I am the one who knocks

 Το κορυφαίο όλων παίδες είναι η προσπάθεια των ανθρώπων να σε δουλέψουν, να σου πουν ψέμματα. Όπως έχω ξαναπεί, χρειάζεται ταλέντο για να ξεγελάσεις κάποιον, ειδικά εμένα. Να με "παίξουν" πραγματικά το έχουν καταφέρει μόνο δύο άτομα. Οι υπόλοιποι απλά πήραν την άδεια να το κάνουν.

 

Έχω λοιπόν ένα κακό (μέσα σ' όλα τ' άλλα). Κάνω κάτι που πολλοί νορμάλ άνθρωποι δεν κάνουν. Κάθομαι αρκετά συχνά και κάνω, όπως λένε οι φίλοι μας οι αμερικάνοι, a trip down memory lane. Σκέφτομαι τα ψέμματα που έχω φάω στην μάπα ανα τα χρόνια, εις γνώσην μου. Έχω μάλιστα πει ανοιχτά σε πολλά άτομα πως ξέρω οτι με δουλεύαν. Ορισμένα προσπαθούσαν να με πείσουν μάλιστα και το αντίθετο. Διπλή προσβολή, θα' λέγα.

Ένα άλλο τώρα, που μ' αρέσει αυτή την φορά, είναι η επαλήθευση των όσων έχω πει για το μέλλον. Κι αυτό αφορά τα πάντα. Άτομα σχετικά με μένα και οχι, κάναν δηλώσεις πως αλλάξαν με τον καιρό, με τις καταστάσεις, με τα χρόνια, όμως όπως έχω ξαναπεί: "Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν - προσαρμόζονται." Κι αυτό φυσικά για λίγο, εννοείται. Πολλές φορές μέχρι για να ξεθολώσει το τοπίο και να ηρεμήσουν τα πράγματα. Μετά ξανά στα σκατά.

Οι άνθρωποι επηρρεάζονται γάμησέ τα εύκολα. Κυρίως σε μικρότερες ηλικίες αλλά προφανώς, όπως αποδείχτηκε και πριν λίγο καιρό, εξίσου εύκολα και σε μεγαλύτερες. Ρόλο παίζουν πολλά φυσικά. Απο το οικογενειακό περιβάλλον, τις παρέες, τον τελευταίο άκυρο ξεπλένη που θα **** ******* **** γιατί ******** *** ******* ** ***** *** **** *** ****, και την κοινωνία την ίδια. Γι' αυτό λοιπόν, προσέχτε απο τι και πως επηρρεάζεστε... αυτό θα ίσχυε αν μπορούσατε φυσικά να το ελέγξετε. Που δεν μπορείτε.

Ακούω πολύ συχνά την καραμέλα "είσαι απόλυτος".

 Άντε. Δεν το ήξερα.

Η απάντησή μου ήταν, είναι, και θα είναι μια:

Προτιμώ να είμαι απόλυτος και να με διαψεύδουν ευχάριστα, παρά ανοιχτόμυαλος* και να απογοητεύομαι κάθε τρείς και λίγο.

*απευθύνομαι κυρίως σε παπαριές που βολεύουν άτομα και καταστάσεις

Νομίζω πως έχει μια λογική αυτό. Ντάξ' και πάλι μιλάμε για την δική μου λογική οπότε ο ίδιος ο όρος "λογική" χάνει λίγο το νόημά του. To the point.

Παραπάνω είπα πως οι άνθρωποι δεν αλλάζουν. Παρόλα αυτά, μεγαλώνουν. Απο αυτή την άποψη μπορώ να το δεχτώ. Δεν δέχομαι όμως το γεγονός οτι ΟΛΟΙ μπορούν να επιβάλλουν στον εαυτό τους το να αλλάξουν (προς το καλύτερο). Έχω βιώσει περιπτώσεις (me included) που λένε πως αλλάξαν και κάναν και ράναν. Αρχίδια. Έτσι λοιπόν μπορώ να είμαι ταυτόχρονα και απόλυτος και "ανοιχτός" σε μια μικρή παράγραφο.

Το κορυφαίο κομμάτι των παραπάνω είναι όταν βλέπεις άτομα που χρόνια είχες δίπλα σου... να κάνουν τα ίδια λάθη και να γελοιοποιούνται. Πρώτον γιατί ήξερες για όλους απο πριν. Ήξερες πως θα φερθούν στην δύσκολη στιγμή, το τι θα πουν τότε, πως θα αντιδράσουν όταν πραγματικά δεν θα τους αρέσει κάτι, όταν σπαστούν, όταν θα κάνουν την μαλακία, πως θα την κάνουν, τι θα κάνουν για να την καλύψουν.

 Γι' αυτό και δεν απογοητεύομαι!

Αλήθεια. Κι αυτό γιατί είναι προβλέψιμοι. Είναι ένα βασικό ανθρώπινο μοτίβο. Δεν υπάρχουν "ξεχωριστοί" άνθρωποι, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων στον κόσμο (για να μην γίνω απόλυτος και κλαίς πάλι). Είμαστε όλοι φτιαγμένοι απο τα ίδια σκατά, λειτουργούμε με τον ίδιο τρόπο, άλλοι ρυθμισμένοι/κουρδισμένοι λίγο πιο έντονα και το ανάποδο, και θα καταλήξουμε τα ίδια σκατά. Στο βάθος βάθος, δεν έχουμε διαφορά. Δεν είμαστε τίποτα άλλο απο ανθρώπινα spoilers. Τώρα οι προσπάθειες να αποδείξουμε το αντίθετο, περνάνε μόνο εκεί που προσπαθούν να αποδείξουν το ίδιο με μας.

Αυτή την φορά σας αφήνω με τον αγαπημένο μου μονόλογο σε ταινία,(American Psycho, 2000) απο τον Patrick Bateman (Christian Bale).
 
(spoilers alert!)

 “There are no more barriers to cross. All I have in common with the uncontrollable and the insane, the vicious and the evil, all the mayhem I have caused and my utter indifference toward it I have now surpassed. My pain is constant and sharp and I do not hope for a better world for anyone, in fact I want my pain to be inflicted on others. I want no one to escape, but even after admitting this there is no catharsis, my punishment continues to elude me and I gain no deeper knowledge of myself; no new knowledge can be extracted from my telling. This confession has meant nothing. ”