Χωρίς Τίτλο

Ένα ακόμα ιστολόγιο για χάρη του έρωτα. Άλλο ένα ιστολόγιο γι' αυτό το μικρό τσογλανάκι που παίζει με τα βελάκια του, αυτό το κακομαθημένο με το άσχημο συνήθειο να κάνει άσχημες πλάκες. Μερικοί απο μας έχουμε εμπειρία, ξέρουμε πως να χειριστούμε τέτοιες καταστάσεις, ή έχουμε κάποιον να μας συμβουλέψει. Ένα μεγάλο ατού είναι όταν έχεις έναν μεγάλο αδερφό να σε βοηθήσει. Αλλά κι αυτό δεν είναι αρκετό. Πρέπει να φάς την γερή εκείνη σφαλιάρα, να νιώσεις το δηλητήριο που έχει ποτίσει στα βέλη του μικρού μούλου, ενώ πρίν, σαν απο LSD τα βλέπεις όλα όμορφα, όλα τέλεια. Η "σφαλιάρα" λοιπόν που μπορεί να φάει κάποιος για τον Α ή Β λόγο, δεν μπορεί να περιγραφτεί. Αλλά για να δώσουμε μια γεύση στους νεότερους (ώς καλός Παπαστρούμφ εγώ) θα προσπαθήσω να δώσω όσο περισσότερο μπορώ μια εικόνα του τί συμβαίνει τότε. Όταν λοιπόν ανακαλύψεις ότι αυτό το απίστευτο συναίσθημα που νιώθεις, δεν είναι αμοιβαίο απο το άτομο που θες, νομίζεις πως άνοιξε η γή για να σε καταπιεί.. Σα να βρίσκεσαι φυλακισμένος μέσα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, με ένα πολύ γερό σφίξιμο στο στομάχι και ελάχιστο αέρα διαθέσιμο.. Τέλος πάντων. Το θέμα είναι πως είναι κι αυτό κάτι που πρέπει να περάσουμε όλοι, έτσι ώστε να είμαστε προετοιμασμένοι αργότερα για παν ενδεχόμενο. Απλά ίσως να σε λειπεί το γεγονός ότι ένα δικό σου άτομο, πάρα πολυ κοντινό, περνάει κάτι τέτοιο. Προσπαθείς να το βοηθήσεις αλλά ξέρεις ότι είναι μάταιο. Πρέπει να το περάσει. Είναι κάτι σαν τον στρατό και την μάνα που αποχωρίζεται τον γιό της. Αν και ξέρει ότι θα τον ξαναδεί, αργά ή γρήγορα, στεναχωριέται που τον χάνει απο δίπλα της, φοβάται. Έτσι και αυτό το συναίσθημα. Πρέπει να το περάσει όσο κι αν στεναχωρηθείς. Απλά να μπορούσες να κάνει κάτι για να κερδίσει αυτό που θέλει. Αυτό το άτομο λοιπόν για το οποίο μιλάω, το οποίο είναι και το πιό κοντινό που έχω, ζεί αυτή την άσχημη εμπειρία. Είναι τόσο όμορφο να βλέπεις απο την μία, παρ'όλα'υτά, πως αυτό το άτομο αρχίζει και μεγαλώνει και αντιλαμβάνεται, ζεί, καταλαβαίνει, λυπάται, χαίρεται, νιώθει.. Είναι συγκινητικό να βλέπεις έναν νέο άνθρωπο, να γίνεται πιό ώριμος, πιό προετοιμασμένος, πιό δυνατός και να έρχεται σε επαφή με νέα πράγματα. Αν και πάντα αυτό το άτομο για μένα ήταν πάντα ο πιό δυνατός φίλος, ο πιό έξυπνος, ο πιό ώριμος, ο πιό ανθεκτικός. Τώρα απλά μπορεί και ο ίδιος να τα δεί όλα αυτά. Με τον καιρό, εν τελη, αναπτύσσεται μια ανοσία σε αυτό το "δηλητήριο". Είθε μια ζωή, αδερφέ μου, να αντέχεις και να κρατάς γερά. Όχι μόνο στο δηλητήριο του έρωτα, μα και σε αυτό της ίδιας της ζωής.

http://www.youtube.com/watch?v=6G3Exb1WN4U