Δεν ξέρω αν έχω κάτι συγκεκριμένο να μοιραστώ, δεν ξέρω αν πρέπει καν να γράψω ή να αναρτήσω τις μπλεγμένες μου σκέψεις... Έχουν γεμίσει αρκετά κενά μέσα μου, ωστόσο ένα παραμένει εκεί, σαν ένας άδειος θρόνος, για ενα δυνατό και βασιλικό συναίσθημα. Δεν μπορώ παρόλα αυτά να το προσδιορίσω, να πω με σιγουριά οτι μου λείπει ένας άνθρωπος απο διπλά μου. Εχω πλέον παρατήσει (ίσως προσωρινά) το όλο βαθύτερο και εσωτεριστικό θέμα, για να ζήσω ξέγνοιαστα την ζωή μου όπως όλοι. Άλλαξα ολόκληρο τον κινητήρα της ζωής μου, νιώθω ανανεωμένος, κοιτάω να τελειώσω την σχολή "ψαρεύοντας" όσο περισσότερα αποικοδομητικά πράγματα μπορώ, είτε απο άτομα, είτε κυρίως απο τα μαθήματα τα ίδια. Έχω μειώσει τον χρόνο που περνάω στον υπολογιστή και με χαροποιεί ιδιαίτερα αυτό το γεγονός. Είμαι έξω, περνάω καλά, πίνω τις μπύρες μου, συζητάω κ.ο.κ. Απλά χωρίς να είμαι απολύτως σίγουρος, πιστεύω πως χρειάζομαι έναν άνθρωπο δίπλα μου, οχι απαραίτητα για σωματική επαφή (η έστω, οχι την "γνωστή" σωματική επαφή), αλλά για να επικοινωνώ με ένα άτομο του αντίθετου φύλλου. Στην τελική, ναι, έχω ανάγκη απο μια αγκαλιά (και να ξέρω πως και κείνη έχει και θέλει το ίδιο απο μένα). Το κακό είναι πως αν βγω και αγκαλιάσω μια τυχαία κοπέλα, όπως απο την σχολή μου, το λιγότερο είναι να νομίζει πως την γουστάρω και οτι της την "πέφτω". Κι αυτό ισχύει γιατί τα πράγματα παραέχουν πονηρέψει. Αλλά ας μην ανακυκλώνω περασμένες μου φράσεις.
Είδα πως όσα και να πείς, όσα και να κάνεις, είναι μάταια αν η άλλη δεν θέλει απο μόνη της. Δεν μπορείς να πιέζεις καταστάσεις, πόσο μάλλον ανθρώπους. Έτσι λοιπόν, σιγά σιγά όταν ξέρω πως είναι μάταιο, κάθε φορά δοκιμάζω και λιγότερο μέχρι που στο τέλος αποχωρώ. Το αφήνω να έρθει μόνο του τώρα πια. Εγω εδώ θα είμαι.
Καλό μήνα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου