Closure

 

 100στη ανάρτηση. Ουάου. Οκ, ίσως 100στη για μένα, δημοσιευμένες είναι κάπου στις 70+ (τεμπέλης, ούτε καν να κοιτάξω πόσες ακριβώς είναι). Τι να πω, πέρασαν 6 χρόνια και κάτι ψιλά (πάλι γενικούρες), ωστόσο νιώθω πως είναι περισσότερα. Έχω ένα θέμα με την μνήμη, δεν τα πάω καλά με την πάρτη της, οπότε ανα τα χρόνια, αυτό το ρημαδομπλόγκ, μου έδινε κάποια σημεία αναφοράς. Ξεκίνησε ως "ημερολόγιο" (Ha, gayyyyyyyyyyyyyyyy!), ίσως για να βγάζω απο μέσα μου τα σκατά μπας και ηρεμήσω, αλλά και αυτά τα ολίγα ευχάριστα που αν ψάξει κανείς ΠΟΛΥ καλά, μπορεί και να τα προσέξει, σκόρπια μέσα στο μπλόγκ. Προφανώς δεν είχε και τόση επιτυχία η επανελλημένη "κατάθεση ψυχής", όλον αυτό τον καιρό. Δεν μπορώ να κάνω τα στραβά μάτια, αυτό είναι το πρόβλημά μου. Με τσαντίζει η ηλιθιότητα. Με τσαντίζει άσχημα. Κυκλοφορεί μεγάλο ποσοστό μαλακίας εκεί έξω, το ξέρω και γω, το ξέρετε και σεις (οι 2-3 που διαβάζετε τις παπαριές μου). Επειδή βλέπω κάποια πράγματα διαφορετικά, είμαι το μαύρο πρόβατο. Επειδή δεν λέω αυτά που θέλουν όλοι να ακούν, είμαι μαλάκας. Επειδή δεν βγαίνω για "κλάμπινγκ", είμαι αντικοινωνικός. Με όλη την ειλικρίνεια, μέσα απο την ψυχή μου, είναι απο τις ελάχιστες φορές στην ζωή μου που λέω κάτι τόσο σοβαρά: Χαίρομαι που δεν είμαι όπως με θέλουν. Οχι απο αντίδραση, έχω ξεπεράσει αυτό το στάδιο χρόνια, αλλά απο την άποψη οτι δεν έχω πιαστεί τόσο μαλακας. Δεν τρέφω φρούδες ελπίδες, είμαι καλά "ζομπιοποιημένος" και γω, με άλλα πράγματα και εννοείται εχω πιαστεί μαλάκας. Παρόλα αυτά, οχι σε επίπεδο να ενοχλώ ή να δηλώνω με όλο μου το είναι πόσο κενό ζώο είμαι. Τι να πω, μπορεί να είμαι παλαβός, ξέρετε, αυτό που λένε: "Δεν γίνεται να είναι όλοι τρελοί και συ να χεις σώας τα φρένας".
    Έχω μια αμυδρή υποψία πως, αν κάποιος πάρει όλες τις αναρτήσεις, απο την παλιότερη μέχρι αυτή, θα παρατηρήσει πολλές αλλαγές. Είτε στον τρόπο γραφής, είτε στην συμπεριφορά, στις απόψεις, σε πολλά. Λογικό μου φαίνεται, αν υποθέσουμε πως άλλαζα με τον καιρό. Αυτή η απέχθεια όμως προς τον μέσο τρόπο ζωής και πεποιθήσεων, άποψης και ιδεολογίας της πλειοψηφίας των ελλήνων, μένει απο την ανάρτηση 1, εως και σήμερα. Το πρόβλημα ξεκινάει απο την υπερβολική ελευθερ... οχι γάμα το, δεν θα πω ξανά τα ίδια. Ανάμεσα στις σχεδόν 80 αναρτήσεις παραπίσω τα λέω με πιο ξεκούραστο και "νηφάλιο" μυαλό.
    Δεν ξέρω αν θα ξαναγράψω, ή τουλάχιστον για πολύ καιρό, εκτός κι αν τύχει κάτι. Δεν έχω θέματα να αναλύσω, ήδη θα λεγα πως έχω κουράσει και ορισμένα απο αυτά. Έγραψα για προβληματισμούς, για θρησκείες, για ταινίες, για ανθρώπινες σχέσεις, για μέσα κοινωνικής δικτύωσης, για μουσική, για ιδεολογίες, μικρές φανταστικές ιστορίες, κωμικές και μη, έβγαλα τα εσώψυχά μου, μυστικά, πράγματα που ίσως να μην έπρεπε να είχα δημοσιεύσει, άλλα με υπερβολικό τρόπο, άλλα με πολύ επιείκεια, κείμενα για τα οποία ήλπιζα να εξελιχθούν αλλιώς, για λάθος επιλογές που έκανα και μετάνιωσα και πάει λέγοντας. Το βρίσκω λοιπόν κάπως υποτιμητικό να γράφω για το παραμικρό, με το παραμικρό (κάτι που έχω κάνει κανα 2 φορές, άσχετα αν έμεινα ικανοποιημένος απο το αποτέλεσμα). Δεν είναι οτι βγάζω και χρήματα απο αυτό για να πεις οτι είναι κι αναγκαίο. Αναγκαίο ήταν για να μην ξεσπάσω πάνω στο κεφάλι κανενός. Η αλήθεια είναι πως με βοήθησε αρκετά να εξωτερικεύω την οργή μου με δημιουργικό τρόπο. Το προτείνω ανεπιφύλακτα σε όποιον τυχαίνει να έχει παρόμοια προβλήματα με τον θυμό. Δεν είναι ανάγκη να φτιάξει μπλόγκ κάποιος για να γράψει και ένα τετράδιο με ένα μολύβι κάνει δουλειά. Ή ένα έγγραφο κειμένου στο pc, για αυτούς που χάνουν τα πράγματά τους, ωσαν και μένα. Ξέρω ακούγεται φλώρικο και γκομενίστικο αλλά σκέψου οτι δεν υπάρχει πιο δυνατό και κυρίαρχο πράγμα στον κόσμο απο το μουνί, οπότε δικαιολόγησε τον εαυτό σου λέγοντας πως είσαι και συ ένα. Αυτό κατατάσσεται στα πιο καθυστερημένα πράγματα που έχω πει μέχρι στιγμής. Προχωρώ.
    Σε λίγες μέρες, η ζωή μου θα μπει σε ένα άλλο μονοπάτι. Το ονομάζω Part 3. Το δεύτερο part ξεκίνησε όταν ήρθα σ' αυτόν τον κωλότοπο και τελειώνει εδώ. Υπολογίζω πως είναι η τελευταία φορά που με βλέπει, έτσι θέλω να πιστεύω δηλαδή. Αλλάζουν πολλά, επαφές θα κρατήσω, όσο κρατήσουν, με 2-3 άτομα. Ένα μικρό μείον είναι οτι κουρεύτηκα. Πιθανόν να ήταν και η τελευταία φορά που τα άφησα μακρυά. Όσο με θυμάμαι στην ζωή μου, είχα μακρυά μαλλιά. Τρείς φορές θυμάμαι χαρακτηριστικά να έχω κουρετεί, μια πολύ πιτσιρικάς για να ρίξω μια γκόμενα (ήμουν και γω τέτοιος κάποτε για ενα διάστημα, συμβαίνουν αυτά), μια φορά όταν μπήκα φαντάρος και μια πριν 3-4 χρόνια (νομίιιιιιζω τόσα, είπαμε, παίζει θέμα με την μνήμη) στην σχολή κομμωτικής που μου την βάρεσε. Με στεναχωρεί λίγο, δεν θα πω οτι το κάνω με ελαφρά την καρδία... αλλά πρέπει. Το να φύγω απο δω μπορώ να το ταυτίσω με μια σκηνή στο Oldboy. Προσοχή ακολουθεί spoiler. Όποιος δεν θέλει να του χαλάσω (εν μέρει) το τέλος της ταινίας, ας προχωρήσει μετά την κενή γραμμή.
    Νιώθω πως βλέπω τον εαυτό μου στο τζάμι, το κομμάτι μου αυτό που έχει μέσα την οργή που συσσωρεύτηκε το διάστημα που έζησα εδώ, τις πίκρες και τις στεναχώριες και γενικά τα πάντα σε σχέση με εδώ, κι απο την άλλη, εγω με ένα χαμόγελο σαν να μην έχει συμβεί τίποτα απο αυτά. Ύστερα η αντανάκλασή μου γυρνάει και φεύγει, σβήνοντας τα πάντα απο το μυαλό μου. Κάπως έτσι.

    Τώρα που το σκέφτομαι δεν ανέφερα και κάτι σε σχέση με την πλοκή της ταινίας, αλλά και πάλι. Είναι ένα απο τα πράγματα που σιχαίνομαι, τα spoiler, είτε σε ταινία, είτε σε σειρά.
    Λοιπόν, δεν έχω κάτι άλλο να πω, κι αν είχα, το ξέχασα. Το μόνο που μπορώ να κάνω για ο,τι νέο έπεται να συμβεί στο part 3, καλό ή κακό, μόνο ένα πράγμα έμεινε να πω:

"COME AT ME BRO."