Useless Info

Επειδή ΛΑΤΡΕΥΩ να αναφέρω τις παραξενιές μου (που είναι ουκ ολίγες), εναποθέτω άλλη μια εξαιρετικά αγαπημένη. Αυτή των "άχρηστων πληροφοριών", που, σε λάθος τόπο, αλλά κυρίως χρόνο, ο κόσμος κατα καιρούς πασχίζει να μου χαρίζει. Είναι στιγμές που απλά θες να έχεις το τσιγαράκι σου και το καφεδάκι σου, αραχτός στον καναπέ και να μετράς στο ταβάνι, τις αράχνες και τα θύματά τους που, απο ανοησία, έτυχε να μπλεχτούν στους ιστούς τους, χωρίς να σκέφτεσαι τίποτα και με ελάχιστες απο τις αισθήσεις σου να είναι εν δράση. Τότε μπορεί να έρθει κάποιος γνωστός-φίλος-γκόμενα-μπαμπάς-μαμά-αδερφός, και να σου διακόψει αυτή την ενδιαφέρουσα στιγμή μεταξύ του εαυτού σου και του ταβανιού. Όχι όχι, δεν είμαι περίεργος, τουλάχιστον μέχρι ένα σημείο. Δεν έχω πρόβλημα να συζητάω, αντιθέτως μάλιστα λατρεύω όπως (πιθανόν) έχω προαναφέρει τις μακροχρόνιες και με νόημα γεμάτες συζητήσεις. Απλά, καμιά φορά, λίγος χρόνος με τον εαυτό σου είναι αυτό που χρειάζεσαι και τίποτα παραπάνω. Πόσο μάλλον όταν παίρνει θέση το παρακάτω φανταστικό, επαναλαμβάνω και εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι, φανταστικό παράδειγμα: "Είδα ένα πολύ ωραίο ρούχο σε ένα μαγαζί και φαντάστηκα ότι θα σου πήγαινε..". Το κεφάλι γυρίζει αργά. Το βλέμμα κενό, ίδιο κι απαράλαχτο. Τραβάς μια τζούρα απ' το τσιγάρο και προσπαθείς να κατεβάσεις την αδιάφορη αυτή πληροφορία μαζί με τον καπνό. Απαντάς με έναν, μετα περισσής προσπάθειας και δυσκολίας στην απόπειρα να κρύψεις το "σπάσιμο" που μόλις έφαγες, ευχάριστο τόνο: "..αχα.." Ενός λεπτού σιγή, για τα μυγάκια στο ταβάνι που κείτονται νεκρά κατόπιν μίας άνισης μάχης με τον ιστό της πανούργας αράχνης. Το κεφάλι επιστρέφει στην αρχική του θέση με ακριβώς τον ίδιο ρυθμό. Επόμενο χτύπημα, ακόμα ισχυρότερο, της κλίμακας των 5 ρίχτερ. "Μίλαγα πρίν με την φίλη μου και μου είπε πως πήγαν και είδαν την Χ ταινία και λένε πως ήταν πολύ καλή..". Τα μυγάκια έχουν αρχίσει να κουνιούνται ή απλά τον μυαλό μου ζαλίστηκε απο το χτύπημα και την ένταση αυτής της 2ης άχρηστης πληροφορίας.. Έχω πιεί τον φραπέ και σιγά σιγά θα τραβήξω και το ποτήρι μέσα απο το καλαμάκι. Με αργές και φανερά πεθαμενατζίδικες κινήσεις, καταφέρνω να σβήσω το τσιγάρο. Με μιά γερή ανάσα και με όσο θάρρος με διακατέχει την συγκεκριμένη στιγμή, αποκρίνομαι: "Πιθανόν..". Ο αντίπαλος δεν δείχνει να πτοείται. "..Εχεις κάτι..;". Σκέφτεσαι απο μέσα σου (ή και φωναχτά, αν έχεις την δύναμη) "δεν έχω αλλά θα μου έρθει.. ο νευρικός κλονισμός!" Αποφασίζεις να παραδεχτείς την ήττα σου, εκτός κι αν είσαι κανένα μαλακισμένο, κακομαθημένο και εγωιστικό τσογλανάκι, και εξηγείσαι  προσθέτωντας λίγο χιούμορ, όσο μπορείς εκείνη την στιγμή: "Κοίτα, απλά αράζω.. Θες να μιλήσουμε σε λίγο; Παρακολουθώ ντοκυμαντέρ..Χεχε..". Δύο πιθανές εκδοχές: Η κλασσική πρώτη, στην οποία ο άλλος εξοργίζεται και κάνει σαν μυγιάγκιχτο, στραβώνοντας φάτσα όσο δεν πάει, λες και του είπες πόσο πολύ τον μισείς και πως θες να τον δείς να καίγεται στο πύρ το εξώτερο και τέλος, δεν θα θέλει αργότερα να μοιραστεί μαζί σου ό,τι άχρηστη πληροφορία πιστεύει πως πρέπει να μοιραστεί. Η δεύτερη όμως περίπτωση και η πιό σπάνια θα έλεγα σύμφωνα με τις δικές μου εμπειρίες, είναι η εξής: "Καλά ρε, πάω να φάω/παίξω pc/ μπώ στο internet/ ζωγραφίσω/ χέσω/πηδήξω κ.λ.π κ.λ.π. και μιλάμε σε λίγο". Χαίρεσαι που ο άλλος δεν προσβλήθηκε, που δεν πίστεψε ότι δεν τον θες δίπλα σου, οτι δεν τον μισείς και που κατάλαβε ότι απλά: χαλαρώνεις. Το θέμα είναι πως, κάποιες στιγμές όλοι χρειαζόμαστε και να χαλαρώσουμε και να βουλιάξουμε και στις σκέψεις μας και στα έπιπλα και στον δρόμο και στον ουρανό που λέει ο λόγος και όπου μας κάνει κλίκ, κάτι που κανείς δεν μπορεί να σεβαστεί. Ώπα όμως! Ώπα! Δεν μπορείς βέβαια να φτάσεις και στο άλλο άκρο, που είναι να βρίζεις κάθε ώρα και στιγμή κάποιον που θα σου πεί κάτι σοβαρό, ή θα χρειαστεί μια πληροφορία την οποία μόνο εσύ γνωρίζεις και μόνο εσύ μπορείς να του παρέχεις. Εννοείται πως όλα γίνονται με ευγενικό τρόπο και όσο το δυνατόν πιό ήρεμα μπορούμε, όσο κι αν επικρατεί ένα χάος απο πολυβόλα χειροβομβίδες και uzi στο μυαλό μας εκείνη την στιγμή, για να μην υπάρξουν τυχόν παρεξηγήσεις, πράγμα δύσκολο γιατί όλοι είναι "ευαισθητούληδες" απ' ότι φαίνεται. Απλά ορισμένοι άνθρωποι δεν μπορούν να καταλάβουν ότι σε μερικούς δεν αρέσουν οι άχρηστες info που μας μεταφέρουν. Στην τελική ρε μάστορα, δεν σε ρώτησα κάτι, κι αν θες βρες κάτι που μας ενδιαφέρει και τους δύο γαμώ. Ε.. και εννοείται.. Όχι όταν χαλαρώνει ο άλλος.. Ώχ! κουνήθηκε το μυγάκι αριστερά..