Η τύχη μου τελειώσε μαζί με εκείνο το, σεξουαλικού περιεχομένου, όνειρο μου. Στην προσπάθεια να τεντωθώ στο κρεβάτι, ανακαλύπτω κάπως αργά οτι είμαι στην άκρη του. Γκαντεμιά - Αρλεκίνος, 1-0. Η μύγα που με ζάλιζε καθ'ολη την διάρκεια της νύχτας, σκέφτεται να κάνει μια ελεύθερη πτώση πάνω μου οσο ακόμα βρίσκομαι κάτω, με το πρόσωπο να χαζεύει, μετα δυσκολίας, τα πλακάκια. Σηκώνομαι όπως όπως και προσπαθώ να lockάρω το μπάσταρδο ιπτάμενο έντομο. Απόπειρα να την χτυπήσω στον αέρα και το σκόρ Γκαντεμιά - Αρλεκίνος αλλάζει σε 2-0 όταν το χέρι μου προσγειώνεται με μίσος πάνω στην γωνία στο ράφι. Ένα πνιχτό ουρλιαχτό ξεσκίζει τις φωνητικές μου χορδές ενω ταυτόχρονα μπορώ να ορκιστώ πως άκουσα ένα ισχνο χαιρέκακο γελάκι... Ξεκωλιάρα μύγα. Προσπερνάω και προχωράω. Ή τουλάχιστον προσπάθησα να προχωρήσω όταν κακήν κακώς αντιλαμβάνομαι το σεντόνι τυλιγμένο ακόμα στα πόδια μου. Όμως ναι. Πέφτω απλά στα γόνατα ετσι ώστε το σκορ να πάει 2-1. Πριν προλάβω να χαρώ, η μύγα επιστρέφει και στην απεγνωσμένη προσπάθεια μου να την ξαναχτυπήσω, πέφτω ξανά και ολοκληρωτικά, με το μάγουλο να δροσίζεται απο το πλακάκι και το σκορ να ξαναϊσιώνει με ένα 3-0. Αφου προσεκτικά τακτοποιώ τα τριγύρω και βρίσκομαι, για τα καλά κι επιτέλους, στα πόδια μου αποχωρώ απο το δωμάτιο με σκυμμένο το κεφάλι και το σεντόνι και την μυγα να χασκογελάνε με την πάρτη μου. Ετοιμάζομαι να φτιάξω φραπέ. Νερό, καφές και ζάχαρη. Μιξεράκι. Ξεκινάω να χτυπάω τον καφέ όταν πια το καταραμένο εργαλείο πάυει να ανακατεύει. Αποσύρω το μιξεράκι απο το ποτήρι για να επαληθεύσω το νεο high-score του match Γκαντεμιά - Αρλεκίνος, 4-0. Το στρογγυλό τμήμα που περιστρέφεται στην άκρη απο το μιξεράκι έχει μείνει στον πάτο του ποτηριού. Γυρνάω να πάρω ένα κουτάλι για να μαζέψω απο το στενό ποτήρι το κυκλικό τμήμα του εξαρτήματος. Το κουτάλι με νίντζα ελιγμούς φεύγει απο το χέρι μου. Σκύβοντας να το μαζέψω απο κάτω ο πάγκος της κουζίνας καλά καμουφλαρισμένος κάτω απο ένα πανί με ζωγραφισμένα φρούτα και διάφορα μαϊμάκια, κάνει την εμφάνισή του. Στο επόμενο στάδιο θα περίμενα τα πουλάκια που θα εμφανιστούν και θα πετάνε πάνω απο το κεφάλι μου λόγω του χτυπήματος, να με χέσουν κιόλας. Με ένα σκορ 5-0, φέρνω στα ίσια του το σακατεμένο δίχως λόγο σώμα μου. Με προσεκτικές κινήσεις τελειώνω τον καφέ. Τέλος, παγάκια. Tα ρημάδια να έχουν σφηνώσει για τα καλά στην πλαστική μαλακία τους. Λίγο ακόμα... Λίγο ακόμα! Και ναι! Έπεσε... κάτω. 6-0. Γύρω στο 5λεπτο και με ακόμα πιο προσεκτικές κινήσεις, το δεύτερο παγάκι κυλάει ομαλά και κολυμπάει στον φραπέ. Έχω ξεχάσει μια σχετικά, πολύτιμη πληροφορία την οποία και αστραπιαία φέρνω στο μυαλό μου με το πρώτο βήμα. Γιατί δεν μάζεψα το παγάκι πριν...; Βρίσκομαι να χορεύω σε slow motion σαν τον Alexander Zhulin πάνω στο παγάκι σε ρυθμούς κλασσικής μουσικής, όταν ξαφνικά το όλο σκηνικό διακόπτεται απο την παρουσία της πόρτας, η οποία με βίαιο τρόπο και χωρίς να έχει τις απαραίτητες χορευτικές ικανότητες, μου ζητάει να γίνει παρτενέρ. Γκαντεμιά - Αρλεκίνος, 7-0. Ο φραπές ανέπαφος, σε αντίθεση με το στραβωμένο μου πλέον πρόσωπο και το κατακρεουργημένο μου ηθικό. (συνεχίζεται...)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου