, και γω πέρασα απο μια ηλικία που την είχα δεί σατανιστής, όπως οι περισσότεροι που ακούνε metal, σε λίγο πιο "βαθυά" νερά, βλέπε black metal κ.λ.π κ.λ.π.) Το εβάλα κυρίως για να γελάσουμε μιας και το είχα ξαναδεί ένα βράδυ, και να δούμε πόσο αδαείς είναι, ακόμα και οι πιο "σπουδαγμένοι". Εν πάσει περιπτώση και όχι anyway πια, το είδαμε και δεν το σχολιάσαμε. Τότε ήταν που έπιασα το βιβλίο που μου έφερε ο αδερφός μου, για το μάθημα τον θρησκευτικών και πιο συγκεκριμένα για το κεφάλαιο "Σατανισμός". Διάβασα προσεκτικά το κείμενο των 3-4 σελίδων και ήθελα να τραβήξω τα βυζιά μου με όσα έβλεπα. Αν είναι ποτέ δυνατον! Το φασιστικό ύφος του, η απόκλειση άλλων θρησκειών ή ακόμα χειρότερα, η κατάταξη των άλλων θρησκειών, έμμεσα, σε τάγματα του σατανισμού! Κατηγορεί, όπως και πολλές άλλες, θρησκείες της ανατολής, που κι εγώ ο ίδιος (στην ουσία) ασπάζομαι. Το θέμα είναι πως τους τα έχουν πεί και περάσει απο αρχαιοτάτων χρόνων όλα τόσο διαστρεβλωμένα και "πειραγμένα"... σκατά εν ολίγης, που δεν ξέρουν πως κράζουν κάτι στο οποίο ο χριστιανισμός ο ίδιος βασίστηκε!!! (Αυτό είναι άλλο θέμα, ακόμα πιο μεγάλο για να το γράψω αυτή την φορά...) Μας τα περνάνε, (Ώπα, λάθος! ΤΟΥΣ τα περνάνε, στις νεότερες ηλικίες) όλα με έναν λάθος τρόπο, ίσως με την πρόθεση να δημιουργήσουν φανατικούς (;), ίσως επειδή θέλουν να τους κουμμαντάρουν στην ζωή τους κάποιοι έξυπνοι (;)... Για να το κάνω ακόμα πιο λιανά το θέμα. Φανταστείτε πως ζείτε σε ένα χωριό, δεν σας ξέρουν καλά (ακόμα!) και σας δουν να μιλάτε στον δρόμο με ένα άτομο του αντίθετου φύλου. Εσείς είστε απλά φίλοι. Ο πρώτος που θα σας δεί, θα πεί στον γνωστό του ότι κάτι παίζει μεταξύ εσας και του τύπου/τύπισσας. (Τώρα γιατί θα το πεί; Γιατί δεν έχει ζωή, και απλά ασχολείται με την δική σας και κάθε άλλου/ης δύσμοιρου/ης, αλλά δεν μας ενδιαφέρει αυτό.) Τώρα ο δεύτερος περίεργος/κατίνα, θα φροντίσει τα νέα να πάνε με λίγη σαλτσούλα στον τρίτο. Ο τρίτος θα βάλει και δυο τρία στολίδια για ομορφιά και όσο προχωράνε τα νέα απο βλήμα σε βλήμα, άλλο τόσο "φουσκώνουν", με αποτέλεσμα το "Γεία, τι κάνεις Μαρία;" να έχει μεταμορφωθεί σε "Τι σου κάνω μάνα μου;" κ.λ.π κ.λ.π. Έτσι και τα "φτιαγμένα" παραμύθια με τον χριστιανισμό. Απο κεί που τα πράγματα ήταν απλά, όπως και στο παράδειγμά που έφερα, στο τέλος, γαμηθήκανε (ή καλύτερα, μας γαμήσανε: στο ψέμα)!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου