Routed

(Originally Posted - Τρίτη, 21 Σεπτεμβρίου 2010)

Εμπνευσμένο απο ένα απο τα καλύτερα παιχνίδια όλων των εποχών, το Dynasty Warriors 4 και πιό συγκεκριμένα, το κομμάτι, που ακούγεται κατά την διάρκεια μάχης, Eve (ή αλλιώς Routed). 

 http://www.youtube.com/watch?v=z-R2mUJn-0w

[...]Ξαφνικά, δίχως να γνωρίζω που είμαι, βρήκα τον εαυτό μου να περιπλανιέται μέσα στο δάσος.. Τα πόδια μου με προδίδουν.. Η πανοπλία με να με σφίγγει.. Το ατσάλι της λεπίδας στο χέρι μου να φτάνει τα είκοσι κιλά, μα να το νιώθω ακόμα πιό βαρύ.. Όλοι οι υπόλοιποι δεν τα κατάφεραν.. Σύντομα πλησιάζουν εχθρικά στρατεύματα.. Το αισθάνομαι.. Πρέπει να συνεχίσω.. Μου έρχεται στο μυαλό αυτό που κάποτε είπε ο πατέρας μου.. Πως όταν πιά τελειώσει η σωματική δύναμη, παίρνει μπρός μία ενναλακτική πηγή ενέργειας.. Η δύναμη της ψυχής.. Έτσι λοιπόν, με μία έντονη κίνηση σηκώνομαι στα πόδια μου.. Αρχίζω να τρέχω.. Ξέρω πως αν μείνω λίγο ακόμα, θα με βρούν.. Λίγα χιλιόμετρα παραπέρα βλέπω μία εχθρική μονάδα. Με είδαν. Δεν σταματώ να τρέχω. Κατευθείαν καταπάνω τους. Δίχως να ελλατώσω ταχύτητα και κρατώντας το δίμετρο σπαθί με τα δύο χέρια, να γδέρνει βίαια το έδαφος, τινάζομαι στον αέρα και το προσγειώνω επάνω τους. Το φώς αντανακλάται επάνω στην λεπίδα μου, καλύπτοντας την βίαιη σκηνή.. Μένω ακίνητος με το βλέμμα καρφωμένο στο μονοπάτι που ανοίγεται μπροστά μου. Παίρνω μια βαθυά ανάσα.. Συνεχίζω.. Το μονοπάτι, αν και σκοτείνο απο το πυκνό δάσος, η ζέστη είναι αποπνικτική.. Βλέπω την έξοδο.. Ακούω καλπασμούς απο πίσω μου να γίνονται όλο και πιό δυνατοί.. Σε κλάσματα δευτερολέπτου γυρίζω το κεφάλι μου και βλέπω βέλη να κατευθύνονται προς πάνω μου. Κυλάω προς τα δεξιά και χάνομαι σχεδόν στο δάσος.. Ένας έντονος πόνος να με σουβλίζει στον δεξί μου ώμο.. Ένα βέλος καρφωμένο διαγώνια.. Χωρίς να έχω καιρό για χάσιμο, παίρνω μια δυνατή ανάσα και τραβάω την ματωμένη μύτη του έξω.. Νιώθω κιόλας το βαρύ κάλπασμα απο τις οπλές των αλόγων.. Σηκώνομαι και περιμένω.. Την κατάλληλη στιγμή.. Για να επιτεθώ.. Έρχονται.. Λίγο ακόμα.. Τώρα! Απλώνω το σπαθί χαμηλά και το πρώτο άλογο σκοντάφτει πάνω του, με τον αναβάτη του να εκτοξεύεται στα πέντε μέτρα.. Βγαίνω για να τελειώσω την κίνησή μου.. Οι υπόλοιποι καβαλάρηδες συνεχίζουν, έτοιμοι να με ποδοπατήσουν.. Με ένα άλμα, σχεδόν πάνω απο το άλογο, κανονίζω τον επόμενο. Σπαθιά να συγκρούονται με το δικό μου και κορμιά να χτυπούν το έδαφος, ποτίζοντας τα πάντα με το καυτό πορφυρό υγρό τους.. Θα έρθουν κι άλλοι. Αρχίζω πάλι το τρέξιμο, με αίματα και ιδρώτα να με έχουν λούσει.. Φτάνω στο τέλος απο το μονοπάτι.. Μία τεράστια πεδιάδα απλώνεται μπρός μου. Αλλά αυτό που αντικρύζω μηδενίζει τις ελπίδες μου.. Ένας στρατός παραταγμένος να πλησιάζει αργά.. Έφτασα μέχρι εδώ.. Για να τελειώσει έτσι μάταια η αποστολή μου..; Στέκομαι να ανακτήσω όσο μπορώ κάποιες δυνάμεις.. Τότε στην ιδέα μιας αποστολής που απέτυχε και ενός θανάτου με τιμή, σφίγγω το σπαθί με όλη μου την δύναμη, τα μάτια μου φλέγονται και το άιμα μου βράζει, το βλέμμα μου υποδηλώνει την οργή για κάτι που έχασα.. Σφίγγω τα δόντια, παίρνω φόρα και μία, τελευταία καλή ανάσα, τρέχω όσο πιο γρήγορα μπορώ, δίνοντας την πιό καλή και δυνατή μου μάχη, που ίσως και να μην υπάρξει άλλη ξανά. Οι εκατοντάδες στρατιώτες μπροστά μου αρχίζουν κι εκείνοι με την σειρά τους να τρέχουν κατά πάνω μου. Με έναν βρυχηθμο πολέμου συγκρούομαι με φόρα και σαν κεραυνός, κινούμαι πάνω τους, δίχως κάτι να με σταματατήσει. Έχω ήδη χάσει τον έλεγχο πάνω στο σώμα μου. Τώρα με κυβερνάει μια ανεξέλεγκτη δύναμη, οργής, μανίας και πολεμικών ικανοτήτων. Το σπαθί κάνει βόλτες τριγύρω μου, στέλνοτας μακρυά κάθε έναν που πλησιάζω. Το ταχύτατο βήμα μου σηκώνει σκόνη ,καθιστώντας με έτσι, αόρατο. Έναν αόρατο δαίμονα να εμφανίζεται απο το πουθενά και να ποδοπατάει τους πάντες στο πέρασμά του, δίχως να πληγώνεται απο τα σπαθιά των εχθρών, να σπάει τις γραμμές τους, σαν μπάλα κατεδάφισης που καταστρέφει κάθε εμπόδιο.[...]