Όπως λέει και ο τίτλος, απο το τίποτα πήγαμε στο κάτι. Έστω και φανταστικό, απο υλικής πλευράς πάντα. Κανείς όμως δεν μπορεί να πεί με σιγουριά πως η υλική πλευρά επαληθεύει την ψυχική. Η υλική/σαρκική επαληθεύει τον εαυτό της, το οπτικό, το χειροπιαστό. Πως μπορείς να αποδείξεις λοιπόν το ψυχικό ενδιαφέρον; Ή μάλλον, ας το θέσω αλλιώς. Μπορείς να το αποδείξεις; Ίσως όλα αυτά τα υποτυπώδη και κλισέ που ειπώνονται απλά να δίνουν μια ιδέα, αλλά σίγουρα δεν μπορείς να έχεις μία ολοκληρωμένη άποψη, σταθερή και σίγουρη πάνω σ' αυτό. Πως εκφράζεις κάτι άυλο; Οι πράξεις μας απλά είναι αναπαραστάσεις του τι αισθανόμαστε, ωστόσο δεν μπορείς να έχεις μια άμεση επαφή. Οι κινήσεις, τα λόγια, είναι ένα φτωχό πλην "χοντροκομμένο" μέσο για να κινηθείς επάνω σε κάτι τόσο εύθραυστο και λεπτεπίλεπτο, κάτι ανεξήγητο. Πολλές φορές όλοι φτάνουμε σε σημείο να πούμε: "Δεν έχω λόγια για αυτό που μου συνέβει, που είδα" κ.ο.κ. Ποτέ δεν μπορείς να είσαι 100% σίγουρος για κάτι που ο άλλος αισθάνεται. Απλά μπορείς να εικάζεις, με βάση τα λεγόμενα παραπάνω.
Η ζέστη σε κάνει να θες να γδάρεις ζωντανό τον εαυτό σου, η φασαρία απο τα, επίδοξα μπάσταρδα στην προσπάθεια να αποκτήσουν γκόμενα, μαλακισμένα με τα μηχανάκια, άκρως ενοχλητική και οι διπρόσωπες κυράτσες και θείτσες εκνευριστικές να κόβουν βόλτα ή να μαζεύονται έξω απο το σπίτι για άσκοπες συζητήσεις νεκροταφειακής φύσεως, κοινώς θάψιμο μιας απο την άλλη, αν τύχουν σε διαφορετικές ώρες συγκέντρωσης και όχι όλες μαζί. Η ζωή κατα τ' άλλα προχωρά φυσιολογικά και παρα φύσην, με μένα να περιμένω στον ουρανό χαζεύοντας για κανέναν κομήτη που θα μου κάνει την χάρη να παρεκλίνει λιγάκι απο την πορεία του και να προσγειωθεί εδω πιο κάτω. Οι μέρες δεν λένε να περάσουν για το σκοτεινό μου αγγελάκι που θα έρθει να με πιάσει απο τα μαλλιά και να με σώσει για λίγο απο την μιζέρια και την ρουτίνα αυτού του σάπιου μέρους. Η κολλητή μου τρέχει σε river party και με άφησε να πολεμάω τα "orcs" του χωριου και τα "troll" του ηλεκτρονικού κόσμου μοναχός. Οι βλαμμένοι ιδίως του ηλεκτρονικού κόσμου, προσπαθώντας να φανούν "μάγκες" παίζοντάς το απελευθερωμένοι, κυρίως σε βάρος των άλλων. Είναι πάλι και κείνοι οι έξυπνοι που προσπαθούν να κρύβουν τα κόμπλεξ τους κατηγορώντας άλλους. Δεν λέω πως είμαι το πιο ακομπλεξάριστο άτομο του κόσμου, αντιθέτως θα έλεγα, έχω και γω, ίσως και περισσότερα απ' οτι θα έπρεπε. Τουλάχιστον ως κόμπλεξ τα εκλαμβάνουν οι περισσότεροι, γι' αυτό και συμπεριλαμβάνω και τον εαυτό μου μέσα στον μπαξέ συνολικής και ατομικής μαλακίας. Ένα τελευταίο είναι πως ενστικτωδώς τραβιέμαι απο ανώφελα σκηνικά συζητήσεις, ή προβολές ασέβειας προς το άτομο μου, έστω και ασυναίσθητες. Το μυαλό μου είναι σε μια περίεργη κατάσταση οπότε αν κάτι λέω λάθος, συγχωρέστε τον λεκτικά ναρκωμένο μου παραληρισμό.
"Πίστευα πως η περίοδος της αφάνας είχε τελειώσει για μένα αλλά απ' ό,τι φαίνεται, θέλει κι άλλο."
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου