Επανήλθα.
Κι επανήλθα με ένα τρελό ερώτημα.
Δεν θα υπάρχουν ωραιοποιήσεις στο παρακάτω κείμενο, είναι ωμές ακατέργαστες σκέψεις, όπως τα πρώτα πρώτα μου κείμενα. Ξεκινάμε λοιπόν με το γαμωερώτημα:
Πόσο γαμάτο θα ήταν να είμασταν χαρακτήρες απο ένα παιχνίδι; Να έχουμε έναν γνωστό σκοπό, στόχο, να πεθαίνουμε αλλά να μην μας νοιάζει γιατί δεν πληγωνόμαστε ποτέ στην πραγματικότητα, να είμαστε ένα κάρο μηδενικά και άσσοι, στ' αρχίδια μας τι θα συμβεί μετά, αφού στην ουσία δεν θα νιώθουμε τίποτα. Κυρίως δεν θα νιώθουμε. Ω, μα πόσο άψογο; Ούτε χαρά, ούτε στεναχώρια, ούτε άγχος, ούτε απώλεια, ούτε τίποτα. Τίποτα. Τίποτα! Θα είμαστε όπως γουστάρουμε, χωρίς να μας σχολιάσει κάποιος. Οι διαδραστικότητες θα είναι καθαρά τυπικές, δεν θα δενόμαστε με κανέναν, όποιον δεν γουστάρουμε τον στέλνουμε στον διάολο. Δεν θα υπάρχουν περιττές και ανούσιες ψευτοσκέψεις που στον πραγματικό κόσμο μας βαραίνουν. Το μόνο που θα μας απασχολεί θα είναι πως να ανεβάσουμε level και να γίνουμε πιο δυνατοί για να νικήσουμε τα bossάκια και να φτάσουμε στο τέλος της ιστορίας (οχι οτι ποτέ δώσαμε βάση στην ιστορία). Πόσο σιχάθηκα τον πραγματικό κόσμο και τις πίκρες του.
Σιχάθηκα τους ανθρώπους. Σιχάθηκα τον εαυτό μου. Σιχάθηκα τα πάντα. Όχι, δεν είναι οτι μου λείπει κάτι, δεν έχω παράπονο, αντιθέτως. Απλά κάποια πράγματα προφανώς δεν μπορείς να τα έχεις, ίσως και αυτά που έχεις ανάγκη πιο πολύ. Στ' αρχίδια μου τι θα πεί ο κόσμος. Ο καθένας θα θέλει να πει την μαλακία του, την σοφή του μαλακία. Όλοι ξέρουν. Αρχίδια ξέρουν. Απλά παπαγαλίζουν. Νομίζουν οτι ξέρουν. Αν ήταν όλοι σοφοί τότε γιατί είναι τόσο μπουρδέλο ο κόσμος. Γιατί κάνουμε τα εύκολα δύσκολα; Κι εγώ είμαι ένα αρχιδάκι, μάλλον μια τρίχα απ' τ' αρχίδια μιας ψείρας. Δεν είμαι κάποιος, ούτε θα προσπαθήσω να το παίξω. Ξέρω τι αξίζω και τι... δεν αξίζω; (Υποθέτω) Δεν είμαι καλύτερος, προσπαθώ να είμαι αλλά... δεν έχω και γω το δικαίωμα να κλαψομουνιάσω; Η βότκα με έχει βαρέσει στο κεφάλι και το Vindictus με κούρασε. Η μαλακία ποιά είναι; Δεν ζητάω πολλά γενικότερα απο την καριόλα την ζωή. Πέρα απο το facade, παραείμαι ταπεινός. Δεν ζητάω πολλά. Ένα γαμημένο πράγμα ήθελα όλο κι όλο. Αλλά καλύτερα τελικά να θες πολλά, διότι τότε όλο και κάτι θα ξεκλέψεις. Δεν γίνεται να στ' αρνηθεί όλα. Και πριν προλάβει να πεταχτεί καμία πούτσα και με φυτιλιάσει ακόμα περισσότερο, δεν μιλάω για υλικά αγαθά, σε περίπτωση που έχουμε κανέναν στόκο που δεν το έχει καταλάβει. Τα υλικά αγαθά κάπως τα παλεύεις. Άλλα πράγματα όχι. Όσοι με "ξέρουν", μπράβο σας, ψηλιαστήκατε τι συμβαίνει. Πάρτε ένα βράβειο τώρα.
Προφανώς το ενδεχόμενο κάποιος να μου πει το παραμικρό για αυτό το θέμα δεν με ξέρει καν, πράγμα που θα με τσαντίσει ακόμα περισσότερο. Αν και ποιός μπορεί να πει οτι με ξέρει πραγματικά; Εδω εγω με ψάχνω ακόμα.
Δεν ψάχνω για συμβουλές ούτε και για συμπαράσταση ή συμπόνοια. Αυτό που ψάχνω, το χάνω ενω το βρίσκω. Οπότε όλες οι παραπάνω προτάσεις λειτουργούν ως ένας τρόπος να εξωτερικεύσω την μαλακία που με δέρνει. (Σωστά;)
Όλες αυτές είναι απλά εξομολογήσεις ενός τέρατος.
Καληνύχτες κι άσπρο πάτω.
Κι επανήλθα με ένα τρελό ερώτημα.
Δεν θα υπάρχουν ωραιοποιήσεις στο παρακάτω κείμενο, είναι ωμές ακατέργαστες σκέψεις, όπως τα πρώτα πρώτα μου κείμενα. Ξεκινάμε λοιπόν με το γαμωερώτημα:
Πόσο γαμάτο θα ήταν να είμασταν χαρακτήρες απο ένα παιχνίδι; Να έχουμε έναν γνωστό σκοπό, στόχο, να πεθαίνουμε αλλά να μην μας νοιάζει γιατί δεν πληγωνόμαστε ποτέ στην πραγματικότητα, να είμαστε ένα κάρο μηδενικά και άσσοι, στ' αρχίδια μας τι θα συμβεί μετά, αφού στην ουσία δεν θα νιώθουμε τίποτα. Κυρίως δεν θα νιώθουμε. Ω, μα πόσο άψογο; Ούτε χαρά, ούτε στεναχώρια, ούτε άγχος, ούτε απώλεια, ούτε τίποτα. Τίποτα. Τίποτα! Θα είμαστε όπως γουστάρουμε, χωρίς να μας σχολιάσει κάποιος. Οι διαδραστικότητες θα είναι καθαρά τυπικές, δεν θα δενόμαστε με κανέναν, όποιον δεν γουστάρουμε τον στέλνουμε στον διάολο. Δεν θα υπάρχουν περιττές και ανούσιες ψευτοσκέψεις που στον πραγματικό κόσμο μας βαραίνουν. Το μόνο που θα μας απασχολεί θα είναι πως να ανεβάσουμε level και να γίνουμε πιο δυνατοί για να νικήσουμε τα bossάκια και να φτάσουμε στο τέλος της ιστορίας (οχι οτι ποτέ δώσαμε βάση στην ιστορία). Πόσο σιχάθηκα τον πραγματικό κόσμο και τις πίκρες του.
Σιχάθηκα τους ανθρώπους. Σιχάθηκα τον εαυτό μου. Σιχάθηκα τα πάντα. Όχι, δεν είναι οτι μου λείπει κάτι, δεν έχω παράπονο, αντιθέτως. Απλά κάποια πράγματα προφανώς δεν μπορείς να τα έχεις, ίσως και αυτά που έχεις ανάγκη πιο πολύ. Στ' αρχίδια μου τι θα πεί ο κόσμος. Ο καθένας θα θέλει να πει την μαλακία του, την σοφή του μαλακία. Όλοι ξέρουν. Αρχίδια ξέρουν. Απλά παπαγαλίζουν. Νομίζουν οτι ξέρουν. Αν ήταν όλοι σοφοί τότε γιατί είναι τόσο μπουρδέλο ο κόσμος. Γιατί κάνουμε τα εύκολα δύσκολα; Κι εγώ είμαι ένα αρχιδάκι, μάλλον μια τρίχα απ' τ' αρχίδια μιας ψείρας. Δεν είμαι κάποιος, ούτε θα προσπαθήσω να το παίξω. Ξέρω τι αξίζω και τι... δεν αξίζω; (Υποθέτω) Δεν είμαι καλύτερος, προσπαθώ να είμαι αλλά... δεν έχω και γω το δικαίωμα να κλαψομουνιάσω; Η βότκα με έχει βαρέσει στο κεφάλι και το Vindictus με κούρασε. Η μαλακία ποιά είναι; Δεν ζητάω πολλά γενικότερα απο την καριόλα την ζωή. Πέρα απο το facade, παραείμαι ταπεινός. Δεν ζητάω πολλά. Ένα γαμημένο πράγμα ήθελα όλο κι όλο. Αλλά καλύτερα τελικά να θες πολλά, διότι τότε όλο και κάτι θα ξεκλέψεις. Δεν γίνεται να στ' αρνηθεί όλα. Και πριν προλάβει να πεταχτεί καμία πούτσα και με φυτιλιάσει ακόμα περισσότερο, δεν μιλάω για υλικά αγαθά, σε περίπτωση που έχουμε κανέναν στόκο που δεν το έχει καταλάβει. Τα υλικά αγαθά κάπως τα παλεύεις. Άλλα πράγματα όχι. Όσοι με "ξέρουν", μπράβο σας, ψηλιαστήκατε τι συμβαίνει. Πάρτε ένα βράβειο τώρα.
Προφανώς το ενδεχόμενο κάποιος να μου πει το παραμικρό για αυτό το θέμα δεν με ξέρει καν, πράγμα που θα με τσαντίσει ακόμα περισσότερο. Αν και ποιός μπορεί να πει οτι με ξέρει πραγματικά; Εδω εγω με ψάχνω ακόμα.
Δεν ψάχνω για συμβουλές ούτε και για συμπαράσταση ή συμπόνοια. Αυτό που ψάχνω, το χάνω ενω το βρίσκω. Οπότε όλες οι παραπάνω προτάσεις λειτουργούν ως ένας τρόπος να εξωτερικεύσω την μαλακία που με δέρνει. (Σωστά;)
Όλες αυτές είναι απλά εξομολογήσεις ενός τέρατος.
Καληνύχτες κι άσπρο πάτω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου