Όλοι είμαστε υποκριτές. Άλλοι μεγαλύτεροι, άλλοι μικρότεροι. Άλλοι με περισσότερο ταλέντο, άλλοι με λιγότερο. Άλλοι απο επιλογή, άλλοι εκ φύσεως. Άλλοι επειδή δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς, κι άλλοι επειδή το γουστάρουν. Άλλοι για να επιβιώσουν κι άλλοι για να φτάσουν ψηλά.
Η αλήθεια είναι πως, προσωπικά, είμαι ένα κράμα όλων των παραπάνω. Αν έβγαζα στην φόρα τις φορές που χρειάστηκε να υποκριθώ, εκτός του οτι θα έπαιρνε ώρες για να τις καταγράψω, θα βάζαν χρηματικό ποσό για το "κεφάλι" μου.
Αν κάποιος πει πως δεν χρειάστηκε ποτέ να υποκριθεί εστω και λίγο, θα είναι ένας πραγματικός υποκριτής. Ειρωνεία. Σίγουρα όταν σου μίλησε κάποιος που δεν χωνεύεις έβαλες ένα ψεύτικο χαμόγελο για να μην σπάσεις το δικό του, όταν έπρεπε να κάνεις κάτι που δεν ήθελες σε κάποια φάση στην ζωή σου αλλά δεν είχες την επιλογή να κάνεις αλλιώς, οταν ήθελες να πάρεις κάτι που υπό κανονικές συνθήκες δεν θα έπαιρνες, επειδή ο "καλός" σου εαυτός δεν ήταν... αρκετός, ή το αντίθετο. Διάολε, ακόμα και να μιλήσεις σε έναν συγγενή έκανες πως σε ενδιέφερε πως τα περνάει. Φτάνουμε στο συμπέρασμα οτι δεν περνάει μέρα απο την ζωή μας που να μην υποκριθούμε. Για ποιόν λόγο όμως πρέπει να είναι έτσι; Προφανώς για να μην δημιουργηθούν εντάσεις μεταξύ μας. Δεν είμαστε ευχάριστα ή καλά δίποδα όντα. Φανταστείτε για μια μέρα όλοι να λένε αυτό που πιστεύουν ο ένας στον άλλο, σε όλο τον κόσμο, ταυτόχρονα.
Ανατριχιάσατε;
Πιθανόν οχι.
Μιλάμε μόνο για μια μέρα. Πόσα εγκλήματα θα γινόντουσαν; Πόσοι θα ακούγαν την πικρή αλήθεια για τον εαυτό τους απο τα τόσα άτομα που συναναστρέφονταν και θα τριγυρνάγαν με έναν σκασμό νεύρα στον δρόμο; Κι ας υποθέσουμε οτι στους δέκα, οι πέντε ήταν οξύθυμοι. Τώρα στους πέντε οξύθυμους, οι δύο ήταν ικανοί να σκοτώσουν. Στους δύο ικανούς να σκοτώσουν, ο ενας όντως το έκανε και σκότωνε τους τέσσερις απο τους άλλους εννιά. Με αυτή την απλή και πρόχειρη εικασία, φανταστείτε σε παγκόσμιο επίπεδο τι θα γινόταν στον πλανήτη.
To be continued...
Arrivederci.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου