Όρχεις εις τον κύβο.

 (Οriginally Posted - Πέμπτη, 30 Σεπτεμβρίου 2010)

Κάποιες φορές τα πράγματα εξελίσσονται ακόμα χειρότερα απ' ότι νομίζεις ότι μπορεί να πανε. Πρόκειται για μία πολύ awkward βραδυά, απίστευτη (με την κακή έννοια) και άκρως σπαστική. Υπάρχουν στιγμές, που αναρωτιέσαι: πως μπορούν οι άνθρωποι να είναι ακόμα πιο πολύπλοκα-μαλακισμένα όντα, απ' όσο ήδη πίστευεις; Πόσα πια επίπεδα ηλιθιότητας και παραξενιάς, κρυμμένα κάτω απο το πιό όμορφο πρόσωπο, να υπάρχουν; Θα μου πείς δεν μπορείς ποτέ να κρίνεις το βιβλίο απο το εξώφυλλο. Αυτό είναι ένας πολύ σωστός και γαμημένος νόμος. Ποτέ, μα ποτέ, μην κρίνεις τον άλλο, μόνο και μόνο απο την εμφάνιση. Το καλύτερο; Καμιά φορά, παρόλα αυτά, πέφτουμε στο τριπάκι εκείνο που μας βάζει να σκεφτούμε και να βγάζουμε συμπεράσμα μόνο απο την εικόνα του άλλου. Το ακόμα καλύτερο;; Να ξέρουμε ότι ΟΝΤΩΣ δεν είναι τόσο όμορφα κι ωραία τα πράγματα και να ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ να πιστευουμε σε κάτι καλό. Πρέπει να αφήσεις τότε τον άγγελο που φαντάζεσαι, να μεταμορφωθεί σε δαίμονα και να σε κατασπαράξει, είτε ψυχικά, είτε σωματικά. Διότι, μόνο τότε επέρχεται το θείο φώς. Μόνο όταν σε πιάσει ο πούστης αυτός δαίμονας και σε ρίξει στα σκατά. Τότε καταλαβαίνεις ότι αυτό το προαίσθημα που είχες, δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ο φόβος που έχεις για τον κόσμο και την, πραγματική του (και γνωστή σε όλους σχεδόν), φύση. Συχνά παθαίνω το φαινόμενο της λειψυδρίας στην έρημο, της οπτασίας. Ενώ βλέπω ότι στην ουσιά, δεν είναι τίποτα άλλο παρά άμμος, η ανάγκη μου με ωθεί να δώ αυτό που πραγματικά θέλω: "νερό". Είναι ωραία η χαρά που νιώθεις τότε, η αγαλίαση, του να βλέπεις ότι τελικά βρήκες αυτό που ήθελες. Μέχρι να πάρεις φόρα να βουτήξεις και να βρεθείς, εν τέλη, βυθισμένος στην άμμο. Ύστερα σηκώνεις το κεφάλι, φτύνεις λίγη απο την απογοήτευση της φανταστικής "λιμνούλας", μα η πίκρα μένει. Ίσα ίσα για να σε κάνει να θυμάσαι τί έπαθες. Όμως, μετά απο λίγο, χάνεται κι αυτή.. Κι ύστερα πάλι ξεχνάς.. Κι ύστερα πάλι βουτάς.. Κι ύστερα πάλι φτύνεις απογοήτευση. Όλα αυτά γιατί; Γιατί θέλουμε να πιστεύουμε. Τι να πιστεύουμε; Ότι υπάρχει ακόμα ελπίδα. Πρόκειται για μία πολύ awkward βραδυά, απίστευτη (με την κακή έννοια) και άκρως σπαστική.. Αποχωρώ με το κεφάλι ψηλά και με ηθικόν ακμαιότατον. Πολλές και καλές νύχτες.