Το ταξίδι μιας ζωής

Βάσει κάποιων προσωπικών συμπερασμάτων, απο διάφορες συζητήσεις, θα ήθελα να πιάσω το θέμα της "ζωής". Το ταξίδι της ζωής. Στο κάτωθεν κείμενο αποσαφηνίζω τις σκέψεις μου περι αυτού του πολυσυζητημένου (;) θέματος. Είναι καθαρά η γνώμη μου βέβαια. (Ίσως... Για την ακρίβεια, σίγουρα θα προσβληθούν κάποια άτομα αλλά ας έχουμε υπόψιν και πάντα στα μυαλό μας την προηγούμενη μου πρόταση).

Λοιπόν.

Κάποιοι ανίδεοι θεωρούν σκοπό της ύπαρξής μας το να γίνεις ένας πετυχημένος bussinesman με πολλά φράγκα, αμαξάρες, γκόμενες, μάσα, χλιδή και καλοπέραση εν ολίγης (και για την γυναίκα σχεδόν τα ίδια πάνε, "ίσως" εκτός απο τις γκόμενες, για τις περισσότερες συνήθως) και πάει λέγοντας. Ένα άλλο είδος ανίδεων, είναι αυτο των φανατικοκολλημένων. Το συγκεκριμένο πιστεύει πως "ερχόμαστε" να ζήσουμε σαν άγιοι, υπο το βλέμμα ενος καλού και δίκαιου, πλην τιμωρού Θεου, τηρώντας κατα γράμμα κάποιες εντολές που αφαιρούν στην ουσία το δικαίωμα της ελεύθερης βούλησης, που μαθαίναμε πως έχουμε, μέχρι την ώρα που θα πρέπει να κριθούμε για να πάμε παρεούλα στον Θεο/παράδεισο ή... (αν υποθέσουμε οτι δεν είμαστε ήδη) στον "διάολο". Άλλοι δεν το έχουν σκεφτεί καν, άλλοι δεν κάνουν τον κόπο να ασχοληθούν.


Η ζωή για μένα. Πιστεύω πως όταν μια ζωή τελειώσει, δεν σταματάει εκεί το όλο θέμα, δεν έκλεισε ο "γενικός" και τέλος. Ξαναγυρνάμε πίσω. Μπορεί να μην ξαναγυρίσω πίσω ως... "Αρλεκίνος", αλλά ως Γιώργος, ή Δήμητρα ή Κώστας και όχι αναγκαστικά στην Ελλάδα, μα οπουδήποτε και ως οποιοσδήποτε. (Θα προσπαθώ να τα γράψω όσο πιο κατανοητά και απλά γίνεται). Το σημαντικότερο ωστόσο δεν είναι το το φύλο ή η εθνικότητα, αλλά ως προς τις συνθήκες στις οποίες προορίζομαι να κάνω την επόμενη μου ζωή. Αυτό ορίζεται απο την κάθε προηγούμενη ζωή μας. Απο το πόσο ερχόμαστε σε επαφή με τα βαθύτερα "τμήματα" του εαυτού μας. Ο κόσμος θεωρεί πως έχουμε ελεύθερη βούληση. Όμως στην πραγματικότητα, δεν κάνουμε κουμάντο ούτε στο ελάχιστο επάνω στον εαυτό μας. Όλα όσα κάνουμε, λέμε, σκεφτόμαστε, νιώθουμε, είναι υποκινούμενα, δημιουργήματα κάποιων "οντοτήτων" (ας τα ονομάσουμε καλύτερα ως "τα εγω") που προέρχονται εκ των εσω. Απλά ο άνθρωπος ενεργεί με βάσει αυτά που εκείνος θεωρεί πιο σωστά. Αυτά τα εγω λοιπόν, καθ'όλη την διάρκεια της ζωής (ή και ζωών μας κάλλιστα), υποτίθεται τα πολεμάμε μέσω κάποιων διαδικασιών, κάτι που ο κόσμος δεν γνωρίζει ή και δέχεται πολλές φορές. Έτσι λοιπόν, εξαλείφοντας αυτά που μας κυβερνάνε, μέσω κάποιων ασκήσεων (διαλογισμός κ.ο.κ), καταφέρνουμε να "ανεβούμε" πνευματικά και ψυχικά σιγά σιγά, βελτιώνοντας με αυτόν τον τρόπο την ζωή μας. Φυσικά λόγω της κατάστασης που επικρατεί στον κόσμο με τις κρίσεις και ό,τιδήποτε άλλο μας σερβίρουν και επιβάλλουν, ο "λανθασμένα λεγόμενος" άνθρωπος δεν έχει τον χρόνο/διάθεση/μυαλό να κάτσει να κάνει κάτι τέτοιο. Δυστυχώς πράγματα σοβαρά μένουν πίσω και αντικαθιστώνται με club, ξερόγκαζα και ποζεριά, μοδάτα ντυσίματα, νέο κινητό και όλα τα υπόλοιπα, πάντα σε υπερθετικό βαθμό. Παραμένουμε λοιπόν κοιμισμένοι, δίχως να γνωρίζουμε, πόσο μάλλον εφαρμόσουμε κάποιες τεχνικές που θα μας εξασφαλίσουν μια θέση προς το θεϊκο, την "φώτιση" μας. Με αυτον τον τρόπο λοιπόν κρίνεται και η επόμενη ζωή μας. Καμιά φορά, παρ'ολα αυτα, και προσπάθειες μιας ολόκληρης ζωής, να μην είναι αρκετές. Δεν έχει σημασία όμως. Αναλόγα με το πόσο ασχολήθηκες με τον εαυτό σου, αυτό θα είναι και το συν. Καλό θα είναι κάποιος να φανταστεί το ταξίδι μας σαν μια σκάλα. Κάθε σκαλοπάτι είναι και μια ζωή που ζούμε. Προς τα κάτω για να φανεί πιο... οικείο, ας υποθέσουμε οτι βρίσκετε η "Κόλαση" και προς τα πάνω όπως είναι συνηθισμένο, ο "Παράδεισος" (Φώτιση/Θεϊκο) Αν η ζωή που έζησα ήταν αφοσιωμένη στην καταπολέμηση αυτών των "εγω" και ζούσα κανονικά (μιας και την σήμερον ημέρα, έτσι όπως είμαστε χωμένοι μεσ' το σύστημα, δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς), χωρίς να στερούμαι απολαύσεις μα και να μην πηγαίνω στην υπερβολή, έχοντας ένα μέτρο, η επόμενη μου ζωή θα είναι ένα σκαλοπάτι επάνω, σε αντίθεση με μια ζωή υπερβολής, ξεφτίλας και άγνοιας, που σημαίνει ένα σκαλοπάτι κάτω και που υπάρχουν κυρώσεις, πολλών ειδών και συνήθως, όχι καλών. Πάνω κάτω, σε πολύ ελεύθερη μετάφραση και με λίγα (ναι καλά διαβάσατε, λίγα) λόγια, είπα τι πιστεύω όσον αφορά την ζωή ή αλλιώς λόγο ύπαρξής μας. Αυτα για σήμερα. Τσιγάρο για το τέλος και καληνύχτες.