Η τέχνη της ανοησίας

Ας ξεκινήσει το παραλύρημα. Δεν έχω την παραμικρή ιδέα απο που να ξεκινήσω. Δεν έχω ιδέα πως να ξεκινήσω. Ξέρω πως πρέπει να ξεκινήσω, γιατί αν δεν το κάνω, κάποιος θα πεθάνει. Οχι, αλήθεια. Κάποιος άμοιρος θα βρεθεί χωρίς κεφάλι. Τόση οργή, πίκρα και απόρριψη μέσα σε 2 χρόνια πρέπει να παλέψει κάποιος για να του τύχει. Πρέπει, δεν είμαι σίγουρος, να πληρώνω αμαρτίες. Δεν εξηγείται αλλιώς. Ευτυχώς υπάρχει και η σχολή. Μετά αυτό όμως.
Δεν περίμενα και πολλά εδω. Μια απογοήτευση απο τον κόσμο. Είτε στο χωριό είτε στα... "κεντρικά" (μη χέσω). Δεν με πειράζει ο τρόπος που μιλάνε, το οτι κόβουν λέξεις. Αυτό θα ήταν ηλίθιο. Δεν μ' αρέσ... άκυρο, ΑΠΕΧΘΑΝΟΜΑΙ τον τρόπο σκέψης τους. Μετά απο καιρό γράφω και δεν έχω σκοπό απλά να αποθηκεύσω το κείμενο. Θα το δημοσιεύσω. Δεν έχω ενδοιασμούς. Ο,τι πω, το εννοώ κι ας πειραχτούν πολλά άτομα και δεν νομίζω πως χρειάζεται να απολογηθώ πουθενά και σε κανέναν. Ξεκινώ.

1. Δεν μ' αρέσει ο τρόπος που με κοιτάνε τα μπαστούνια. Λίγο επαφή με τον έξω κόσμο, πέρα απο την κλειστεί κοινωνιούλα τους, θα έκανε καλό, για να δούν πως υπάρχουν και κάποια στύλ πέραν του κλασσικού κάγκουρα που έχει επικρατήσει εδώ. Καλώς οι κακώς, ήμουν εξτρίμ άτομο και πρίν καταλήξω εδώ, σε μια απο τις πολλές κωλότρυπες του πλανήτη. Στην ουσία τώρα είμαι "νορμάλ" σε σχέση με το πως ήμουν Αθήνα.
2. Δεν μ' αρέσει που με σχολιάζουν. Όχι ψέμματα. Μ' αρέσει. Είμαι ένα ενδιαφέρον θέμα στην μίζερη ύπαρξή τους. Έχω ακούσει πόσα και δεν θα πάψω να ακούω. Οι άνθρωποι της επαρχίας είναι τα τοπ ρηχά πλάσματα της ανθρωπότητας. Δεν έχουν πάρει ΚΑΝ χαμπάρι οτι υπάρχει και περιεχόμενο, εκτός απο το κάλυμμα. Ούστ ζώα.
3. Δεν μπορώ να αντιληφθώ τα σκαλώματα των γυναικών εδώ. Πραγματικά, αν είχα ακόμα μακρυά μαλλιά θα τα είχα ξεριζώσει απο το κεφάλι μου με τόσο τράβηγμα που θα έριχνα. Θέλω να τις βαρέσω ΌΛΕΣ, μια προς μια. Ρε μιλάμε εδώ 17 χρονών κορίτσια ακούς: "Λογοδοσμένες"! Ρε τράβα παραπέρα γαμήσου με το σκουπόξυλο που λογοδόθηκε το πιτσιρίκι, δεν ξέρει απο που κατουράει καλά καλά ακόμα. (Βέβαια εδω 2 κόσμοι έρχονται αντιμέτωποι... Απο την μια είναι μικρές για αυτό αλλά απο την άλλη γαμιούνται σαν τα σκυλιά... Πονάει το κεφάλι μου στην προσπάθεια να βρω μια άκρη αυτές τις εποχές.) Γαμώ τα σκαλώματά σας που έχω έρθει ρε πούστη μου;;;; Αυτό το κάνουν για να μην λέει ο κόσμος οτι είναι πουτάνες και να μην τις σχολιάζουν... Ενω είναι καλύτερο δηλαδή να δίνουν "λόγο" και μετά να πέφτει κέρατο σαν βροχή ε; Που να σας χέσει υπτάμενο ρακούν εσάς και τα μυαλά σας! Επίσης: Δεν έχουν αυτοσεβασμό, δεν έχουν μυαλό, δεν έχουν ιδέα του τι κάνουν, δεν σκέφτονται τι πάνε να κάνουν, μπορεί να περνάνε τα πάνδεινα, ΑΛΛΑ! ΕΚΕΙ! Να τρέχουν! Σκυλάκια! (ΜΗΝΥΜΑ ΠΡΟΣ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΤΡΕΣ ΜΙΚΡΟΤΕΡΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ) "Όσο πιο μαλακισμένα φέρεσαι σε μια γυναίκα, τόσο περισσότερο θα "κολλάει". Το να φτύνεις μόνο, δεν μετράει. Πρέπει να "πατήσεις" με δύναμη το γραμματόσημο κάτω, για να μην φύγει ΠΟΤΕ (Έξτρα επιτυχία στα χωριά.). Ίιιιιιιισα ρε σαλταρισμένες, που να πετάξει σμήνος πουλιών με κόψιμο απο πάνω σας! Είστε όλες βαρεμένες με μπάλα κατεδάφισης! Για να τελειώνω με αυτό το θέμα κιόλας: Πρόσφατα έκανα ένα λάθος να μπλεχτώ σε μια κατάσταση κάπως..."ιδιαίτερη". ΕΥΤΥΧΩΣ, δεν υπήρξε κάποιο αποτέλεσμα και λέω ευτυχώς διότι συνειδητοποίησα πως πήγα να επαναλάβω μια παλιά ιστορία με απαίσιο τέλος. Συν το οτι δεν υπήρχε κανένα κοινό και πλέον, μετά απο ένα τελευταίο περιστατικό, ξενέρωσα την ζωή μου. Δεν λέω, ωραία η ομορφιά (;) αλλά... Κάποια πράγματα σταματάνε εκεί...! Υπάρχουν κακόβουλα πλάσματα που δεν μπορούν να αντιληφθούν το τι εννοώ και το τι σκέφτομαι στο θέμα αυτό. Zmpetsam. Έχω κουραστεί να δίνω εξηγήσεις.
4. Ζήτω τα ουζάκια, ζήτω ο κολλητός μου και ζήτω τα μεζεδάκια, ζήτω το στέκι που αράζουμε! Γουστάρω αφάνταστα. Το παλικάρι που εδω και 5 μήνες σχεδόν κάνουμε παρέα, τον οποίο γνώρισα στην σχολή, είναι πραγματικά απίστευτος άνθρωπος και... "σαλεμένος" όπως και γω, με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο! Έχει ξηγηθεί καλύτερα απο πολλά άτομα, μέσα σε τόσο λίγο καιρό. Είναι ένας λόγος, απο τους απειροελάχιστους που δεν θα ήθελα να φύγω απο δω. Είναι κάτι σαν μεγάλος αδερφός, που πάντα θα θελα να έχω.
5. Έσπασε σήμερα η ΜΙ καντίνι χορδή στην κιθάρα. Είμαι πλέον μεγάλος άντρας οπότε δεν άφησα τον εαυτό μου να κλάψει.

Δεν μου έρχεται κάτι άλλο στο μυαλό... Για τώρα, λέω να κάνω copy-paste ένα σχετικά φρέσκο part απο ένα κείμενο μου που έχω αποθηκεύσει... Ορίστε...

"Γενικά, ένα μηδέν. Με ενοχλεί απο την μια, απο την άλλη όμως, δεν χρειάζεται να αγχώνομαι για τίποτα. Νιώθω ελεύθερος, εν μέρει. Πάω όπου θέλω, όπως θέλω, όταν θέλω, άμα θέλω. Ο δρόμος της ζωής είναι ορθάνοιχτος, καλοστρωμμένος για πολλά, απλά έτυχε έτσι κι αλλιώς να διαβαίνω ερημιά. Δεν λέω, θα ήθελα εκεί, στον δρόμο αυτό να υπάρχουν κανα δυό "ταμπέλες", να ξέρω που πηγαίνω και πότε φτάνω, ίσως τίποτα περαστικοί, ίσως και κανένα ρημάδι φως να ξέρω τι υπάρχει μπροστά μου. Αν και πια, τα μάτια της ψυχής προσαρμόστηκαν σε αυτό το σκοτάδι. Παροδικό λένε είναι. Έχουν όμως φτάσει στο τέλος του δρόμου για να ξέρουν που καταλήγει; Που τελειώνει; Μιλάνε απλά και μόνο γιατί ίσως ο δικός τους να έχει κάποια πράγματα επιπλέον και το διασκεδάζουν... Όταν με κάτι περνάς καλά, δεν καταλαβαίνεις για πότε τελειώνει, για πότε φεύγει η στιγμή... Ενω πάλι, όταν βαριέσαι η περνάς άσχημα και ανυπομονείς για το τέλος, κρατάει πολύ."