Πυρηνική Έκρηξη

Έχεις ρίξει ποτέ μια ματιά στα κλεφτά, έξω, στον κόσμο; Έχεις δεί την σαπίλα; Ναι, σε σένα μιλάω, που κάνεις τον ανίξερο. Ω ναι, τα έχω μαζί σου. Γιατί; Ρίξε μια ματιά. Πάρε το τηλεκοντρόλ στο χέρι, άνοιξε το μπουρδέλορουφιανάκι νούμερο 1, την τηλεόραση, και κάνε μια περαντζάδα στα κανάλια. Εστίασε στις ειδήσεις. Κατα προτίμηση του Star. Δες για λίγο. Βλέπεις; Αυτά είμαστε. Για την ακρίβεια, δεν είμαστε. Δεν είμαστε άξιοι, αν όχι να ζούμε, να λεγόμαστε άνθρωποι. Τα έχω ξαναπεί σε περασμένο μου κείμενο, την γνώμη μου για την ανθρωπότητα. Απλά επειδή μέρα με την μέρα γεμίζει το σακούλι και πολύ φοβάμαι ότι έχει αρχίσει να φουσκώνει πάλι άσχημα, είπα να το ξαναθίξω το θεματάκι. Ω ναι. Τί είμαστε φίλε μου; Είμαστε χωρισμένοι σε μικρές "πολεμικές ομάδες", κόκκινοι εναντίων πράσινων, πράσινοι εναντίων κίτρινων, κίτρινοι εναντίων μαύρων και πάει λέγοντας. Γαμάμε νεκρούς ο ένας στον άλλο, σε λογομαχίες, γαμάμε μάνες, σπίτια, περιοχές, πάμε στο γήπεδο με την προοπτική να πλακωθούμε με τους "πρωτόγονους" φανατισμένους της αντίπαλη ομάδα, όχι για να δούμε έναν αγώνα. Ο αγώνας πιά δουλεύει όπως τα περιοδικά στο οδοντιατρείο. Κοιτάς απλά μέχρι να ρθεί η σειρά σου, στην περίπτωσή μας, πλακωθείς. Έκανα ένα λαθάκι. Άκυρο το είμαστε. "Είσαστε". Ποτέ δεν είμουν του ποδοσφαίρου ή του μπάσκετ. Πάει αυτό. Άλλο; "Υπ-ακούμε" στην μουσική, αντί απλά να "ακούμε" εκείνη. Όπως προανέφερα για τους φίλους του ποδοσφαίρου, έτσι είναι και οι φίλοι της μουσικής. Ορισμένοι πάντα. Κάθε φορά αναφέρω πως υπάρχουν κι εξαιρέσεις, παντού. Απλά σχολιάζω το 80% της διαφθοράς. Όπως έλεγα λοιπόν, υπάρχουν στρατόπεδα ΚΑΙ στον χώρο της μουσικής. Παθιαζόμαστε τόσο με αυτή, που δεν βλέπουμε παραπέρα απο αυτό το συγκεκριμένο είδος που ακούμε, ο καθένας αντίστοιχα. Το φαινόμενο να μην σέβεται κάποιος τα άλλα είδη μουσικής, όντας σε αυτό το σημείο "φανατισμού", είναι πολύ συχνό και άκρως εκνευριστικό. Σχόλια του τύπου: "Γαμώ το μέταλ σου" και "μαλάκες σατανιστές" και παπαριές τέτοιες έχω ακούσει ουκ ολίγες φορές, όπως και η κλασσική και αξιολύπητη απομίμηση brutal κραυγής: "ουαααργκκαρκ" που μερικοί στόκοι κάνουν στην προσπάθεια τους να σε κοροϊδέψουν. Και μόνο απο κεί, απλά δεν δίνεις σημασία και αποχωρείς διακριτικά, γιατί είσαι άνθρωπος και έχεις και νεύρα, πόσο μάλλον αμα είναι και ιδιαίτερα εριστικός ο άλλος, που τότε, χέστα. Πιό μικρός υπήρχαν έντονοι διαπληκτισμοί και ανάμεσα σε μένα και punkιά, για το ποιά μουσική είναι καλύτερη. Τελικά που κατέληξα, τώρα πιά; Κάθε είδος είναι καλό, γι αυτόν που του αρέσει. (!) Δεν πιέζεις άλλον να ακούσει μέταλ, όπως εσύ δεν πιέζεις εμένα να ακούσω hip hop π.χ! Συν το άλλο, (αυτό είναι περισσότερο προσωπικό μου σκάλωμα που με μπριζώνει) που χρησιμοποιούν την μουσική για να "φανούν"! Πήρε μιά κιθάρα ο τύπος, έβγαλε 200 φωτογραφίες, τις ανέβασε στο Facebook, ψαρώσαν τα γκομενάκια. Μόνο που δεν μπορείς να παίξεις ούτε το Smoke On The Water. Αnyway, το θέμα είναι ότι και στην μουσική, βρίσκεις ζώα. Επόμενο; Τα αμάξια / μηχανές. Ο πατέρας μου είναι κολλημένος με τα μηχανάκια, απο μικρός στα γκάζια. Εγώ δεν κόλλησα το σκάλωμά του, προτιμώ να είμαι συναναβάτης και να απολαμβάνω τα γκάζια. Δεν είναι αυτό το θέμα μου όμως. Πιστεύω πως περισσότερο βλαμμένοι είναι οι μαλάκες που κάνουν κόντρες, που κωλοφτιάχνουν τ' αμάξια τους, τα χρησιμοποιούν όπως ο μαλάκας με την κιθάρα που ανέφερα παραπάνω, για να γαμήσουν πιο πολλά μουνιά. (συγνώμη για τα γαλλικά μου). Καμμένοι όσο τα λάστιχα τους μετά απο τις γκαζιάρικες κόντρες τους. Το κάνουν περίπτερο το αμάξι, σαν χριστουγεννιάτικο δέντρο με τα φωτάκια και τις παπαριές. Μόνο το αστέρι λείπει. Όπως και τα μούλικα με τα 50αρια που τους βγάζουν τις εξατμίσεις και ακούγονται απο του διαόλου το κέρατο. Αλλά θα μου πείς αυτά τα μαλακισμένα είναι μικρά (όχι ότι τους δίνω δίκιο). Εννοώ πως, οι άλλοι είναι ολόκληροι μαλάκες γαμώ το μυαλό τους. Βάζουν σε κίνδυνο με αυτές τις μαλακίες και "αθώο" κόσμο. Μετά πάμε στις γυναίκες και κυρίως, στον καλωπισμό. Ναι, δεν λέω, αν και προτιμώ την γυναίκα άβαφτη και φυσική, μου αρέσει να βλέπω μία περιποιημένη κοπέλα στον δρόμο. Όχι όμως να ψωμολυσσάνε άλλοι και αυτή να μην μπορεί να διαλέξει πιό παπούτσι θα πάρει ή τι συνολάκι θα αγοράσει. Γουστάάάάρουνε οι γκόμενες να παίρνουν λες και θα τα πάρουν μαζί τους. Πάσο να πάρεις ένα ρουχαλάκι τον μήνα, άμα το χρειάζεσαι επειγόντως! Μάσκες, μάσκαρες, μολύβια, κραγιόνια (;), καλλυντικά, αλλαντικά (;;), λιπαντικά (;;;) και δεν συμμαζεύεται.. Άααλλο ένα θέμα είναι το κινητά. Έχω το ίδιο κινητό επι πόσα χρόνια, το οποίο πριν είχε ο αδερφός μου. Το μόνο που με νοιάζει, προσωπικά, είναι να παίρνει κανα 2 τραγούδια μέσα, να τραβάει καμιά φωτογραφία για να έχω να θυμάμαι και κανένα βιντεάκι, έτσι να γελάω. Τηλέφωνο αν δεν έπαιρνες η να σε έπαιρναν, ακόμα καλυτερα! Βαρέθηκα αυτό το πράγμα. Με αγχώνει για κάποιο λόγο. Ξαναγυρνάω στο θέμα μου, όπως έφυγα. Κάθε μέρα βγαίνει και κινητό με ένα επιπρόσθετο. Μόνο κινητό δεν λέγεται πιά. Καλύτερα να λεγόταν πολυμηχάνημα, εδώ που τα λέμε. Έχω γνωρίσει άτομα στην ζωή μου που είχαν και δύο και τρία κινητά μαζί τους, όχι απλά στο σπίτι, αλλά και στην καφετέρια όταν βγαίναμε. Δηλαδή, εγώ κάνω αμάν να το καταργήσω και συ την παλεύεις με τρία γαμώ το κέρατό σου;;! Εν παση περιπτώσι, όπως και σε όλα στην ζωή μας, θέλουμε και εδώ να πάρουμε το καλύτερο μοντέλο, είτε πρόκειται για κινητό, είτε για αμάξι, είτε για μηχανή, είτε για την Σκλεναρίκοβα.(!) Δεν είναι ότι μας προσφέρει κάτι το διαφορετικό ουσιαστικά, ένα νέο κινητό. Απλά μπορούμε να δείξουμε ότι: ΝΑΙ! ΤΟ ΕΧΩ ΕΓΩ! (και πιθανοτερα) ΔΕΝ ΤΟ ΕΧΕΙΣ ΕΣΥ! Απορώ και το άλλο, πόσοι απο την γενιά μου και μετά θα φτάσουν τα 50 με τόση ακτινοβολιά που μας έχει κοπανήσει. Γι 'αυτό μάλλον είμαστε έτσι, επειδή το μυαλό έχει γίνει πουρές απο την τόση ακτινοβολία. Μετά πάμε στις κουτσομπολίστικες εκπομπές, Δε λέω, έχει ωραία γκομενάκια που τα παρουσιάζουν αυτά τα μεσημεριανά. Αλλά αν κάτσεις και παρατηρήσεις με τί ασχολούνται και τί νούμερα / τρελοί κυκλοφορούν στο κόσμο, (που φυσικά τα εκμεταλλεύονται τα καλά μας κουτσομπολίστικα) θα βαράς το κεφάλι σου στον τοίχο. Δεν μιλάω για πολιτικούς και τέτοια γιατί, αφού μας τα τρώνε και μεις ξυνόμαστε, μαγκιά τους και καλά μας κάνουν. Εξάλλου το ονειρικό μου τέλος τους περιλαμβάνει κι αυτούς, σε προεδρικές θέσεις, με την πυρηνική βόμβα να σημαδεύει ακριβώς πάνω τους. Είδες πόσο πουτάνα τα' χουμε κάνει και τι πραγματικά μας νοιάζει την σήμερον ημέρα. Φυσικά εννοείται πως δεν έκατσα να τα αναλύσω όλα όσα μας "απορροφάνε", θα μου έπαιρνε μήνες. Λοιπόν. Αυτά για τώρα. Έφυγα.