To Τρίπτυχο της Μαλακίας

    Δεν πάμε καλά. 0Τα' χω ξαναπεί, τα λέω και εδώ και θα τα ξαναπω. Έτσι τουλάχ1στον "εξαγνίζω" την οργή και την αρνητική μου ενέργε1α. Πόσο μαλάκες είναι ο1 έλληνες; Τι πρ0βαταριό είναι αυτό; Πάτε καλά ρε μαλάκες; Όπως έγραψα και στ0 facebook πάνω σε μια στιγμή απελπισίας, τι περιμένεις απ0 λαό που θεοποιεί τραγ0υδιστές (0ρ1σμένες φoρές του κώλου) που αντ1πρ0σωπεύουν και εξυμνούν την ψευτοκαψ0ύρα, την καγκουριά, την ζωή της νύχτας, το αλκ00λ και το εύκολο γαμήσι; Μην δοκ1μάσεις βέβαια να βγάλεις άκρη με τ0υς προσηλυτ1σμένους. Οι παρωπίδες π1ο κλειστές απ0 ποτέ κα1 τα επιχε1ρήματα triggerάρουν κα1 τους πι0 σκληροτράχηλους βετεράν0υς σταρχιδ1στές. Μετά απορούμε γ1α τα μνημόνια. Ρε μνημόνια μέχρ1 να σβήσει 0 ήλιoς, να σκ1στούν κωλάρες και να ματώσουν σ0ύφρες. Δεν θα δινα δεκάρα για να τ0υς β0ηθήσω κα1 θα θυσ1αζόμουν για να τ0υς δω να υπ0φέρουν. Αυτή η μεγάλη ανεγκέφαλη πλειοψηφία πρεσβεύει την παρακμή και την αντ1ληψη τ0υ μέσου έλληνα. Δηλαδή είνα1 τυχαί0 που αυτoί που ακολουθούν αυτό το lifestyle είνα1 μουνόπανα και κουτοπονηράκηδες, λαμόγ1α και κάγκ0υρες; Δεν λέω να ακούς ένα κομμάτ1 γ1ατί σ' αρέσει η μ0υσική ή γιατί έτυχε ένα να σε εκφράζει. Κι εμένα σε κάπ0ια φάση μ' άρεσε ένα κ0μμάτ1 του Καρρά με τον Δάντη, γ1ατί γ0ύσταρα τον ήχο κα1 κάπ0ιους στίχ0υς που έν1ωθα 0τ1 με εκφράζουν την συγκεκρ1μένη στιγμή. Δεν γίνεται όμως να είσαι συνεχώς μες την καψ0ύρα και την κλαψ0μουνιά για την αγάπη, να πίνε1ς και να καπνιζεις και να τρέχεις στ0υς δρόμ0υς φωνάζ0ντας το όνομά της (ι11χ... φέρτε κ0υβάδες γ1α τ0ν εμετό γαμώ τ0ν θεό μου) κλπ κλπ κλπ κα1 τίποτ' άλλ0. Πόσους ακόμα τρόπους θα βρούν γ1α να αντ1καταστήσουν/καμουφλάρουν το "θέλω να σου σκίσω τον κώλο" μέσα σε ένα τραγούδ1 άραγε; Α ξέχασα, είναι ρ0μαντικά παιδιά αυτ0ί. Κοιτάνε χαρακτήρα. Ντροπή μου. Δημόσ1α εκτέλεση δ1' απαγχονισμού για παραδειγματισμό σε όλα τα δίποδα πρόβατα, γαμώ το νεοελληνίστικο υφάκι και την υποκουλτούρα σας.
    Ωπ, επιτέλους, ίσιωσε εντελώς το όμικρον και το γιώτα, είχα αρχίσει να κουράζομαι με αυτή την κατάσταση...
    Λοιπόν κάτι να γίνει με όλους τους ζωόφιλους και δεν μιλάω για χορτοφάγους, διότι αυτοί τουλάχιστον είναι ειλικρινέστατοι. Μιλάω για τους επιλεκτικά "ζωόφιλους", για εκείνους που αγαπάνε τα ζώα αρκεί να είναι σκυλάκια, γατάκια και φυσικά όμορφα, καθώς αν κάτι είναι άσχημο, δεν πα να γαμηθεί; Πάλι καλά που τα άσχημα δεν έχουν ψυχή και δεν επιβαρύνεται το κάρμα μας! Φιού! Φτηνά την γλυτώσαμε!

Όμορφα, γλυκά κουταβάκια!

"Ναιι! Γλυκούλα! Φέρτα να τα χαϊδέψουμε!! Τ' αγαπάμε!!!"

"Άσχημο", δεν μας νοιάζει τι, ζωάκι...

"Ίουυ, σκοτώστε το! Πως είν' έτσι;;; Τι ν' αυτό! Εϊναι η μετενσάρκωση του Χίτλερ!"

    Έχει γίνει αυτά τα τελευταία χρόνια της μόδας (αχ καλέ τι περίεργο να είναι κάτι της μόδας πλέον!) να παίρνουν όλοι απο ένα "ζωάκι!", διότι τι καλύτερο απο το να κρατάω φυλακισμένο ένα ζωντανό πλάσμα (εκτός κι αν έχεις μια τεράστια αυλή και το έχεις ελεύθερο να κάνει ο,τι γουστάρει)  το οποίο θα βγάζω για χέσιμο όποτε δεν βαριέμαι, θα το ζουλάω και θα το χαϊδεύω όποτε έχω καύλες άσχετα αν αυτό έχει όρεξη, θα το βγάζω φωτογραφίες για το facebook αφού είναι και τρελή μουνοπαγίδα, εννοείται, για τις ευαίσθητες θηλυκές ψυχές και όταν τελικά το βαρεθώ να το παρατήσω στην μοίρα του. Κι εγω έχω μια γάτα και τα έξι μικρά της, αλλά δεν πήρα να βγάλω πενήντα φωτογραφίες το κάθε μικρό και να τις ανεβάσω στο facebook για να τσιμπήσω Like ή να δείξω οτι "αγαπάω τα ζώα" και εχω και γω. Δεν λέω, ναι είναι ωραίο να έχεις ένα κατοικίδιο, γενικά ένα πλάσμα που δεν μπορεί να γυρίσει και να σου πει πόσο για τον ΠΟΥΤΣΟ μπορεί να είσαι, ή να το κάνεις ο,τι θες γιατί πάνω σε κάτι πρέπει και συ να έχεις τον έλεγχο, να νιώθει η παρτάρα σου οτι είσαι ανώτερος, οτι δίνεις διαταγές, οτι κρέμεται και κάποιος απο τα αρχιδάκια σου. ΠΑΡΤΑ νεοελληναρά ζωόφιλε της πούτσας. Αν αγαπάς κάτι και θες να το γλυτώσεις απο τον δρόμο ή το κλουβί του, δώστου άπλετο χώρο, φαγητό, τα εμβόλιά του, ένα σπιτάκι να φωλιάζει όταν κρυώνει ή βρέχει και άστο ελεύθερο. Αν γουστάρει να σου έρθει για χαδάκια ή με σελφοκόνταρο τότε τάισε το εγω σου οσο το κατοικίδιο σου, σου επιτρέπει.
    Πότε θα μάθει ο κόσμος να μην καταστρέφει τα παιδιά του; Λίγη παιδεία, λίγο σεβασμό, προς τους ανθρώπους αλλά και προς το περιβάλλον. Να τους τραβάτε και καμιά σφαλιάρα που και που όταν δεν καταλαβαίνουν, το λέγαν κι οι αρχαίοι, "όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος". Έχουμε μάθει πια όλοι οι μοντέρνοι γονείς, αφήνουν τα μούλικά τους ανεξέλεγκτα, κάνουν φασαρία το μεσημέρι, κλαψομουνιάζουν ΣΥΝΕΧΩΣ όταν τους χαλάν το χατήρι ή για να τραβάν την προσοχή και όταν μεγαλώσουν λίγο θα νομίζουν οτι ολα τους ανήκουν. (Μετά παίρνουν κι ένα μηχανάκι απο τα 10 και δώστου).
    Είναι παιδάκι φυσικά και θα θέλει προσοχή, αλλά οχι με το παραμικρό να κλαίει. Σφαλιάρα στο κακομαθημένο να μάθει. Τα αφήνουν να πηγαινοέρχονται για να μην τους ζαλίζουν τα παπάρια, λογικά έχουν μετανιώσει κιόλας  που τα κάναν, σου λέει "γιατί να μην ξεράσω και γω 3-4 μαλακισμένα όπως κάνουν όλες και μετά όταν κουραστώ ε και τι έγινε, λίγο να βρίσουν, λίγο η παρέα με άλλα μπάσταρδα, λίγο το χασισάκι, λίγο η πρεζούλα, σιγά, ψιλοπράγματα!" Άμα όμως τους κάνεις παρατήρηση, θα σου' ρθει ο γαμώχριστος μπαμπάκας τους και θα στο παίξει ιστορία, διότι αν ο macho ελληναράς δεν το παίξει μαγκιά κι ας έχει άδικο, τι ελληναράς θα είναι! Ντροπή.
    Οχι, για άλλη μια δεν είμαι υπερβολικός. Απλά βλέπω πράγματα που προφανώς είτε στ' αρχίδια σας αν δείτε, είτε δεν κοιτάτε αρκετά καλά, είτε ζείτε σε άλλον πλανήτη, είτε είστε σε αυτή την κατηγορία. Ή κουνάτε το κεφάλι συγκαταβατικά με ένα δάκρυ να κυλάει στο μάγουλο. Next one...
   " Μωρή ΚΑΥΛΑ μόδα, ξεκώλιασέ μας κι άλλο! Ντύσε μας, στόλισέ μας, σημάδεψέ μας με πυρωμένο σίδερο, ζωγράφισέ μας, τρύπισέ μας όπως γουστάρεις! Περιμένουμε να μας χύσεις, με το στόμα ανοιχτό, (διακριτικά μεν, αλλά παθιασμένα)! Δεν το παραδεχόμαστε, μα έτσι είναι!", είπαν απο μέσα τους αρκετές χιλιάδες απο τα walking dead.
    Θέλω να καβαλήσω ένα σελφοκόνταρο και να χαθώ στην Selfήνη, σαν την γριά μάγισσα που ξανάνιωσε και να κάνω check-in απο τον πρώτο κρατήρα που θα δω μπροστά μου, σουφρώνοντας τα χειλάκια μου σαν φρέσκο και ζουμερό κωλοτρυπίδι μπαμπουίνου! Κάθε φορά που κάποιος λέει πως ό,τι κάνει (όσων αφορά την εμφάνισει) το κάνει γιατί τον εκφράζει, ένα στρουμφάκι αυτοκτονεί με real-sized καραμπίνα στο στόμα. Για να μην χυθούν δάκρυα και για να μην μου' ρθετε με δάδες και τσουγκράνες μυγιάγκιχτες μου μοδορουφήχτρες, θα επαναλάβω την ατάκα "σωτηρίας" μου, (που φυσικά και θα βάλετε μέσα τον εαυτό σας, εννοείται): υπάρχουν κι εξαιρέσεις. Οι πολλές εναλλαγές στυλ και γενικότερα εμφάνισης, δείχνουν και λίγο ανασφάλεια. Νταξ σίγουρα πολλοί μέχρι τα 40 δεν ξέρουν που ανήκουν, έχουν το μυαλό τους πως θα φάνε τα περισσότερα μουνάκια και ξεχνάνε να δούν τι τους κολλάει και ποιοί είναι. Όσο πιο extreme, τόσο μεγαλύτερη η ανάγκη για προσοχή, αλλά  και βοήθεια ταυτόχρονα. Δικαίωμα του καθενός είναι, εγω την γνώμη μου λέω, στα τέτοια σας. Τα λέω γιατί και γω έκανα μαλακίες μικρότερος και δεν φοβάμαι να παραδεχτώ οτι είχα επηρρεαστεί απο καλλιτέχνες του δικού μου μουσικού φάσματος. Όλοι γουστάραμε σε κάποια φάση της ζωή μας να μας προσέξουν, απλά όσο περνάν τα χρόνια δεν σε πολυκόφτει κιόλας. Εκτός κι αν σε λένε...

Vae Victis, ριμπενάκια μου.