Ο Αρλεκίνος ξαναχτυπά... το κεφάλι του στον τοίχο.

Πάλι εδώ, εγώ, ένας δόλιος αρλεκίνος με πλαστή ευτυχία και πρόχειρες σκέψεις. Εδώ να συλλογίζομαι, να προβληματίζομαι, να τραβάω τα βυζιά μου, να θλίβομαι και να συνθλίβομαι, να γελάω, να λέω την πιο αληθινή ψευτιά μας, να προσγειώνομαι και να προσγειώνω. Έπεσαν κάποια λεφτά στα χέρια μου. Τα μισώ τα γαμημένα, αλλά τα χρειάζομαι. Όπως όλοι. Γαμημένα λεφτά. Σκέφτομαι λοιπόν τις επιλογές. Δεν θέλω πολλά. Έναν καπνό κι ένα ουισκάκι, για τα βράδυα. Τα υπόλοιπα στον πατέρα. Ουισκάκι και τσιγαράκι. Να θολώνει την κρίση μου, να τυφλώνει τις σκέψεις, να ζαλίζει το μυαλό γενικότερα. Δεν θέλω να σκέφτομαι τίποτα. Ο πατέρας μου μου είπε κάτι που με μπέρδεψε. "Μην σκέφτεσαι, όσο σκέφτεσαι, είναι χειρότερα."





"Μην σκέφτεσαι, όσο σκέφτεσαι, είναι χειρότερα." 

"Μην σκέφτεσαι, όσο σκέφτεσαι, είναι χειρότερα."  


"Μην σκέφτεσαι, όσο σκέφτεσαι, είναι χειρότερα." 

Θέλω να το διορθώσω...

"Μην σκέφτεσαι, διότι 2 είναι οι εκδοχές. Η μία είναι να τρελαθείς, και η άλλη να βρείς μιαν άκρη, που στην ουσία δεν βγάζει πουθενά, και στο τέλος, να τρελαθείς..." 

Γιατί; Ποιός ο λόγος να προχωράμε σε μια καταστροφή; Γιατί αυτοί που κυβερνάνε αυτούς που μας κυβερνάνε να θέλουν να μας ελέγχουν; Γιατί να μην μπορούσαμε να ζούμε σε μια αρμονία; Γιατί να είμαστε έτσι; Γιατί να μην ζούμε απλά. Με όσα χρειαζόμαστε. Αν υπάρχει Θεός, δεν τον κατηγορώ που μας άφησε να καταντήσουμε έτσι, δεν τον κατηγορώ που μας έδωσε "ελεύθερη βούληση". Δεν τον κατηγορώ που πεθαίνουν αθώοι ανθρώποι σε πόλεμους. Ακόμα και για το κάθε παιδί που πεθαίνει, δεν είναι υπέυθυνος ο "Θεός". Διότι πολύ απλά, δεν "έτυχε" το κακό, αλλά "προκλήθηκε" απο κάποιον. Κάποιος πούστης είναι ο υπαίτιος. Είμαστε υπεύθυνοι για τις πράξεις μας και καλώς ή κακώς, πολλές φορές παίρνουμε και άλλους στον λαιμό μας. Μπορεί βέβαια κάποιος να πεί για κάποια παιδιά, αθώα, που γεννιούνται με κάποια προβλήματα, ή  χωρίς κάποιο μέλος του σώματος. Έχω και για αυτό μια απάντηση, όμως δεν είναι του παρόντος. (Συμπαθώ τα μικρά παιδιά, θέλω πολύ και γω κάποια στιγμή να κάνω οικογένεια, άσχετο αν δεν καταφέρω ποτέ να κάνω!) Είναι ακόμα μεγαλύτερο θέμα το τι πιστεύω σε αυτό. Ωστόσο, όχι. Δεν τον κατηγορώ γι' αυτό. Τον κατηγορώ που ενώ ήξερε την κατάληξη μας, γενικότερα, την επέτρεψε.

Θέλω τόσο πολύ να πιώ αυτή την στιγμή. Είναι ένας χείμμαρος όλα όσα θέλω να πω, οι σκέψεις και οι προβληματισμοί, αλλά το φράγμα που έχω βάλει δεν έχει αφήσει παρα μόνο μια χαραμάδα για να φεύγουν δειλά κάποιες σταγόνες.

Έχω αρκετό καιρό να βρώ γκόμενα. Δεν με νοιάζει και πολύ (οχι, δεν είμαι gay, και ούτε πρόκειται να το γυρίσω). Καταρχήν δεν είμαι ακόμα σε θέση να βρω γκόμενα. Ούτε ψυχικά ούτε... οικονομικά. Έλα, ας είμαστε ρεαλιστές. Η γκόμενα (και οχι πια κοπέλα) δεν μένει με κάποιον αν δεν έχει το αμαξάκι του να την πάει τις βόλτες τις, να την πάει στα club να κουνήσει τον κώλο της. Λυσσάνε όλες για προσωρινές και μη-εποικοδομητικές τρέλες. Δεν είμαι κατα του χαβαλέ και της μαλακίας. Αλλά δεν τις μπορώ και συνέχεια. Εν πάσει περιπτώσει, όπως έλεγα, πρέπει να μπορείς να την... ζήσεις την γκόμενα, να της προσφέρεις και τα υλικά αγαθά, να την βγάζεις έξω, να της παίρνεις μαλακιούλες κ.λ.π κ.λ.π. Ξέρω ότι οι κάθε κοπέλα που θα διαβάσει το κειμενάκι θα σκεφτεί πως, "Εγω δεν είμαι έτσι!".

Σκέψου ξανά.

Σου δίνω λίγη ώρα να το σκεφτείς καλά... Θα περιμένω...





Ξέρω, αν ανήκεις στο 80%, θα πείς πως πιστεύεις ακόμα το ίδιο με πριν. Αν ανήκεις στο 20% που παραδέχτηκε πως έτσι είναι τα πράγματα, συγχαρητήρια για την ειλικρίνεια σου... και ντροπή σου για ευνόητους λόγους. Δεν λέω απαραίτητα πως είναι κακό. Όλοι θέλουν να γλεντάνε, απλά κάποιες λίγο παραπάνω. Ωστόσο, εγω δεν το γουστάρω το πολύ νταβαντούρι, αυτού του τύπου. Γι 'αυτό και δεν κάνω κινήσεις για να γνωρίσω. Κι αν κάνω, διακόπτω μετά απο λίγο για το "κοινό" καλό.

Άλλο πάλι είναι το γεγονός πως δεν βγαίνω έξω. Δεν γουστάρω να βλέπω φάτσες να με κοιτάνε με ύφος: "Τι κάνεις εσυ στην περιοχή μας;" ή "Είμαστε μάγκες και κολλάμε μαγκιές" ή ακομά και απο την απλή περιέργεια τους. Είναι και το οτι βλέπω παντου ψέμα. Δεν είμαι μεμψίμοιρος. Απλά δεν γουστάρω να βλέπω τον κάθε μαλάκα/μαλακισμένη/μαλακισμένο να προσπαθεί να αποδείξει κάτι με αυτά που θα πεί, να προσπαθεί να δηλώσει το "εγω" του με σούζες ή με ξερόγκαζα, με το να καυχιέται για κάτι ΣΟΥΠΕΡ-ΚΟΥΛ γουάου που έκανε, ή με το να πηγαίνει κάθε τρείς και λίγο εκκλησία για να βγεί αργότερα και να θάψει δυό χιλιάδες άτομα. I spit on your grave pendejo! Όξω! Όξω τομάρια! Εγω δεν ενοχλώ κανέναν τους, οπότε ζητώ, μάλλον δεν ζητώ - απαιτώ το ίδιο.

Άλλο. Χμμ...

Η ώρα 3:06. Λατρεύω την ησυχία που επικρατεί. Αχα. Θυμήθηκα. Είδα μια ταινία κορεάτικη, που ο δολοφόνος τεμαχίζει μια κοπέλα και ο γκόμενος της (ο οποίος είναι και μπάτσος), ξεκινάει το κυνήγι. Πολύ γαμάτη ταινία μπορώ να πώ. Ο μπάτσος ορκίστηκε πως θα κάνει χειρότερα στον δολοφόνο και σε όλη την ταινία, σιγά σιγά, παίρνει το αίμα του πίσω και με το παραπάνω... Λέγεται "I Saw The Devil", αν κανείς ενδιαφερθεί.

Υποθέτω αυτά ήταν για απόψε...

Καληνύχτες.

Harlequin - Off.