Παραγγελιές

 

    Και ναι είναι γεγονός! Οι πρώτες παραγγελιές που δεν πίεσα καθόλου να μου δωθούν απο δύο άτομα. Ναι βασικά επειδή δεν υπήρχε κανένα ερέθισμα (no pun intended) τις τελευταίες μέρες για συγκεκριμένο θέμα, αποφάσισα να ζητήσω απο δω κι απο κει. Έλα ντάξ, ούτε intro κατάλληλο μπορώ να γράψω, πάμε στο ζουμί.


ΘΕΜΑ 1ο: FRIENDZONE

    Απο που να ξεκινήσω κι απο που να τελειώσω. Είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο που μαστίζει μεγάλο ποσοστό ανθρώπων, κυρίως νεαρών αντρών (ενίοτε και γυναίκες, αλλά ας είμαστε ρεαλιστές). Αυτό συμβαίνει όταν δεν αρέσει ένας άντρας σε μια γυναίκα, είτε εμφανισιακά... είτε εμφανισιακά. Σε έναν κόσμο οπου η εμφάνιση είναι το παν, κάποιος λιγότερο ευπαρουσίαστος τρώει πουλάκι στην προσπάθεια να είναι με κάποια που θέλει. Δε πα να είσαι ο καλύτερος άνθρωπος, ευγενικός, ευπρεπής, γλυκός, ρομαντικός, στοργικός, κοινωνικός, να μην είσαι τεμπέλης, να αγαπάς τα ζώα, να βοηθάς γριούλες να περνάν τον δρόμο, να δίνεις λεφτά σε έρανους, να παλεύεις για τα δικαιώματα των φτωχών, αν δεν έχεις την κατάλληλη εμφάνιση θα φας μια μικρή φόλα.

"Ρηχέ άνθρωπε. Έτσι σκέφτεσαι;" σκέφτεστε τώρα απο μέσα σας, καθώς το διαβάζετε.

Καλωσήρθατε και στο blog μου τότε.

Έχω και το απόλυτο (ξανά, no pun intended) safe quote για να μην μου μουλιάσετε με δάκρυα το blog, λέγοντας ταυτόχρονα "Είσαι τόσο απόλυτος!", το οποίο και παραθέτω ευθύς αμέσως:

Πατήστε εδώ για το safe quote.

    Ναι, υπάρχουν κι αυτές. Δεν είναι όλοι (ή όλες μιας και μιλάμε για τους φρεντζοουναρισμένους) έτσι. Απλά το μεγαλύτερο ποσοστό ΘΕΛΟΥΝ-ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ να το παραδεχτούν υπακούει στο παραμύθι του, ιδανικού εμφανισιακά, παρτενέρ. Δεν είν' κακό ωστόσο, τα' χω ξαναπεί πάνω-κάτω, είναι ανθρώπινη φύση, σε κανέναν δεν αρέσει να έχει έναν "άσχημο" ("ρηχέεεε") άνθρωπο δίπλα του. Σίγουρα δεν λέω οτι ψάχνουΜε το τέλειο, αλλά μια καλή εικόνα. Φυσικά όσο μεγαλώνουν οι άνθρωποι (ορισμένοι) γίνονται και εξυπνότεροι (υπο μια έννοια) και ξεπερνάνε την εμφάνιση, ψάχνοντας κάτι διαφορετικό, αλλά αυτό δεν είναι της παρούσης. 

   Έτσι λοιπόν ο φίλος μπάκουρας κάθεται και παιδεύεται μπας και δει στον ήλιο μοίρα, κάτι που έχω δηλώσει και ανοιχτά, οτι εγω προσωπικά σιχαίνομαι. Το να παιδεύεσαι με κάποια που δεν θα σε δει ερωτικά (πιθανόν ποτέ) είναι μακράν το πιο υποτιμητικό και απαξιωτικό πράγμα. Αφήνεις τα αισθήματα σου και τον εγωισμό σου στο έλεος ενός ανθρώπου που δεν δέχεται αυτό που θες να του δώσεις. Και γιατί; Γιατί δεν του αρέσεις. Συνήθως ακολουθείται και απο την εμετοβαμμένη ατάκα: "Μπορούμε τουλάχιστον να μείνουμε φίλοι;", με πολλές παραλλαγές, το concept το πιάσατε πάντως.

    Όχι κάπταιν. Να μην μείνετε φίλοι. Να την χέσεις και να πας γι' άλλα. (sorry) Καλό είναι να μην έχεις τρελό εγωισμό (αφού επιλέγεις να μην έχεις), αλλά δεν θα τρυπήσεις και το πάτωμα με αυτόν. Το να παλεύεις σε μια μάταιη μάχη είναι ψυχοφθόρο, ταπεινωτικό και ανώφελο. Οι ταινίες με τον καλό που κερδίζει πάντα στο τέλος επειδή προσπαθεί με νύχια και με δόντια, είναι παραμύθι. Βέβαια, είναι πιθανό να βγεις απο το friendzone, αλλά πρέπει να μπορείς να γαμήσεις το μυαλό του εν λόγω προσώπου που σε ενδιαφέρει σαν μάστορας... ή απλά να είσαι αρκετά ωραίος. Η ουσία είναι μια: οσο εσυ παλεύεις για ένα συγκεκριμένο άτομο, μπορούν πολλά άλλα να κυκλοφορούν τριγύρω σου, ίσως και καλύτερα, ποτέ δεν ξέρεις, απλά δεν θα τα δεις ποτέ γιατί ο "έρωτας" (κακή έννοια, υπερτιμημένη) σου έχει φορέσει παρωπίδες.

(Το παραπάνω κείμενο θα "αυτοκαταστραφεί" σε λίγα δευτερόλεπτα απο το τέλος της ανάγνωσής του.)

ΘΕΜΑ 2ο: ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΡΩΤΕΥΟΜΑΣΤΕ

    Γιατί ΔΕΝ ερωτευόμαστε. Χμμμ. Όσο έγραφα για το παραπάνω θέμα, σκεφτόμουν την ομοιότητα που έχει με αυτό εδώ. Δεν ξέρω κατα πόσο θα το αναλύσω. Προφανώς τώρα πάω, απο μια άποψη, στο στρατόπεδο του friendzoneR. Σίγουρα μεγάλο ρόλο παίζει (πάλι; απίστευτο!) η εμφάνιση. Είναι το βασικό συστατικό. Λογικό άλλωστε, εφόσον δεν μπορείς να ερωτευτείς κάποιον που δεν σε ελκύει ούτε θα ερωτευτείς τον χαρακτήρα του άλλου όμως με την πρώτη ματιά. Η εικόνα χάνεται, αλλοιώνεται, ο χαρακτήρας όμως δεν "αλλάζει"(αν δεν προηγηθεί κάτι). Προφανώς παρόλ' αυτά, με τις εφήμερες σχέσεις που δημιουργούνται πλέον, ποιός χέστηκε για το μελλοντικό; Θα παίξω όμως το παιχνίδι του έρωτα. Θα παίξω το παιχνίδι σας. Ας πούμε λοιπόν, εξαιρώντας την εμφάνιση, γιατί δεν ερωτευόμαστε. 

    Πρώτα θα λεγα η απώλεια ενός ουσιαστικού χαρακτήρα. Αν ο άλλος σε αφήνει αδιάφορο, ή δεν έχεις κάτι ουσιαστικό να μοιραστείς μαζί του, δεν θα κάνει εντύπωση το γεγονός να μην θες καν φιλική σχέση. Τα κοινά π.χ. παίζουν ρόλο. Αν ο ένας γουστάρει τις πολύωρες και εποικοδομητικές συζητήσεις και ο άλλος βαριέται να ανοίξει το στόμα του για να χασμουρηθεί ή δεν διαθέτει το κατάλληλο μυαλό για αντίστοιχη συζήτηση, ε γάμα τα. 

    Είναι μετά η χημεία. Πρέπει να υπάρχει αυτό το κάτι, να μπορείς να ξέρεις τι θα πει ο άλλος, τι σκέφτεται, το νόημα που θα αντιληφθείς μόνο εσυ, το αστείο που θα πιάσεις χωρίς κάν να το αναφέρει ο άλλος, το βλέμμα που κρύβει ολόκληρη πρόταση απο πίσω. Όλες αυτές οι δυσδιάκριτες λεπτομέρειες. Τουλάχιστον για μένα τον ξενέρωτο αυτά είναι ικανά να σε κάνουν να ερωτευτείς. 

    Θα λεγα μετά πως είναι η σωστή διαχείρηση εξ αρχής. Προς αποφυγείν ενός κακού friendzoning, ορισμένα δείγματα "ίσως παίζει κάτι παραπάνω" θα ήταν καλό να πέφτουν, σε διακριτικό βαθμό, αν και εξαρτάται αν έχουμε να κάνουμε με βούρλο που δεν μπορεί να καταλάβει πότε γουστάρουμε και πότε οχι. Εκεί θέλει γιγάντια βέλη με νέον και πινακίδες να γράφουν "ΣΕ ΓΟΥΣΤΑΡΩ". 

    Χρονική περίοδος. Υπάρχουν περιπτώσεις ανθρώπων που μετά απο μια περίεργη σχέση, δεν θέλουν να σκέφτονται καν την ιδέα πως θα κάνουν κάτι σύντομα. Δεκτό, αν και για έναν διαβολάκο σαν και μένα ισχύει το "θα μου πουν παρα πολλά, θα δώσω σημασία σε μερικά, θα πιστέψω πολύ λίγα", που σημαίνει οτι δεν το χάφτω και τόσο αλλά δεν το θεωρώ και αδύνατον να ισχύει. Έτσι λοιπόν, μετά απο ένα απ-αίσιο τέλος, κάποιος/α μπορεί να βάλει λουκέτο για αρκετό καιρό και να γουστάρει την ηρεμία της μοναχικότητας. Το κακό με αρκετά απο αυτά τα άτομα είναι πως δεν έχουν ξεφύγει απο το στάδιο "αγαπώ ακόμα τον/την πρώην", άσχετα αν υποστηρίζουν το αντίθετο. Τα "φρεσκοχωρισμένα" άτομα δύσκολα θα ερωτευτούν το επόμενο λάθος...εεεχμ... εννοώ άτομο.

    Εν τέλει, το σημαντικότερο είναι να "συμβεί". Δεν έχει κάποια συνταγή, ούτε μπορείς με το ζόρι να ερωτευτείς. Μπορείς να "πείσεις" τον εαυτό σου να νομίζει οτι νιώθεις κάτι αλλά, όπως λένε και οι φίλοι μας οι αμερικάνοι: "Love is like a fart. Ιf you force it, it's probably gonna be shit."

Αυτά για τώρα, πήγε καλύτερα απ' ο,τι περίμενα το σκηνικό, μπορώ να πω. Ελπίζω να "ικανοποίησα" τα δύο βλήματα που μου ανέθεσαν τα θέματα!

Vae Victis, πιτσουνάκια μου!