Come n' Gone

Υπάρχουν στιγμές που συνειδητοποιώ πόσο πολύ έχω αλλάξει. Ένας τρόπος για να το καταλάβω ήταν η παραμονή μου στο σπίτι μιας φίλης. Για την ακρίβεια, στην πολυκατοικία. Γιατί είμαι τόσο συγκεκριμένος; Διότι έζησα, βίωσα θα έλεγα καλύτερα ένα πολύ "τρομακτικό" συναίσθημα. Αυτό του "κλεισίματος". Τι εννοώ με αυτό; Εννοώ πως 11+ χρόνια ζούσα σε διπλοκατοικία, με αρκετά μεγάλο κήπο και εξίσου μεγάλο μπαλκόνι. Απέναντι μία μονοκατοικία 2όροφη και και κατα μήκος της οδού παρόμοια οικήματα. Δεν μπορώ βέβαια να πώ πως στο νέο μου σπίτι, στο χωριό, είναι άσχημα, με τον διπλάσιο κήπο και τον κατα πολύ καθαρότερο ουρανό και αέρα, με τα διάσπαρτα, τριγύρω, χωραφάκια και τους κόκορες που γκαρίζουν κάθε τρείς και λίγο! Χα.. Όπως και να' χει, το θέμα είναι πως, αν και δεύτερος όροφος, το μπαλκονάκι ήταν υπερβολικά μικρό, πιό πολύ διάδρομο θα το χαρακτήριζα, περιτριγυρισμένο απο "μπετονένιους" 6όροφους γίγαντες, σε αποπνικτική ο ένας απο τον άλλο, δημιουργώντας έτσι ένα αίσθημα πίεσης, τρόμου, θλίψης, ασφυξίας. Ένιωθα ένα σφίξιμο στο στομάχι, μία δυσφορία, πως είμουν φυλακισμένος. Το βράδυ που δεν έβλεπες και τόσο καλά, παρ' όλα' υτά, ήταν υποφερτά, Στ' αριστερά όπως κοιτούσες έβλεπες μεν ένα μεγάλο κομμάτι ουρανού, αλλά για μένα δεν ήταν αρκετό. Έκανα το τσιγάρο μου και σκεφτόμουν πως να αντέχουν οι άνθρωποι τόσο κλεισμένοι, σε αυτές τις "τερατοικίες". Την επόμενη μέρα το πρωί, έφαγα βιαστικά ένα μπόλ με δημητριακά, για να μην έχω άδειο στομάχι, και χωρίς να χάσω χρόνο, ζεσταίνω νερό. Λίγα λεπτά ο "μέτριος" ήταν έτοιμος. Αρπάζω τον καπνό και τα υπόλοιπα σύνεργα μαζί με τον αναπτήρα. Με όση βιασύνη συνέβησαν όλα αυτά, με άλλη τόση δείλια, αμφιβολία και σκεπτικότητα, άνοιξα την μπαλκονόπορτα. Τα "θηρία" ,θα έλεγε κανείς πως, είχαν ανοίξει τα μάτια τους, τις μπαλκονόπορτες και παρακολουθούσαν κάθε μου κίνηση. Τα συναισθήματα που ανέφερα προ ολίγου, ξαναγύρισαν. Έστριψα διστακτικά ένα τσιγάρο και προσπαθούσα να κοιτάω είτε προς τα πίσω είτε προς τα κάτω. Φωνές απο τριγύρω και αντίλαλοι απο το πάρκινγκ ακούγονταν αραιά και πού. Κανείς άλλος στα μπαλκόνια. Πετσέτες διαφόρων χρωμάτων και καμιά ηλεκτρική συσκευή ή σιδερένιες ντουλάπες κοσμούσαν τους μικρούς αυτούς "διάδρομους". Το μόνο που μπορούσα να κάνω, που ούτε κι αυτό με έκανε να "φεύγω" και πολύ ήταν να ξεγελάω το μυαλό μου καθώς κοιτάω στο μικρό κομμάτι ουρανού που πάλευε να ξεπροβάλλει ανάμεσά τους, αλλά μάταια. Προσπαθούσα να φέρω στο μυαλό μου την αίσθηση ότι είμαι κάπου αλλού, με το να εστιάζω στο βουνό απέναντι. Θύμιζε κατα κάποιο τρόπο Μοναστηράκι. Έχω καταπληκτικές εμπειρίες απο Μοναστηράκι. Και με ποιόν δεν είχα περάσει απο κεί. Με φίλους, με αδερφούς, με γυναίκες, με οικογένεια.. Όσο μπορούσα να συγκρατώ αυτή την εικόνα στο μυαλό μου μπορούσε να δεί κανείς ένα χαμόγελο να σχηματίζεται στο στόμα μου. Χα.. Για ένα λεπτό τώρα σταμάτησα και απλά αναπολούσα αυτές τις στιγμές με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Όπως κι αν το δείς, υπάρχουν πολλές στιγμές, που λίγο πολύ, όλοι θέλουμε να ξαναζήσουμε.

"Όλα είναι τόσο μακρυά, είτε μιλάς για το μυαλό,μα είτε για σώμα..
Όλα είναι τόσο πικρά, κι η γλύκα που' χα κάποτε, έφυγε απ' το στόμα..
Όλα αυτά τόσο γρήγορα, πως φύγαν έτσι οι ώρες, και μείναν οι αναμνήσεις..
Όλα τώρα που λείπουν, και θα θελες να έχεις, σε κάποι' αλλη ζώη, ποτέ μην λησμονήσεις."