Ο Κατάμαυρος Λύκος

Η ψύχρα της νύχτας τυλίγει σφιχτά την γούνα μου... Το φεγγάρι φωτίζει λάθη και αμαρτίες... Οι σκιές καταβροχθίζουν με μανία τις ελπίδες μου για λύτρωση... Κινούμαι, τρέχω, σταματώ, οσφρίζομαι το παγωμένο έδαφος... Χάνομαι μέσα στις σκέψεις μου, το ατέλειωτο σκοτάδι μου... Είμαι καλά κι όμως το στομάχι μου σφιγμένο... Βαρυανασαίνω και η καυτή μου ανάσα σχίζει τον αέρα... Ξαναφεύγω... Τρέχω πιο γρήγορα... Ανεβαίνω πιό ψηλά στο βουνό της συνείδησης... Τα πόδια μου δεν είναι ακόμα έτοιμα... Αφήνω το λεπτό και αδύναμο σώμα μου να χτυπήσει στους βράχους, να κυλήσει μέχρι κάτω... Πρέπει να παλέψω για να φτάσω πάλι σε ένα σημείο αξιοπρεπές... Μια συνεχής μάχη με αυτά που με καθυστερούν... Πίσω μου ένα λιβάδι, ενα καταπράσινο τοπίο με καμουφλαρισμένες απολαύσεις σε ξένοιαστους και ευχάριστους τόνους... Πόσο ζητώ να κυλιστώ στο λιβάδι, να αφήσω τον καυτό ήλιο να με ζεστάνει, να περάσουν τα χρόνια σαν λίγα λεπτά, να γιατρευτεί το σώμα μου απο τις πληγές που σχηματίστηκαν λόγω των πτώσεων μου με τον καιρό και να αφήσω το μυστήριο του τι βρίσκεται στην κορυφή του βουνού... Όμως πρέπει να παραμερίσω τις απολαύσεις, ίσα ίσα να πάρω δυνάμεις για τον αγώνα μου... Δύσκολο που είναι να μην χάσεις τον έλεγχο... Θα σταθώ εκεί ανάμεσά τους, εκεί που ο ήλιος καλύπτει το σκοτάδι, θα αρπάξω λίγη τροφή και θα ξεκουραστώ στο τμήμα που παγωνιά και ζεστασιά χορεύουν σε έντονους ρυθμούς απάνω στο τρίχωμά μου, για να μην χάσω την ισορροπία... Μια αγέλη, καλοαναθρεμμένων και δυνατών λύκων ξαποσταίνει στο λιβάδι, ξαπλώνουν, τρίβονται στο έδαφος... Μα μέχρι εκεί... Το βουνό πίσω μου είναι αόρατο σε αυτούς... Ίσως και εγω... Το σκοτάδι... Η παγωνιά... Τα μάτια τους κενά... Ωστόσο είναι αδίστακτοι κυνηγοί... Τρέχουν ανέμελοι, παίζουν μεταξύ τους, μέχρι που πέφτουν να ξεκουραστούν... Ο άνεμος πάλι, στην δικιά μου πλευρά, μαζί με μια δυνατή βροχή, όλο και δυναμώνει καθώς η θέληση μου εξασθενεί μπροστά σε αυτές τις ανέσεις, με αποτέλεσμα να με σπρώχνει προς αυτούς... Με τα νύχια μου μπηγμένα στο έδαφος καταφέρνω και αντιστέκομαι μέχρι να κοπάσει... Τώρα το τσουχτερό κρύο δεν μου κάνει τόση αίσθηση... Το βουνό διαγράφεται καθάρα μπροστά μου... Με ένα τίναγμα διώχνω τις σταγόνες τις βροχής απο πάνω μου και όντας ξεκούραστος και οπλίσμένος με θάρρος και υπομονή, ξαναρχίζω την ανάβαση...