Caution: Not for the faint hearted (Old Stuff)

Αναρωτιέμαι αν ο κόσμος μας είναι κατάλληλος για όλους μας. Αν όντως μπορούν όλοι να ανταπεξέλθουν στις εμπειρίες, που θέλοντας και μη, αποκτάμε. Έχουν όλοι τις ίδιες αντοχές; Μπορούν όλοι να νιώσουν, να βιώσουν, τα συναισθήματα που καθημερινά μας κατακλύζουν με τον ίδιο τρόπο; Άσχετα με το πόσο νομίζουμε οτι μπορούμε να αντέξουμε, σίγουρα υπάρχει ένα σημείο που μπορεί να μην είναι το ίδιο για όλους. Οχι με αυτό που φαίνεται, ή αισθανόμαστε οτι νιώθουμε, αλλά φτάνοντας τα όριά μας, εκεί που ο άνθρωπος σπάει, καταρρέει, πεθαίνει. Είναι αποδεδειγμένο με κάποιο τρόπο οτι είμαστε όλοι πλασμένοι με την ίδια ανθεκτικότητα; Πόσο λύπη ή πόση χαρά είμαστε ικανοί να γεμίσουμε μέχρι να σκάσουμε; Πόση δυστυχία ή ευτυχία μπορούμε να βάλουμε μέσα μας πριν πνιγούμε μέσα σε κάποιο απο αυτά; Σαφώς και τα ευχάριστα συναισθήματα να είναι δυσκολότερο να σε γεμίσουν πλήρως, στο σημείο που σε σκοτώνουν, ωστόσο είναι ικανά να σε φέρουν στο άλλο άκρο και να "τελειώσουν την δουλειά". Γιατί η αγάπη και το μίσος, η στεναχώρια και η χαρά, χωρίζονται με μια τόσο λεπτή γραμμή; Γιατί έχουν μπερδευτεί μεταξύ τους όλες αυτές οι έννοιες; Ήταν ποτέ διαφορετικές; Συνυπάρχουν; Η μία φέρνει την άλλη; Αλληλοεξαρτώνται;  Είναι δυνατόν να είναι όλες το ίδιο; Μήπως η ζωή μας είναι ένα τροχός με πολλά συναισθήματα που γυρνώντας, αυτά συνδιάζονται, γίνονται ένα; Αν είναι έτσι, γιατί μαθαίνουμε να τα διαχωρίζουμε σε "καλά" και "κακά". Γιατί να μην τα μαθαίνουμε όλα εξ αρχής ως "καλά" ή ως "κακά"; Γιατί να μπαίνουμε στη διαδικασία να λέμε "αυτό είναι κακό, μην το κάνεις, μην φέρεσαι έτσι" ή "αυτό είναι καλό, κάντο, έτσι να φέρεσαι"; Όλοι αυτοί οι διαχωρισμοί φθείρουν την ψυχή. Αν δεν υπήρχαν, κανείς δεν θα ένιωθε πόνο, τον πόνο του να μην ξέρεις πως να αντιδράσεις. Πόσος πόνος χρειάζεται για να αποτελειώσει έναν άνθρωπο; Είναι όλοι φτιαγμένοι απο το ίδιο υλικό που χρειάζεται για να συγκρατήσει την ψυχή, για να αντέξει τις κακουχίες, τα χτυπήματα των έντονων αισθημάτων; Τόσες πολλές ερωτήσεις κι εξακολουθώ να αναρωτιέμαι αν ο κόσμος μας είναι κατάλληλος για όλους μας...