Σιγά σιγά φτάνουν τα γενέθλιά μου. Αν εξαιρέσουμε το γεγονός ότι βλέπω, πλέον, πάνω μου τις αλλαγές των χρόνων (εννοείται όχι εμφανισιακά), πράγμα που με αγχώνει, γιατί όσο μεγαλώνεις, μεγαλώνουν και οι ευθύνες, ακόμα και για έναν μεγάλο ανεύθυνο όπως εγώ, σκέφτομαι και ότι υπάρχει μια μεγάλη πιθανότητα να κάνω αυτό που μπορώ καλύτερα: Να πιω. Δεν με ενδιαφέρει αν θα είναι μπύρες ή ουίσκια, αρκεί να πιω. Δεν το θεωρώ "θολή απόδραση" αλλά απλά "χαλαρωτική ευφορία" (αν μπορώ να το πω αυτό). Όπως και να 'χει.
Πρόσφατα ένιωσα πολύ έντονα, όπως προανέφερα και στο τελευταίο μου κείμενο, μια πηδηγμένη αίσθηση "μοναξιάς". Βέβαια μετά απο τόσες μέρες το έχω "ξεχάσει" λίγο πολύ. Έπαψα να ψάχνω και να αναζητώ, να ελλοχεύω καμουφλαρισμένος με αθώο και ευχάριστο ύφος για μια συντροφιά.
Έχω ξεσκαλώσει απο το πολύ καθισιό στο pc και δεν γουστάρω να το πλησιάζω παρά μόνον για να δω ταινίες, να κανονίζω με την φίλη μου πότε θα φεύγουμε για την σχολή και ίσως αν έχω κέφια να πω και κανένα γειά σε κανέναν/καμία πράγμα σπάνιο.
(Η πρόταση που ακολουθεί δεν βγάζει νόημα αλλά κρύβει πολλά)
Είχα λόγο να περιμένω να έρθω αλλά δεν μπόρεσα και κλασσικά το έχασα, οχι πως περίμενα και πολλά, εικασίες στην ουσία τίποτα δεν είχα σίγουρο, βέβαια και πάλι πως να γίνει το πράγμα; Ζήσε την ζωή σου, να ζήσω την δικιά μου αν και δεν είναι το ίδιο έτσι. Τελικά μια απ' τα ίδια τρέχουν κι εδω, δεν μπορώ να σκεφτώ άλλη λύση, η απόγνωση στο ζενίθ.
Ήθελα απλά να τα βγάλω απο μέσα μου.
Ήταν μια εικόνα αμοντάριστη, χωρίς ρετούς, καλλιτεχνικές πινελιές, και επεξεργασία κατευθείαν απο το μυαλό μου.
Για το τέλος. Θα κλείσω με μια πολύ αγαπημένη μου φράση απο μια εξίσου αγαπημένη ταινία.
"Γέλα, και ο κόσμος θα γελάει μαζί σου. Κλάψε, και θα κλαίς μόνος."
Dae-su Oh
Oldboy, 2003
Έχω ξεσκαλώσει απο το πολύ καθισιό στο pc και δεν γουστάρω να το πλησιάζω παρά μόνον για να δω ταινίες, να κανονίζω με την φίλη μου πότε θα φεύγουμε για την σχολή και ίσως αν έχω κέφια να πω και κανένα γειά σε κανέναν/καμία πράγμα σπάνιο.
(Η πρόταση που ακολουθεί δεν βγάζει νόημα αλλά κρύβει πολλά)
Είχα λόγο να περιμένω να έρθω αλλά δεν μπόρεσα και κλασσικά το έχασα, οχι πως περίμενα και πολλά, εικασίες στην ουσία τίποτα δεν είχα σίγουρο, βέβαια και πάλι πως να γίνει το πράγμα; Ζήσε την ζωή σου, να ζήσω την δικιά μου αν και δεν είναι το ίδιο έτσι. Τελικά μια απ' τα ίδια τρέχουν κι εδω, δεν μπορώ να σκεφτώ άλλη λύση, η απόγνωση στο ζενίθ.
Ήθελα απλά να τα βγάλω απο μέσα μου.
Ήταν μια εικόνα αμοντάριστη, χωρίς ρετούς, καλλιτεχνικές πινελιές, και επεξεργασία κατευθείαν απο το μυαλό μου.
Για το τέλος. Θα κλείσω με μια πολύ αγαπημένη μου φράση απο μια εξίσου αγαπημένη ταινία.
"Γέλα, και ο κόσμος θα γελάει μαζί σου. Κλάψε, και θα κλαίς μόνος."
Dae-su Oh
Oldboy, 2003
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου