Κάποιος που ξέρει τις καταστάσεις που επικρατούν εδώ (ναι, εδώ, γενικά και αόριστα) θα παραξενευόταν αν έλεγα πως μέσα μου επικραττεί μια "ηρεμία". Ακόμα και ο χρόνος που επέλεξα να γράψω είναι παράλογος. Εϊναι 7:07, με κόσμο τριγύρω, πιο πολλά άτομας απ' ό,τι συνήθως τριγυρνάει μέσα στο δωμάτιο. Ίσως γιατί δεν με νοιάζει κιόλας αν με "πιάσουν" να βγάζω τις σκέψεις μου στο διαδικτυακό "χαρτί". Παραείμαι ήρεμος. Η playlist πέρα βρέχει, ξαφνικά βρέθηκα να ακούω Hozier - Take Me To Church. Ωπ, μόλις τελείωσε - α καλά, άλλαξε σε live version. Χα, έξυπνη επιλογή, μετά απο ένα πρόχειρο ψάξιμο στο ιστορικό του καναλιού μου στο Youtube, έβαλα το Thanks For The Memories απο Fall Out Boy. Καλό. Για κάποιο λόγο νιώθω διαφορετικός. Για κάποιο λόγο παλεύω περισσότερο ο,τι με γαμάει. Δεν το αφήνω να με νικήσει. Ναι, γενικότερα αντιμετωπίζω πιο εύκολα τα πράγματα. Ένα βασικό που βολεύει να κάνει κάποιος υποθέτω είναι να είναι ειλικρινής με τον εαυτό του. Αποφάσισα να είμαι πιο πολύ απο πριν. Βέβαια αυτό δεν βολεύει τους τριγύρω σου, γι αυτό μιλάς λιγότερο απο πριν, συν οτι δεν φημίζομαι και για την λογοδιάρροια μου. Αυτή η μανία υπάρχει παντού; Γιατί κανείς δεν μπορεί να κρατήσει το κωλόστομά του κλειστό για καμιά ώρα; Γιατί δεν μπορεί απλά να καθήσει να ηρεμήσει; Αυτό λείπει απο τον κόσμο πιστεύω. Η ηρεμία, εξωτερική και εσωτερική. Γι' αυτό και βγάζει τα απωθημένα και τα νεύρα του στους άλλους. Κανείς δεν έχει μάθει να "ηρεμεί", όλοι θέλουν να μιλάνε και να λένε τις παπαριές τους 24/7. Το ενδεχόμενο απλά να κάθονται 2 ή παραπάνω άτομα στον ίδιο χώρο και να μην μιλάνε για κάποιο χρονικό διάστημα φαντάζει αδιανόητο. Ο λόγος είναι το μέσο για να κρυφτεί η αμηχανία των ανθρώπων όταν είναι εκτεθειμένοι και γυμνοί μπροστά στην σιωπή. Τέλος πάντων, σχετικά με το πως αντιμετωπίζει κάποιος τα πράγματα. Ναι, τώρα μπορεί να δω κανένα σχόλιο (που σχόλιο εδώ πέρα, με ξεχάσατε τσογλάνια, όσα υπήρχαν τελος πάντων, χαχα) που να λέει "καλά ρε τρόμπα, αντιμετωπίζεις λες τα πράγματα πλέον περισσότερο αλλά μιλάς και λιγότερο, πως το κάνεις δηλαδή;" Οκ, ναι. Σωστή παρατήρηση θα πω και θα απαντήσω. Ξεκαθαρίζεις διακριτικά (αλλά με ειλικρίνεια) τι σε ενοχλεί κι απο κει και πέρα κρατάς τον εαυτό σου απασχολημένο με πράγματα που σε κάνουν να νιώθεις καλά. Δηλαδή; Πρόσφατα πχ, κατέβασα ένα πρόγραμμα για να δημιουργείς pixel games, γνωστά ως horror rpg, (βλέπε Ib, Αο Oni) και πειραματίζομαι. Δεν έχω κάνει πολλά, έχω φτιάξει 2-3 δωμάτια, συνέθεσα το μουσικό θέμα, έβγαλα και έκανα edit μια φωτογραφία της πόρτας του πάνω σπιτιού (εξ αρχής creepαριό η αρχαία πόρτα, την έκανα OP) και δημιούργησα χαρακτήρα. Για την ακρίβεια τον αδερφό μου. Θα μου την έσπαγε να έκανα εμένα πρωταγωνιστή, εξάλλου ποιός θα θελε ένα game με "ήρωα" έναν αξύριστο ληθαργικό και αργοκίνητο τεμπέλη με καταπιεσμένη τελειομανία; Οκ, seems like a good challenge, αλλά προτίμησα να πάω με έναν πιο δραστήριο και δυναμικό all-rounder. Νομίζω ξέφυγα απο το θέμα. Με λίγα λόγια, οι γνώσεις που δεν διαθέτω για να τελειοποιήσω κάτι τέτοιο μου δίνουν έναυσμα να ασχοληθώ δυναμικά με το εν λόγω project. Η αλήθεια είναι πως με παρακίνησαν και τα τρανταχτά λόγια απο ένα άτομο που πλέον δεν είναι στην ζωή μου. Οφείλω ένα ευχαριστώ. Όπως και να' χει, είναι τόσα πολλά που μπορεί να κάνεις για να μην χάνεις τον έλεγχο και να εξωτερικεύεις τα συναισθήματά σου, με έναν πιο ευχάριστο τρόπο. Έχω περάσει απο πολλά στάδια, είτε γράφοντας μουσική ή κείμενα, είτε παίζοντας κιθάρα, παιχνίδια στο pc, είτε σχεδιάζοντας και πάει λέγοντας... Αυτά για τώρα. Καλό βράδυ boys 'n' girls.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου