Κενή ανάρτηση

 

Δεν υπάρχει κάτι νέο να γράψω. Εδω και καιρό προσπαθώ να συντάξω τις σκέψεις μου, να τις βάλω σε μια σειρά, μήπως βρω κάποιο σημαντικό γεγονός να αναφέρω, να σημειώσω, να αναλύσω, να σχολιάσω. Μάταια. Δεν υπάρχει τίποτα. Πόσες φορές ξεκίνησα να γράφω διάφορα κείμενα κατα καιρούς, αλλά κι αυτά χάθηκαν ή απλά αποθηκεύτηκαν εσαεί στα πρόχειρα. Αποφάσισα λοιπόν να "γεμίσω το κενό με κενό". Αυτή η αλληλουχία κενών μοιάζει δρόμος ατελείωτος.  

 

• Βρίσκω τον εαυτό μου απαθέστατο σε πολλά, σε καταστάσεις και θέματα που η μεγάλη πλειοψηφία θα ενθουσιαζόταν στο έπακρο. Ωστόσο, ευχαριστιέμαι τις μικρές εκείνες στιγμές μαγείας, τις ελάχιστες εκείνες φορές που μια τόση δα περίπτωση, μη αντιληπτή απο τους άλλους, εμφανίζεται. Πράγματα αδιάφορα και καθημερινά, λέξεις, εκφράσεις, κινήσεις που κανείς δεν αντιλαμβάνεται. Δεν χρειάζομαι εκθαμβωτικές εξόδους, αχαλίνωτα clubing μέχρι πρωίας, φασαρίες και τρέλες για να πω πως είμαι καλά, πως ζω. Με εκνευρίζουν όλα αυτά και κάποιος που με ξέρει λίγο καλύτερα θα μπορούσε άνετα να πεί πως τα λέω αυτά λόγω οικονομικής κατάστασης και πως μιλάω εκ του ασφαλούς. Δεν μου αρέσει να δικαιολογούμαι, πόσο μάλλον σε ένα blog, αλλά μου αρέσει να είμαι ξεκάθαρος και ειλικρινής. Υπήρξαν αρκετές φορές που είτε εξαιτίας παρέας, είτε άλλων λόγων, έβγαινα για ποτό και τα συναφή. Μου άρεσε να βρίσκομαι με άτομα που θεωρώ δικά μου σε ένα μέρος για να καθίσουμε ήσυχα και να μιλήσουμε για διάφορα θέματα, πίνοντας τα ουζάκια μας ή τις μπυρίτσες μας, τσιμπώντας τα μεζεδάκια μας, με την μουσικούλα να μας συνοδεύει. Όμως αυτό είναι και το όριό μου. Αυτό θεωρείται για μένα διασκέδαση.  

• Ένα θέμα που πλέον έχω συνειδητοποιήσει για τα καλά είναι πως δίνω πολύ μεγάλη σημασία στην αισθητική, για ο,τι κι αν πρόκειται, είτε ανθρώπων, είτε τόπων, είτε εικόνων κ.ο.κ. Θέλω να είναι όλα στην εντέλεια, ακόμα και το παραμικρό. Να υπάρχει συμμετρία, ομοιομορφία, τάξη. Επηρρεάζεται η διάθεσή μου σχεδόν πάντα απο αυτό. Βρίσκω τον εαυτό μου να κάνει δουλειές στο σπίτι σε ανύποπτο χρόνο, με την απόλυτη προσοχή και αφοσίωση σε αυτό που κάνω. 

 

• Σκανάρω τους ανθρώπους γύρω μου, τους αναλύω, τους περνάω απ' το κόσκινο, στην προσπάθειά μου να τους καταλάβω. Τον τρόπο σκέψης τους, τα θέλω τους, τις αντιδράσεις τους. Όταν έχω λίγο χρόνο ελεύθερο τους φαντάζομαι σε διάφορες καταστάσεις και προσπαθώ να προβλέψω τις κινήσεις τους. Κάποιες φορές εκνευρίζομαι γιατί κατ' εμε, όλοι έχουν καταντήσει ακραίοι και βίαιοι, αρπάζονται με το παραμικρό, δείχνοντας πόσο προβληματικοί και εγωιστές είναι. Δημιουργώ σύντομες φανταστικές συζητήσεις μαζί τους στο μυαλό μου απο ανούσια πράγματα και φαντάζομαι πως θα απαντούσαν στις ερωτήσεις μου. Μετά απο ώρα τους κάνω αγνούς, αμόλυντους απο τον κόσμο που ζούν. Δεν τους αλλάζω, απλά τους κάνω πιό πράους και ήπιους. Έστω για λίγο.

•  Εξακολουθώ να απολαμβάνω την ηρεμία και την ησυχία της νύχτας. Όσο μπορώ. 

•  Δεν βρίσκω κάτι το ενδιαφέρον στο να ρωτάω τα νέα των άλλων. Πάνω κάτω τα έχω ακούσει όλα. Αν θέλω να μάθω κάτι, θα το ρωτήσω απο μόνος μου. Δεν με ενδιαφέρει με τι ασχολούνται ή πως περνάνε των χρόνο τους τα άτομα τα οποία πρωτογνωρίζω. Δεν με επηρρεάζει κάτι απο αυτά, θετικά ή αρνητικά. Προτιμώ να ακούσω κάτι ουσιαστικό, κάτι εποικοδομητικό, κάτι πραγματικά ξεχωριστό. Τέλος, αν θέλω να μιλήσω με κάποιο άτομο, θα το κάνω όταν θα το έχω ανάγκη και όταν θα υπάρχει λόγος ή σοβαρό θέμα, απο όποια πλευρά κι αν είναι. 

• Προτρέπω αυτούς που με παρεξηγούν (ή έπεται να με παρεξηγήσουν) για διάφορους λόγους, (π.χ. η παραπάνω παράγραφος) να δούν όσο μπορούν και όσο γίνεται αντιληπτό το "παράξενο" σκεπτικό μου, τα πράγματα απο το δικό μου πρίσμα. Δεν θέλω κατανόηση, αλλά μια "βόλτα με το δικό μου βαγόνι".   

• Η λεπτομέρεια κάνει την διαφορά. Πόσες φορές μια κίνηση ή ένα βλέμμα, μια λέξη, ένα γνέψιμο του κεφαλιού, όλα σχεδόν φυσικά, δίνουν τεράστια βαρύτητα σε μια κατάσταση (ή και γενικά και αόριστα); Μέσα σε ένα τεράστιο προφορικό κείμενο εκατό λέξεων π.χ., συγκρατείς δύο με τρείς λέξεις κλειδιά, που αν δεν είχαν ακουστεί, το όλο σκηνικό θα είχε άλλη μορφή. Ένα στιγμιαίο βλέμμα, που πριν το αντιληφθείς καλά καλά, έχει χαθεί, το φωτογραφίζεις με το μυαλό σου και το αναλύεις, το επεξεργάζεσαι. Όλα εκείνα που ασυναίσθητα βγαίνουν στην επιφάνεια, εκείνοι οι ακατέργαστοι καμουφλαρισμένοι θησαυροί, έτοιμοι να τους γραπώσεις.

• Όσα περισσότερα αναλαμβάνεις, τόσα περισσότερα καταριέσαι. Το να κρατάς απόσταση απο τους διάφορους υλικούς "πειρασμούς" είναι η καλύτερη λύση. Λίγα και καλά. Όταν έχεις αυτά που θες, απο αυτά που μπορείς να αντέξεις, και ζητάς κι άλλα, είναι φύσικό και επόμενο κάποια στιγμή να "γονατίσεις"απο το βάρος. Απο την στιγμή που πιέζεις την τύχη σου, παύεις να παραπονιέσαι για τις συνέπειες. Είναι κάτι που κυρίως ο ελληνικός λαός αδυνατεί να καταλάβει. Τι λέω τώρα ε...; 

• Εύχομαι να μπορούσα με ένα χτύπημα των δακτύλων, το κάθε δίποδο και λανθασμένα λεγόμενο "άνθρωπος", ζώο που αναπνέει αυτή την στιγμή επάνω στον πλανήτη, ΝΑ μπορούσε ΚΑΙ ΝΑ έμπαινε στην θέση των άλλων και να καταλάβει πως, με τον οποιονδήποτε τρόπο (δυνατά μουσική και φωνές την ώρα κοινής ησυχίας, μηχανάκια, πετώντας σκουπίδια οπουδήποτε αλλού εκτός των κάδων και πάρα μα πάρα πολλά άλλα), φέρεται λάθος.

• Το καλύτερο ψέμα που μπορείς να ακούσεις, είναι πως όλα αυτά που νιώθουμε είναι αλήθεια. Εδω που τα λέμε, η αλήθεια είναι το ωραιότερο ψέμα που έχει βγεί ποτέ. Επίσης αν υποθέσουμε πως όντως υπάρχει αλήθεια, κρύβεται στους Sex Pistols.

Όσο περνάει ο καιρός, όσο περνάνε τα χρόνια θα πω καλύτερα, σιγουρεύω κάποιες πτυχές του εαυτού μου, ξεκαθαρίζω μέσα μου τον εαυτό μου όλο και περισσότερο, σαν να χτίζω μια γέφυρα και κάθε φορά που συμβαίνει αυτό, μια κολώνα, μια βάση της, χτίζεται γερά επιτρέποντάς μου να πάω λίγο παραπέρα. 

Αυτά για τώρα.
Χαιρετώ.