Συνολικές προβολές σελίδας

Σάββατο 4 Δεκεμβρίου 2010

I am


Δεν μπορείς αλλα θες. Θες να βάλεις το χέρι σου στο στήθος σου και να ξεριζώσεις αυτή την καρδιά που είναι πάντα μαύρη και σάπια και σπάνια, ω ναι, αυτές τις πικρές νύχτες που πιστεύεις ότι νιώθεις αγάπη, που σε κυνηγάνε αναμνήσεις που θεωρείς ανούσιες, ολόχρυση καρδιά. Σύνελθε μου λέω αλλά δεν γίνεται. Είναι η ώρες μου και δεν τις παίρνω απο μένα. Είναι δικές μου. Η νύχτες που αλλάζω. Που δεν έχω συνοχή, δεν έχω κάποια βάση να στηριχτώ, που δεν με αναγνωρίζω. Πέφτω να ξαπλώσω και βλέπω να περνάνε απο τις ράγες του μυαλού μου παλιά σκουριασμένα βαγόνια απο αναμνήσεις. Πάνε αργά και παρόλ αυτα θα λεγε κανείς ότι προλαβαίνω να τις δώ αλλά πάλι είναι θολές σαν ένα ολοκαίνουργιο τρένο που πάει με ηλιγγιώδη ταχύτητα. Τι θέλουν απο μένα; Γιατί δεν μ' αφήνουν ήσυχο; Ταξίδεψα με αυτά τα βαγόνια, πήγα εκεί που είμαι και δεν θα ξαναφύγω με αυτά να πάω εκεί που ήμουν. Δεν θέλω. Νιώθω αδύναμος και με σιχαίνομαι. Σιχαίνομαι να ξέρω πως είμαι αδύναμος. Νιώθω μια γλυκιά ζεστασιά που όσο απαρνιέμαι άλλο τόσο την ποθώ. Γιατί; Ένα ατέλειωτο μπρος πίσω, να με κατεβάζει, να με ρίχνει στα γονατά μου, να με ισοπεδώνει, να μην με αφήνει ήσυχο. Γιατί σου δίνω το δικαίωμα να με κάνεις ότι θες; Γιατί είμαι υποχρεωμένος να σε κάνω ότι θέλω; Δεν είμαι εγώ αλλά εσύ αυτός που θέλεις. Παίζω με το μυαλό μου ή εσύ φταίς; Με βγάζεις απο το σκοτάδι, απο τον εαυτό μου, αλλάζουμε θέσεις, με κλείνεις στο πιό σκοτεινό σου κελί και με βγάζεις αμέσως. Μου ρίχνεις φως και με φέρνεις σε ένα ηλιόλουστο τοπίο. Τρελαίνομαι γιατί δεν ξέρω ποιός απο τους δυό είμαστε. Ή είμαι; Έχω αρχίσει και χάνω την λογική μου. Κάθε μέρα μου αποκαλύπτεις και κάτι για μένα και με κάνεις να συνειδητοποιώ τι θέλεις (ή θέλω). Άσε με ήσυχο ή δείξε μου ποιός είμαι. Έχω ταυτότητα; Έμεινα πίσω και θες να με φέρεις εκεί ή προσπαθείς να περάσεις στο σήμερα; Σε ποιά χρονική περίοδο της ζωής μου σταμάτησα να υπάρχω και απλά ονειρεύομαι; Είμαι μωρό, είμαι παιδί, είμαι έφηβος; Ποιός είμαι πραγματικά; Που σταμάτησα να υπάρχω ή που θα ξαναρχίσω να ζω; Πες μου μόνο. Ποιός απο τους δυο μας είναι ο αληθινός;

4 σχόλια:

  1. Πέρα από το μαύρο βρίσκεται τίποτα λένε πολλοί...Πέρα από το μαύρο όμως βρίσκόμαστε όλοι, εγώ εσύ ο γείτονας... γιατί αν δεν ακουμπήσεις τον πάτο, το τίποτα, δεν θα μπορέσεις ποτέ να ανέβεις ψηλά, να σε βρεις κάπου εκεί ψηλά που σε αφήσαν χωρίς να ξέρεις να πετάς...

    http://www.youtube.com/watch?v=q8kgu6rf0Ek

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καταρχήν μ αρέσει περιόριστα το ιστολόγιο σου... Η μουσική είναι υπέροχη , και τα άρθρα σου αληθινότατα και μπορώ να πω περιλαμβάνουν ένα μεγάλο μέρος των σκέψεών μου... Νομίζω ότι είμαστε όλα... όλα όσα ζήσαμε και ζαναζούμε μέσα μας... Και νομίζω ότι ο προβληματισμος είναι το πρώτο βήμα της συνειδητοποίησης... Οπότε είσαι σε καλό δρόμο... Συνέχισε έτσι.. Γουστάρω αφάνταστα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. pmy1445, έχω αγγίξει και πάτο ψυχικά και κομμάτι κομμάτι ανεβαίνω αλλά είναι μεγάλο το βούνο της ζωής και θέλει κουράγιο...!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. melpo, σ' ευχαριστώ πολύ, χαίρομαι να ξέρω πως υπάρχουν κι άλλα άτομα που είναι τόσο διεστραμμένα όπως και γω, έστω και λίγο, χαχαχα! Όχι, οκ, υποθέτω είναι καλό που προβληματιζόμαστε, η μόνη μαλ... χαζομάρα είναι πως καμιά φορά βλέπουμε τριγύρω πολύ "σκατό" μαζεμένο και μπλοκάρουμε και σιχαινόμαστε την κατάντια μας (κατάντια "τους", κυριως, αλλά και μείς προσπαθούμε!)...

    ΑπάντησηΔιαγραφή