Homecoming

    Προς το παρόν σκέφτομαι να παρελείψω τα πολλά (δεν ξέρω πως θα εξελιχθεί) γιατί γυρνάω απο ταξίδι 31 ωρών και ήθελα απλά να καθήσω να ακούσω μουσική που μου έλειψε τόσο πολύ. Προφανώς (αν υποθέσουμε οτι πιστεύω σε αυτά, που πιστεύω δηλαδή) θα λεγα πως ήταν κακή ιδέα να ενθουσιαστώ και να γκαντεμιάσω (μαζί με άλλους) το όλο σκηνικό της δουλειάς γιατί ήταν φρίκη. Ξέρω θα αρχίσουν μερικοί να λένε "ήσουν υπερβολικός" και τέτοια όμως επειδή, όπως προείπα, είμαι κουρασμένος, το ξεκαθαρίζω εξ αρχής: στ αρχίδια μου τι πιστεύετε. Πριν κάποιες μέρες έγραψα μια κατάσταση στο facebook την οποία παραθέτω τώρα και εδω.

"Καλά τα λεφτά, αλλά η υγεία καλύτερη, σωματική ή ψυχική. Αυτά τα ολίγα για να αποφευχθούν οι χριστοπαναγίες."

    Δεν έχω σκοπό να κάτσω να βγάλω καρκίνο για να μην δυσαρεστήσω κόσμο. Αν κάτι δεν μου κολλάει, δεν θα ζοριστώ. Δεν ξέρω τι ζόρι μπορεί να τραβάει ο καθένας και πως βλέπει τα πράγματα, όμως σκοπός δεν είναι να κάνω χαρούμενο κάποιον παρα μόνο την πάρτη μου και τους δικούς μου ανθρώπους. Αυτό πάλι δεν σημαίνει οτι δεν είμαι ευγνώμων για την ευκαιρία που μου δώθηκε και λυπάμαι που δεν μπόρεσα να σταθώ αντάξιος τον προσδοκιών, και της δουλειάς αλλά και των ατόμων που συνέβαλαν στο να βρω μια θέση εκεί. Απο κει και πέρα δεν πέφτει λόγος στο πως και το γιατί.

    However, έμαθα πως 2-3 άτομα μας υπερασπίστηκαν, και λέω "μας" διότι ήμουν και με τον αδερφό μου, ένα άτομο το οποίο δεν είδα ποτέ στην ζωή μου να πέφτει τόσο ψυχολογικά για τον οποιονδήποτε λόγο, μέχρι τώρα. Αυτά και μόνο λέει πολλά. Οκ, θα δεχτώ οτι είμαι αγχώδης τύπος και νιώθω έντονα πίεση, αλλά αυτός δεν είναι έτσι. Στο θέμα μας όμως. Χάρηκα όταν έμαθα λοιπόν για τα 2-3 κοντινά μας άτομα, πως υπερασπίστηκαν την επιλογή μας να γυρίσουμε πίσω. Φυσικά μας υπερασπίστηκαν και άτομα που δεν με ενδιέφερε καν - δεν χρειαζόταν. Αργήσατε μήνες να δείτε καταστάσεις απο την πλευρά μου, μην ασχολείστε ξαφνικά ως δια μαγείας. Οι δήθεν "καλοσύνες" και οι υπερασπίσεις εκεί που πραγματικά μετράν για σας. Κλείνει κι αυτό.

    Γυρίσαμε λοιπόν πίσω, έστω με κάποιες προμήθειες και εγω λίγες άσπρες τριχούλες στα (κοντά) πλέον μαλλιά μου. Την στιγμή που πάτησα το πόδι μου σπίτι, όλο αυτό το άγχος έφυγε. Δεν θα αναλύσω περισσότερο τι συνέβει εκεί που πήγαμε. Θα πω μόνο πως έπρεπε να κάνω την μοναδική δουλειά που σιχαίνομαι περισσότερο (δεν γνώριζα τι θα έκανα μέχρι που έφτασα στο εν λόγω μέρος), κι αυτό επειδή είναι τέρμα αγχωτική και πιεστική. Άλλοι θα πουν δεν είναι, άλλοι θα συμφωνήσουν. Επαναλαμβάνω πως δεν υπάρχει λόγος να μπω σε λεπτομέρειες, όπως και οτι ΔΕΝ είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι, ούτε έχουν ίδια ανοχή στην πίεση. Τώρα, αν τα πολύ στενά μυαλουδάκια ορισμένων δεν το χωράνε αυτό... απο μένα έχουν το ελεύθερο να παν να γαμηθούν.

    Κλείνοντας, θα πω, όπως κάνω αρκετές φορές, αυτό που λέω με διάφορους τρόπους, σε όσους δεν αρέσουν οι γραπτές, δημοσιευμένες "σκέψεις" μου:

Ανακάλυψα στο internet μια νέα τεχνική που συγκεντρώνεις όλη σου την αρνητική ενέργεια, τα νεύρα, την διαφορετική άποψη και γνώμη σου, και την μεταφέρεις σε ένα κενό κομμάτι χαρτί, τετραδίου; Α4; Δεν μας πειράζει. Έχει ως εξης: Συγκεντρώνεσαι για 10 λεπτά κοιτώντας το χαρτί, το οποία έχεις απλώσει σε ένα τραπέζι μπροστά σου. Αυτό το διάστημα, όλα τα παραπάνω που ανέφερα, αρν. ενέργεια, νεύρα, άποψη, γνώμη, φεύγουν απο τον οργανισμό σου και "ποτίζουν" μέσα στο χαρτί. Όταν περάσουν τα λεπτά και νιώσεις κενός/ή, (περισσότερο απ' ο,τι συνήθως), παίρνεις το χαρτί, το κάνεις ρολό και το χώνεις στον πάτο σου. (συνιστάται γράσο για ευκολότερη διείσδυση)

Καλή μας ξεκούραση. Good to be back.

Vae Victis.