Bροχερή, μουντή μέρα.. Κρύος αέρας να λυσσομανά.. Η βαρυά, έντονη μυρωδιά του αέρα και του βρεγμένου χώματος.. Τι ήλιος και μαλακίες.. Ζέστες και αηδίες.. Κι ο ουρανός πρέπει πού και πού να κλαίει, να τα "βγάζει απο μέσα του".. Τον καταλαβαίνω.. Νιώθω την θλίψη και την μελανχολία του.. Παρατηρώ τα δάκρυα του με τέτοια προσήλωση καθώς προσγειώνονται στο παράθυρο μου.. Βγάζω τα χέρια μου έξω να τ' αγγίξω.. Είναι τόσο κρύα.. Μικρός, πρίν μάθω την επιστημονική εξήγηση για την βροχή, πίστευα ότι είναι τα δάκρυα απο χαμένα όνειρα που κλαίνε για τον χαμό τους.. Και στεναχωριόμουν.. Πώς όμως κάτι τόσο απλό μπορεί να σε "ρίξει"; Πως καταφέρνει και μας προξενεί τέτοια συναισθήματα μελανχολίας; Έχουμε μήπως συνδιάσει την βροχή με τις σκηνές που μας παρουσιάζουν οι χολλυγουντιανές ταινίες; Την σκηνή ενός άντρα που κάθεται σε ένα σκοτεινό δωμάτιο με ένα τσιγάρο στο χέρι και ατενίζει το τίποτα, με την βροχή να αχνοφαίνεται μέσα απο το θολωμένο παράθυρο και να ακούγεται ίσα ίσα στο background..; Εκείνον που μετά απο έναν χωρισμό ή στην σκέψης της απώλειας κάποιου αγαπημένου προσώπου του, κυκλοφορεί στην βροχή με αργά βήματα και το σακάκι ριγμένο στον ώμο; Ή μήπως κάτι μας κάνει να θέλουμε πραγματικά να συμπαρασταθούμε σε εκείνον τον χιλιο(και βάλε)ταλαιπωρημένο ουρανό; Μήπως νιώθει μόνος και μας βάζει στο "τριπάκι" να κλάψουμε μαζί του; Όπως και να' χει, επηρρεασμένοι (ξανά) ή μη απο τις ταινίες, πολλες είναι αυτές οι, όπως έχουν χαρακτηριστεί, ευαίσθητες ψυχές, που αφήνουν την ψυχή τους να λουστεί με τα λυπημένα, αυτά, δάκρυα.. Έχω σκεφτεί και γώ την αγαπημένη μου (φανταστική) χολλυγουντιανή σκηνή, με πρωταγωνιστή, ποιόν άλλο; Εμένα.. Χεχε.. Την παραχωρώ ευθύς αμέσως..
"Νιώθω τον ψυχρό αέρα να χορεύει πάνω στην πλάτη μου, ξεγλυστρώντας πρώτα απο το μισάνοιχτο παράθυρο.. Είχα άσχημο ύπνο.. Ακόμα και όταν κλείσω τα μάτια μου και ονειρευτώ, αυτές οι εικόνες φόβου μου τρυπάνε το μυαλό.. Το σεντόνι εχει μαζευτεί όλο στα πόδια μου.. Έχω κουλουριαστεί.. Ένα ελαφρύ τρέμουλο με πιάνει καθώς ο πρώτος άνεμος "υποκλίνεται" μετά τον άγριο χορό του επάνω μου.. Παίρνω την απόφαση να σηκωθώ.. Ο άνεμος, λες και ευθύνομαι εγώ που τον έδιωξε απο κοντά του ο ουρανός, με χτυπάει ανελέητα.. Το δωμάτιο σκοτεινό.. Το ίδιο και η μέρα.. Παραπατάω πάνω σε πράγματα που απο την οργή του αέρα, "λύγισαν" και πέσαν στην μάχη εναντίον του.. Απλώνω το χέρι μου να κατεβάσω το παράθυρο όταν επάνω στο τζάμι βλέπω να σχηματίζεται ένα πρόσωπο οικείο.. Είναι το δικό της.. Σηκώνω το χέρι για να την αγγίξω.. Να την αισθανθώ ξανά.. Τα χείλη της.. Τα μάτια της.. Τα μεγάλα και όμορφα αυτά μάτια που σαν σε κοίταγαν, ένιωθες πως σου εμβόλιζαν την καρδιά.. Ξαφνικά δύο σταγόνες εμφανίστηκαν στα μάτια της.. Κι άλλες.. "Μη μου φεύγεις! Όχι! Όχι ακόμα! Μείνε λίγο ακόμα!" Οι ψιχάλες αλλοίωναν την μορφή της, ώσπου χάθηκε εντελώς.. Κι έμεινα πάλι εκεί.. Εγώ.. Ο άνεμος που με χτύπουσε με αβυσσαλέο μίσος.. και ο ουρανός που, άθελα του, την πήρε κοντά του.. Που κάθε τόσο πονάει.. και κλαίει.. Για μένα.."
http://www.youtube.com/watch?v=NiI5uyt6L6s
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου