Η αγαπημένη σας ομάδα.

Ο Βηλφεγώρ (ειναι και "άθελα μου απο επιλογή" αγαπημένος), βαριέται να κάνει/πει/ξεκινήσει ο,τιδήποτε. Προσωπικά μιλώντας, δεν τον θεωρώ και τόσο κακό. Αν ξεχάσουμε για λίγο τον βασικό σκοπό των εφτά (και παραπάνω για να είμαι ειλικρινής, αλλά ας μην το παρατραβήξουμε στην προκειμένη) "παίχτων" που θα αναλύσω με λακωνικό και μη τρόπο παρακάτω, ο συγκεκριμένος είναι σχετικά άκακος. Ο Βηλφεγώρ λοιπόν, ο οποίος είναι αναπληρωματικός καθώς βαριέται να παίξει, περικλύει όλη την ματαιότητα των πραγμάτων υπο μια έννοια. Αν πάρουμε την αρχή και το τέλος της ζωής μας, θα δούμε πως είναι μακράν ο πιο συνειδητοποιημένος. Ξέρει πως όλα κάποια στιγμή τελειώνουν και δεν θα υπάρξει κάποια διαφορά ουσιαστική αν δεν "κάνεις αυτό σήμερα και το κάνεις αύριο". Στο μεγάλο χρονικό διάστημα της ζωής μας, κινήσεις, πράξεις και επιλογές μας φαντάζουν μηδαμινές τις περισσότερες φορές, σε σημείο που πολλές φορές ακόμα και αν δεν γίνουν δεν θα αλλάξει κάτι. Με μια λέξη: Μάταια. Όμως και πάλι, δεν πάυει να αδιαφορεί για το παιχνίδι. Ο Αζαζέλ παλι, (και μεγαλύτερος μου "εχθρός") πασχίζει διαρκώς να επαληθεύει την υπεροχή του πάνω σε οποιοδήποτε πλάσμα συναντάει, γι' αυτον τον λόγο κιόλας είναι βασικός παίχτης. Είναι ένα αδίστακτο πουστάκι με μικρή ψωλή στην ουσία. Ο Αζάζελ σε συνδιασμό με τον Βηλφεγώρ ωστόσο είναι ένα αδίστακτο πουστάκι με μικρή ψωλή που απαξιεί και πιστεύει πως δεν αξίζει καν να ασχολείσαι με τους υπόλοιπους "κατώτερους" διότι χαλάει το σάλιο του τζάμπα. Το φαινόμενο αυτής της συνεργασίας υφίσταται αρκετά συχνά. Ένα κλασσικό χαρακτηριστικό του είναι πως θα παλέψει μέχρι τελικής πτώσεως για να πείσει πως ο λόγος του, η σκέψη του, οι πεποιθήσεις του, το γούστο του, οι ικανότητές του είναι σωστά, ή καλύτερα, πιό συγκεκριμένα, απο των υπόλοιπων και θα πουν/κάνουν/σκαρφιστούν χίλιες δυό δικαιολογίες και επιχειρήματα για να το αποδείξουν-επαληθεύσουν, ακόμα και αν δεν στέκουν. Είναι βασικός παίχτης και πρεσβευτής, των κομπλεξικών κατα βάση, που αποφάσισαν, χάρη σε μια κακή ανατροφή, να δημιουργήσουν την τραγική ψευδαίσθηση οτι είναι ανώτεροι. Οι πραγματικά "ανώτεροι" τον αναγνωρίζουν και τον απεχθάνονται. Ο Βελζεβούλ είναι αναπληρωματικός, εφόσον προτιμάει να την βγάζει τον περισσότερο χρόνο στην καντίνα απ' ο,τι στον "αγωνιστικό χώρο". Φυσικά επηρρεάζει σημαντικά τον ατελείωτο αυτόν αγώνα και εξ αποστάσεως. Πρόκειται έναν τύπο που θα αντάλλαζε και το παιδί του για μια μερίδα χοιρινό και πατάτες. Δεν πρόκειται ποτέ να αρνηθεί μια μερίδα φαί, έστω να τσιμπίσει κάτι, ακόμα  κι αν αυτό σημαίνει πως το να φάει έστω και μια παρανυχίδα, θα τον κάνει να ξεράσει όλη του την μισοχωνεμένη τσίπα. Ο Βελζεβούλ συνήθως είναι αυτός που διακρίνεται και προδίδεται κυρίως απο την χαρακτηριστική του, "επιβλητική", εμφάνιση σε σχέση με τους υπόλοιπους. Είναι σχετικά αδιάφορος σε γενικά πλαίσια και κανείς δεν δίνει και τόσο βάση στις κινήσεις του. Ασμοδαίος, ο αρχηγός την ομάδας, δεν συγκρίνεται με κανέναν απο τους συμπαίκτες του καθώς ανταποκρίνεται εύκολα σε όλα τα μεγέθη, μήκη, βάθη, και γενικά, προτιμήσεις... Είναι εκ γεννετής ο πιο "κούλ" και ελκυστικός της παρέας εκτος του αγωνιστικού χώρου και τον αγαπάνε όλοι ανεξαρτήτως (πλέον) ηλικίας, χρώματος, κοινωνικής τάξης, κ.ο.κ. Όλοι βρίσκουν τον λόγο τους για να τον λατρέψουν και να τον θεοποιήσουν. Συνήθως θέλει να φαίνεται γλυκός και ευαίσθητος αλλά κατα βάθος το αληθινό του πρόσωπο είναι ένα, το οποίο και τον ανεβάζει στην πρώτη θέση του βάθρου της προτίμησης του φανατισμένου του λαού. Μέγας mindfucker, καταφέρνει να ξεσηκώνει τους πάντες στο πέρασμά του, κάνει τους μαλθακούς σκληρούς ενω και μόνο η σκέψου του αναστατώνει και τους πιο συγκρατημένους. Την σήμερον ημέρα δίνει παντού και συνέχεια αυτόγραφα και ποτέ δεν μένει μόνος. Τον ζητάνε απο παντού και άγρια. Τα πλήθη ενίοτε "σκοτώνουν" στο όνομά του ενω απελπιστικές καταστάσεις δημιουργούν μύθους για κείνον και τα κατορθώματά του ανα τα χρόνια. Λειτουργεί σαν ναρκωτικό ή παυσίπονο (κυρίως εικονικό φάρμακο/placebo) και ως γιγαντιός καταπραϋντικός παράγοντας στην ζωή όλων. Ξέρει την δύναμη του και την σκορπάει απλόχερα στον λαό του, που την ρουφάει σαν άγριο τσιμπούκι.  Σίγουρα ο μεγαλύτερος νικητής του χθες, του σήμερα, και του αύριο. Επόμενος είναι ο Μαμμωνάς, ο οποίος είναι ένας επίσης δυνατός, σταθερός παίχτης. Δεν θέλει πολλά πολλά, όπως δεν δίνει και πολλά πολλά. Όταν πρόκειται να ανεβάσει το προσωπικό του σκόρ δεν υπολογίζει τίποτα, ίσως εκτός απο το πόσο θα σπαταλήσει για να το ανεβάσει, είτε αυτό είναι χρόνος, είτε κόπος. Λατρεύει να τον κερνάνε, πράγμα που τον ανεβάζει ψυχολογικά και δεν τον κατεβάζει οικονομικά. Προσπαθεί να χώνεται όσο περισσότερο μπορεί σε ο,τιδήποτε εμπεριέχει μέσα την λέξη δωρεάν. Αν και είναι ο πιο ευκατάστατος οικονομικά, αποφεύγει κάθε είδους σπατάλη. Είναι ο πλούσιος και ταυτόχρονα ο πιο φτωχός απ' όλους. Ο Σατανάς, εξίσου μεγάλος παίχτης, ενοχλείται εύκολα με το παραμικρό και απο όλους. Βίαιος και ευέξαπτος, κάνει κολλητή παρέα με τον Ασμοδαίο, πράγμα που τους καθιστά εξαιρετικό συνδιασμό στον αθλητικό χώρο. Δεν φοβάται να παρεκτραπεί, αντιθέτως, το λατρεύει, και πολλές φορές συμπεριφέρεται ως αρχηγός της ομάδας, μάλιστα με μεγάλη επιτυχία. Αυτή του η συμπεριφορά είναι ιδιαίτερα ερεθιστική, κυρίως προς τις θαυμάστριές του, που βλέπουν στα μάτια του ένα αυθεντικό, καθαρόαιμο αρσενικό, κατευθείαν απο την σπηλιά για να τις βάλουν με τρόπο στην θέση τους. Ένα υποτειθέμενο μειονέκτημά του είναι πως δεν έχει την ικανότητα να συζητάει όπως οι υπόλοιποι σε φυσιολογικά πλαίσια, καθώς χάνει τον έλεγχο όταν κάποιος πει κάτι που δεν τον ευχαριστεί, ή κολακεύει. Φυσικά οι αρσενικές φιγούρες ενω δεν τα πάνε καλά μαζί του, παραδίδονται στους τρόπους του και τον αντιγράφουν. Ο Λεβιάθαν, ο τελευταίος αθλητής μας, έρχεται σύντομα...