Get out!

Kάποια πράγματα καλό είναι να μένουν στις ταινίες. Δεν υπάρχουν ούτε έκπτωτοι άγγελοι, ούτε καταραμένοι ήρωες πληγωμένοι πρίγκηπες ξεχασμένοι απο τον κόσμο. Τα κάνουμε αυτά μικροί, έφηβοι, για να μπορέσουμε να ζήσουμε σε έναν κόσμο δικό μας. Τι γίνεται όμως όταν τα χρόνια περάσουν και έρχεται η πραγματικότητα και ποδοπατάει τον μικρό ανόητο και φανταστικό μας κόσμο;; Τότε πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως πρέπει να πετάξουμε απο πάνω μας την εφηβική συμπεριφορά, τα σπαθάκια και τους φανταστικούς μας χαρακτήρες και να βγούμε έξω στον κόσμο με το κεφάλι ψηλά. Να φάμε τα παλούκια της ζωής, τις απορρίψεις, είτε ερωτικές είτε επαγγελματικές, να κουραστούμε για να αποκτήσουμε κάτι, να συναναστραφούμε με κόσμο, να μας κράξουν, να εξευτελιστούμε, να πάμε στρατό, να μας γίνει ο πάτος τριπλάσιος κ.ο.κ. Όταν όμως δεν θέλουμε ή φοβόμαστε να βγούμε στον κόσμο για τον Α ή Β λόγο, τότε πρέπει να πάρει μπρός το μυαλουδάκι και να αποβάλλει τις αιτίες αυτές. Δεν θα μπορούμε να είμαστε πάντα έτσι. Δεν θα μας προστατεύουν για πάντα, είτε οι οικογένειες, είτε οι φίλοι, είτε οι συγγενείς ούτε κανείς. Δεν είναι αμερικάνικη ταινία η ζωή με χαρούμενο τέλος. Ας σταματήσουν αυτές οι μαλακίες. Εδώ πέφτουν σφαλιάρες. Δεν υπάρχει "βρίσκω τον εαυτό μου" και μετά. Με τις εμπειρίες φτιαχνόμαστε. Με το μπουκέτο που μας ρίχνει και μας ματώνει η πραγματικότητα. Μέχρι να σκληραγωγηθούμε. Η ζωή για πολλούς μοιάζει με dark ταινία φαντασίας. Δεν είμαστε fallen angels, ούτε shattered princes, forsaken, sad, lost, doomed και δεν ξέρω και γώ τι. Είμαστε άνθρωποι με αδυναμίες τις οποίες μπορούμε να αντιμετωπίσουμε. Δεν είμαστε "καταραμένοι". Σίγουρα όλοι έχουμε τα προβλήματα μας, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μας καθιστούν "καταραμένους"! Όταν πιά λοιπόν περάσουμε την ηλικία των 18, που "υποτίθεται" θεωρούμαστε ενήλικες, είναι ανεπίτρεπτο να ζούμε σε "φανταστικές φουσκαλίτσες", κάτι το οποίο φανερώνει δείλια και φόβο για τον έξω κόσμο. Κάποτε και γώ είχα ένα παρόμοιο πρόβλημα. Αλλά είδα πως και οι άλλοι, δεν είναι καλύτεροι απο μένα εκεί έξω. Αντιθέτως, θα λεγα. Είμαι πολύ καλύτερος, συνειδητοποιημένος, νοήμων, προσγειωμένος απο τους περισσότερους. Δεν μπορώ να πώ βέβαια πως κι εγώ δεν δημιούργησα χαρακτήρες με βάση τα διάφορα στάδια του χαρακτήρα μου, καθώς αυτός διαμορφωνόταν και ακόμα και τώρα ανάλογα με την διάθεση μου, βγαίνουν αυτές οι "πτυχές" μου.. Το θέμα είναι πως εγώ τους κράτησα για τον λόγο ότι τους αγάπησα μιας και αποδείχθηκαν παράγοντες σε ένα αγαπημένο μου hobby. Το σχέδιο. Anyway. Σχετικά με το κυρίως θέμα μπορώ να πώ πως θα υπάρξουν άτομα που θα μας βοηθήσουν κατα την διάρκεια της ζωής μας σχετικά με το πως θα κινηθούμε. Μια μεγάλη βοήθεια θα έλεγε κανείς. Οι συμβουλές απο κάποιον που γνωρίζει κάτι περισσότερο απο μας πρέπει να είναι πάντα ευπρόσδεκτες. Ίσως και να θεωρούμε τον εαυτό μας αρκετά έξυπνο έτσι ώστε να μην χρειαζόμαστε βοήθεια, είναι μία περίπτωση. Το σίγουρο είναι πως το "έξω", θέλουμε δεν θέλουμε, δεν το γλυτώνουμε.