Το όνειρό μου

Άλλη μια νύχτα στα τελειώματα και εκεί που περίμενα τον Μορφέα να με ταβλιάσει, έρχεται και στρογγυλοκάθεται στην θέση του η έμπνευση, με ένα χαμόγελο ύπουλο. Δεν πειράζει. Για να είμαι δίκαιος, εντάξει την προκάλεσα και γώ λίγο. Σκεφτόμουν την ιδανική έκβαση των πραγμάτων, στην ζωή μου. Το όνειρό μου. Άν κάποιος έχει τύχει να δεί το X-Men: Wolverine Origins, αρκεί απλά να πώ πως η σκηνή που δείχνει το σπίτι του Logan (Wolverine) στο βουνό, στην αρχή της ταινίας, είναι το απόλυτο σημείο για μένα. Τώρα για τους υπόλοιπους, μου δίνεται η ευκαιρία να το περιγράψω, βάζοντας μέσα κάποια αγαπημένα σύν. Αυτό που θα ήθελα λοιπόν, είναι ένα μικρό ξύλινο σπιτάκι όσο πιό ψηλά γίνεται, στο βουνό. Να βλέπω την θέα, όλα στα πόδια μου, αλλά κυρίως ένα πράγμα, το οποίο είναι: ψυχική ηρεμία. Να ξεφύγω απο όλα. Απο τον κόσμο, απο την φασαρία, απο όλα. Κακά τα ψέμματα, δεν έχω φιλοδοξίες στην ζωή μου, ούτε να γίνω κάποιος, ούτε να πλουτίσω, ούτε τίποτα . Το μόνο πράγμα που θέλω είναι να έρθω σε επαφή με τον εαυτό μου. Να ζήσω μέσα στην γαλήνη. Να ξέρω πως θα ξεφύγω, πως θα βρίσκομαι μακρυά απο την διαφθορά. Να ξαναγεννηθώ. Αυτή την φορά, αγνός. Σίγουρα όλοι μας θα το θέλαμε αυτό. Ακόμα και ο πιό "κακός", και ο πιό "βίαιος", και το πιό "αλάνι", δεν θα έλεγε όχι σε κάτι τέτοιο. Ακόμα και σύ που μπορεί να το διαβάζεις, ρώτα τον εαυτό σου. Σκέψου το για λίγο. Μπορεί όχι για πάντα. Έστω για λίγο καιρό, μέχρι να "καθαρίσει" η ψυχή σου απο όλα τα σκατά που δεχόμαστε κατα καιρούς, τα οποία μας ξεγελάνε και πιστεύουμε ότι είμαστε, ζωντατοί. Να ξυπνάς το πρωϊ και να βλέπεις έναν πανέμορφο καταγάλανο ουρανό, να ανοίγεις την πόρτα, να παίρνεις μια βαθυά ανάσα και καθώς ο δροσερός φρέσκος και καθαρός αέρας γεμίζει τα πνευμόνια σου, να ατενίζεις μία φανταστική θέα. Μία ζωή απο αγνά και φυσικά δώρα, μακρυά απο το χάος, τα καυσαέρια, τις αντιπαλότητες, το μίσος, την κακία και ό,τι μας σκοτώνει σιγά σιγά αλλά μη συνειδητά και καλά καμουφλαρισμένο. Ένα τέτοιο μέρος.. Ω ναι.. Κι αν έχεις και έναν άνθρωπο δίπλα σου να σε αγαπάει πραγματικά και να το θέλει κι εκείνος... Τότε μπορεις να μιλήσεις για έναν επίγειο παράδεισο.. Δυστυχώς όμως.. Είμαστε ήδη τόσο διεφθαρμένοι που, ένας τέτοιος παράδεισος, μετά απο λίγο καιρό, ίσως μεταμορφωθεί σε μία ανιαρή κόλαση, για τους περισσότερους. Δίχως club, καφετέριες, αμάξια, φωνές, βαβούρα. Είμαστε εθισμένοι σε αυτόν τον τρόπο ζωής. Το να ζείς κάπως έτσι, απλά, φαντάζει τόσο δύσκολο. Τί ειρωνικό.. Κάποια στιγμή όμως... Κάποια στιγμή.. Θα παλέψω να το κάνω πραγματικότητα..