Ουίου. Σε λίγους μήνες την κοπανάω απο το μπουρδέλο για επαγγελματικούς λόγους. Κατα ενα μεγάλο ποσοστό, δεν θα ξαναγυρίσω. Ευελπιστώ να ξαναγυρίσω Αθήνα μια και καλή αυτή την φορά όταν αυτό τελειώσει. Θα πάρω τα ελάχιστα καλά που πέρασα εδώ μαζί μου, όπως επίσης να αφήσω και τα χιλιάδες σκατά. Όταν αυτό συμβεί, με εξαιρέσεις που μετράς με τα δάχτυλα του ενός χεριού, τα υπόλοιπα θα φάνε delete. Άκυρο, γάμα το delete. Format. Εμ, άκυρο το format. Σκληρός δίσκος στον φούρνο μικροκυμμάτων. Έτσι μάλιστα. Εξάλλου, το έκανα μια φορά όταν ήρθα εδώ, μπορώ να το κάνω και δεύτερη. Απλά με την διαφορά οτι τώρα θα εξαφανιστώ κιόλας. Θα' ναι σαν να μην υπήρξα ποτέ. Η καλύτερή μου.
Ομολογώ οτι είμαι ενθουσιασμένος που θα αλλάξω περιβάλλον και θα βγάλω απο πάνω μου αυτή την "γκαντεμιά" και "κακοτυχία" που μου προκάλεσε αυτό το μέρος όλα αυτά τα χρόνια. Ναι, όπως κατάλαβες, σιχαίνομαι αυτό το μέρος, σιχαίνομαι τους ανθρώπους του, σιχαίνομαι τις καταστάσεις που έζησα και γενικά τα πάντα που έχουν σχέση με αυτό. Πάντα με πέντε εξαιρέσεις. Νταν πέντε. Τίποτα παραπάνω τίποτα παρακάτω. Τι έλεγα; Α ναι. Χαίρομαι που θα αλλάξω περιβάλλον, αν εξαιρέσουμε κάποια αναγκαία κακά (πρέπει να σπάσεις και κάποια αυγά για να φτιάξεις ομελέτα), κάποιες μικροαλλαγές που πρέπει να κάνω. Δικό μου μέρος, δουλειά, γκόμενες εναν σκασμό και να πανε να γαμηθούν όλα! Ζωάρα! Όσο περνάει ο καιρός, αν και δεν το δείχνω, γουστάρω και περισσότερο. Το εισητήριό μου για να την λύτρωση των πεντέμισι χρόνων σαπίλας πλησιάζει.
Έβαλα κάποιους στόχους πλέον. Γίναν πολλά που με ισοπέδωσαν πνευματικά και ψυχικά. Τώρα θα βγάζω το άχτι μου και θα βάζω τον καθένα στην θέση του, όποτε και όπου μου δίνεται η ευκαιρία, απλά και μόνο γιατί έδωσα σε κόσμο το δικαίωμα να με γαμήσει, κάτι που δεν έκανα στην Αθήνα. Ναι δεν θα το αρνηθώ, ήρθα εδώ με το σκεπτικό να αλλάξω, να μην είμαι αρχίδι (προσπάθειες πάντα γινόντουσαν, και παλιά, όπως μπορεί να δει κανείς και απο προηγούμενες αναρτήσεις, απλά ήταν της στιγμής και με λίγα λόγια, του κώλου). Σίγουρα βόλεψε πολλές φορές να γίνω μαλάκας και εδώ. Πολλές φορές έγινα. Δυστυχώς... δυστυχώς γιατί έπρεπε πολύ περισσότερο τελικά! To the point. Έκανα λοιπόν τις προσπάθειές μου αλλά προφανώς οι άνθρωποι, κυρίως εδω, δεν αξίζουν τέτοιου είδους αντιμετώπιση. Χαλάστηκα για και απο γνωστούς και άγνωστους. Θεωρώ το διάστημα μου εδώ ένα μεγάλο διάλλειμα απο την πραγματικότητα μου, απο το ποιός είμαι. Ένα διάστημα αδράνειας και αποβολής του πραγματικού "αρλεκίνου" σε μια προσπάθεια να γίνω πιο "κοινωνικά αποδεκτός". Περίπου. Τώρα τελευταία μόνο επέστρεψα στο να λέω αυτό που πιστεύω και που θεωρώ σωστό, άσχετα αν δεν αρέσει, χωρίς ενδοιασμούς αν θα ενοχλήσω κάποιον... και θέε μου, νιώθω ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ.
Ειλικρινά, δεν μπορώ να περιγράψω το πόσο χαίρομαι. Το μόνο που μπορώ να πω είναι οτι εδώ και κάποιες "γραμμές", έχω ένα μαλακισμένο χαμόγελο στην μάπα που δεν λέει να φύγει.
Ανυπομονώ. Ανυπομονώ να πάθω ΕΕΑ, την λεγόμενη (και απο τώρα και στο εξης θεσπισμένη απο ΜΕΝΑ) "Εκούσια Επιλεκτική Αμνησία". Δεν υπάρχει ωραιότερο πράγμα ρε φίλε. Να σβήνεις απο το μυαλό σου όλες τις μαλακίες αυτών των πεντέμισι χρόνων! Θα το πω και θα το ξαναπώ όσες φορές χρειαστεί!
Προβλέπεται μετά απο αυτό το κείμενο, τα επόμενα που θα ακολουθήσουν να είναι εντελώς διαφορετικής φύσεως. Πιο... ανάλαφρα βρε παιδί μου. Ιαχ... "βρε". Πόσο τραγικό ακούγεται το "βρε". Δηλώνει μια τόσο λεπτή γραμμή μεταξύ "ευγένειας" και "άνεσης". Αν φτάσεις σε σημείο να πεις "βρε" σε κάποιον, πάει να πει οτι έχετε πει και κάτι παραπάνω. Εν πάση πόρνη περιπτώσει.
Ξεκάυλωσα και απόψε, σκεφτόμουν να μην γράψω αλλά η χαρά είναι πολύ μεγάλη. Μεταξύ μας, και πολύ κρατήθηκα.
Vae Victis μ'νάκια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου