"Λατρεύω" να βλέπω ένα όμορφο, αγνό λουλουδάκι να τυλίγεται στις φλόγες, μαζί με τα υπόλοιπα, άτονα, "άχρωμα" χόρτα. Φυσικά είναι αλληγορικό, έτσι; Εννοείται πως δεν μιλάω για την φύση. Δεν φταίει σε κάτι. Μιλάω για τους ξεχωριστούς ανθρώπους και το πόσο εύκολα μπορούν να καούν, να μπλεχτούν μαζί με την "μάζα" της συνηθισμένης και διεφθαρμένης κοινωνίας μας. Μήπως όμως δεν είναι πραγματικά ξεχωριστά άτομα; Μήπως έχουν απλά καθυστερήσει να μπούν στον κόσμο της διαφθοράς; Μήπως χρειάζονται το έναυσμα; Όπως και να' χει, είμαστε όλοι-κώλοι. Το σίγουρο είναι πως αργά ή γρήγορα, καταντάμε έτσι, είτε λόγω άλλων, είτε επειδή το θέλουμε, είτε επειδή πρέπει. Άλλοι περισσότερο, άλλοι λιγότερο.Το θέμα είναι πως κανείς δεν ξεφεύγει (τελικά). Υπάρχουν εξαιρέσεις... μέχρι και η εξαίρεση να μετατραπεί σε συνηθισμένο φαινόμενο και μια άλλη νέα ύπαρξη πάρει την θέση της. Όπως είναι γνωστόν, τίποτα δεν κρατάει για πάντα. Είναι όμως η διάρκεια που μετράει. Αυτό κάνει την διαφορά. Πόσο μπορείς να παραμείνει στην πλευρά του αγνού και του αμόλυντου. Του άσπιλου, αμίαντου, του άχραντου. Όσο πάει το φαινόμενο αυτό χάνεται όλο και πιο νωρίς. Άραγε να είμαι ο μόνος που το βλέπει;
"Even though I am a harlequin, I won't show you fake smile and acrobatics. I will show you the real world, even if you think it's just a part of the show."
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου