Παλιό σπίτι, νέοι μπελάδες

Ώ ναι.. Ξέρω.. Πάει καιρός απο την τελευταία φορά που έκανα τον κόπο να μπώ και να αραδιάσω καμια 60αριά προτάσεις. Τόσα πολλά να πώ, τόσα να σχολιάσω, μια φουρτούνα στο μυαλό μου, μια πλημμύρα να ξεχυθεί και να είμαι αναγκασμένος να τα βγάζω σιγά σιγά.. Σταγόνα σταγόνα.. Και ξεκινάω το αράδιασμα / παραλήρημα..

Βρίσκομα πιά στο Α******* και πιό συγκεκριμένα στο Π***********. Μετακομίσαμε εδώ και 2+ μήνες. Η ζωή εδώ είναι επιεικώς για τον πούτσο. Απο τον κόσμο που κατοικεί εδώ μέχρι τους κόκορες που αρχίζουν τις κόντρες μεταξύ τους απο τις 3 το βράδυ. Οι αγάμητη δε πιτσιρικαρία κυβερνά τους ασφαλτόστρωτους και μη, δρόμους με τα τρομερά και φοβερά, με-ανοιχτές-εξατμίσεις, 50άρια της, ρίχνωντας ανελέητα ξερόγκαζα, σούζες, κωλίδια και ό,τι άλλο μπορεί το σε μέγεθος καραμέλας Tic Tac, μυαλό τους, να σκεφτεί (πολλά ζητάω) σε περίπτωση οπτικής επαφής με θηλυκό. Όχι. Όχι, μην με παρεξηγείτε. Να κάνουν και την μόστρα τους και το καραγκιοζιλίκι τους, αλλά όχι δίπλα στ' αυτί μου. Γιατί και γώ θα μπορούσα πολύ εύκολα τότε να πάρω τον 75άρη ενισχυτή μου και την λατρεμένη Assassin μου, να στηθώ έξω απο το σπίτι του,να τον βάλω στο 10 (στο τέρμα δηλαδή) και να μετακομίσει, αυτός, το σπίτι του, και όλο το τετράγωνο 2 χιλιόμετρα παραπέρα.Να πείς κιόλας ότι την πέφτουν στην τελική στα ωραία πιτσιρικάκια με τα κοντά σόρτς, πάει στον διάολο. Αλλά μαζεύοντε όλα τα αγόρια εδώ, κάτω απο το σπίτι μου, σε ένα σχολείο-γηπεδάκι-παιδική χαρά, φτιάχνοντας ένα ωραίο πηγαδάκι μαγκιάς, επίδειξης ικανοτήτων οδήγησης και κυρίως, μαλακίας. Εξού λοιπόν και η φασαρία που δημιουργείται. Είναι ζήτημα χρόνου λοιπόν το αν θα τροχίσω το katana και βγώ έξω με ύφος μπλαζέ, φάση Raizo, απο το Ninja Assassin, και να τα κυνηγάω. Χα.. Ωραία θα ήταν.. Αλλά όπως είπα, αυτά γίνονται μόνο στις ταινίες. Δυστυχώς. Άν και θα ήταν τέλειο να έβγαινα μέσ την νύχτα ντυμένος στα μαύρα κολλητά ρούχα και την κουκούλα των Ninja και να τα φοβέριζα λίγο. Αλλά είναι τόσο ζώα εδώ που πιό εύκολα θα μπορέσεις να πείς στον κόκορα ότι: Θα γκαρίζεις τότε. Αλλά! Αλλά λέω, υπάρχουν και εξαιρέσεις. Όπως 2 κορίτσια που γνώρισα και ένα παιδί το οποίο με έβαλε στο συγκρότημα. Ναί, είμαι και σε συγκρότημα, πράγμα που ομολογώ πως πίστευα ότι θα είναι το τελευταίο που θα κάνω εδώ πέρα. Είδες που τελικά παντού υπάρχουν ελάχιστες, το τονίζω και το επαναλαμβάνω, ελάχιστες εξαιρέσεις; Δεν μπορώ να πώ το ίδιο βέβαια και για τα υπόλοιπα παιδιά του συγκροτήματος.. Αλλά ας μην είμεθα και πλεονέκτες! Μάλιστα σαν μεγαλύτερος πρότεινα και μερικά δικά μου κομμάτια και δέχτηκαν. Αλλά πουθενά σε όσα συγκροτήματα κι αν συμμετείχα, δεν υπήρχε σοβαρό ενδιαφέρον. Μπορεί να μην είμαι και ο πιό δραστήριος άνθρωπος στον κόσμο (για το αντίθετο μπορώ να πώ πως είμαι ο καλύτερος!) αλλά όταν βάλω σκοπό να κάνω κάτι, θα το κάνω καλύτερα απο οποιονδήποτε. Μ' αρέσει να είναι τέλειο το έργο μου, αν και εφόσον το θέλω πολύ. Τα παιδία δεν μπορώ να πώ ότι δεν το θέλουν ή δεν το αγαπάνε. Απλά τα κίνητρά τους είναι λάθος. Live και μαλακίες. Αυτό που κάνεις το κάνεις για σένα και επειδή θες να το γλεντήσεις. Θα πάρεις την κιθάρα και θα της πετάξεις τους μαγνήτες έξω, αλλά όχι για να φανείς η να αναγνωριστείς στην μικρή και κλειστή κοινωνία σου. Για την πάρτη σου. Αυτό λείπει απο τα παιδιά. Μόλις το ευχαριστηθείς εσύ, έχουν μετά αν το θές και άλλοι σειρά να γευτούν λίγη απο την δική σου κάυλα. Αλλά όχι να ικανοποιείς τους άλλους, δήθεν, ενώ στην ουσιά θές να δηλώσεις το εγώ σου. Να μου λείπει το βύσσινο παίδες. Στην τελική, ούτε καν είμαστε έτοιμοι για live. Άν θέλουν να πάμε εγώ τους το ξεκαθάρισα΄ πρέπει να είμαστε άψογοι. Ειδάλλως εγώ δεν παίρνω μέρος σε ενα ρεζίλι. Η απάντηση σε αυτό; "Έλα μωρέ κι άλλοι κάνουν λάθη". Έχμ.. κυριοί.. Στ' αρχίδια μου οι άλλοι. Εγώ δεν βάζω τον εαυτό μου με τους άλλους, είτε απο άποψη επίπεδου, είτε απο άποψη σκεπτικού. Τα παιδιά ένα κομμάτι ολόκληρο δεν μπορούν να βγάλουν. Μόνο ο drummer είναι ικανότατος με πολλές προοπτικές, το παιδί που προανέφερα πως γνώρισα. Τί να πείς.. Ώχ.. Ναί.. Ξέχασα.. Έχουμε και την γιαγιά μου, την μάνα του πατέρα μου.. Τώρα να την πώ την κακία μου; Ας το κρατήσω αυτή την φορά. Next time θα αναρτήσω ειδικο ιστολόγιο με κακίες αφιερωμένες! Χα.. Τί να πρωτοπώ γαμώ;;; Για το ότι έχουμε καταντήσει να "πάμε" τα βιολογικά μας ρολόγια πόσες ώρες πίσω για χάρη της; Που τρώμε φαγητό στην 1 αντι για 3 που είχαμε συνηθίσει; Να τρώμε για όταν πεινάσουμε; Να μην μπορούμε να δούμε πιά μια ταινία όλοι μαζί όπως παλιά επειδή πέφτει για ύπνο απο τις 10; Να μην μπορούμε να κινηθούμε πιό άνετα; Να μιλήσουμε άνετα;; Να τσακωθούμε που λέει ο λόγος πιο άνετα; Που δεν μπορώ να παίξω κιθάρα το απόγευμα παρά μόνο όταν πάει σε καμιά φιλενάδα-λείψανο; Αμ το άλλο σκηνικό; Εδώ κι αν έχει φάση! Βγαίνει, πάω να παίξω κιθάρα. Μετά απο λίγο μπαίνει μέσα, ανοίγει τηλεόραση. Βγαίνω εγώ έξω. Έρχεται και κάθεται, αρχίζει να μιλάει. Έχω χάσει όρεξη να παίξω κιθάρα. Μπάινω μέσα, βάζω να ακούσω μουσική.. Μαντέψτε. Ναί. Μπαίνει μέσα, κλείνω μουσική. Βγαίνει έξω. Ανοίγω μουσική, ξαναμπαίνει. Το κάνει επίτηδες ρε πούστη μου; Αναρωτιέμαι δηλαδή, άν ανοιγοκλείνω τα ηχεία όσο παίζει η μουσική, τί θα κάνει; Λέω, "Να πάθει άραγε κανα βραχυκύκλωμα;" Μουνάς γελάκι ε; Τρόποι: κλάφτα Χαραλα-μπε-ε-ε-ε-εεε. Το μυαλό συνέχεια στα φράγκα. Όλα για εκείνη γυρνάνε γύρω απο αυτό. Anyway. Aυτό που με τσαντίζει περισσότερο βέβαια απ' όλα, γενικότερα, είναι αυτό που όλοι έχουν κάνει πιά πιπίλα ' στο χωριό θα βρείς την ηρεμία σου. Έλα δω εσύ ρε παπάρα και άν ησυχάσεις εγώ θα γίνω άνθρωπος.