Μά τον Shiva!

Σίγουρα όλοι έχει τύχει να δείτε μια σοβαρή ταινία και να υπάρχει ένα σολο, ντουέτο, τρίο (πονηρά μυαλά), κουαρτέτο η ολόκληρη ορχήστρα απο μπουρουμπουράκηδες. (iocuspedia, μπουρουμπουράκης, [burburakis] Ε5 : 1. (για πρόσ.) που λέει πολλά, περιττά, χωρίς ουσία, άσκοπα ή ανόητα λόγια, κατά την διάρκεια προβολής μιας ταινίας, / ή αλλιώς οι κοινώς και ευρέως γνωστοί: σπασαρχίδιδες/σπασαρχίδες)
"Φίλε, βάλαμε να δούμε το Ghandi, όχι το Freddy vs Jason, ούτε το Scary Movie 25." Δυστυχώς για μένα, είμαι ο μόνος που θέλει να βλέπει ΚΑΙ σοβαρές ταινίες, απο τις κατά καιρούς "παρέες" μου, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Έτσι λοιπόν βάζεις την ταινία στο DVD Player.. Λες με γλυκιά φωνη και σχεδόν ψιθυριστά "ΣΚΑΣΜΟΣ ΤΩΡΑ".. Τα βλέμματα χαμηλώνουν, τα πνεύματα κατευνάζουν, τα φώτα σβήνουν, τα στόματα ράβονται (προσωρινά) και η ταινία ξεκινά. Πέντε λεπτά αργότερα, αναρωτιέται ο πρώτος φωναχτά: "Τί γίνετ΄εκεί;" Όλα καλά, είσαι αλάνι.. Δεν μιλάς.. Απορία ήταν. Άνθρωπός θεωρείται, λογικό να έχει απορίες. Ο δεύτερος, δίχως να γνωρίζει τι και πώς, προσπαθεί να μαντέψει και να το παίξει έξυπνος στην παρέα."Μάλλον έγινε αυτό και είναι εκεί.." Όλα καλά, είσαι αλάνι.. Δεν μιλάς.. Υπέθεσε.. Άνθρωπός θεωρείται, λογικό είναι να υποθέτει. Είκοσι λεπτά με λίγες μόνο ενοχλήσεις έως ότου να βολευτούν και να ξεβολεύτουν και να ξαναβολευτούν στον καναπέ. "Μαλάκα τί βλέπουμε τώρα;", "Ναί ρε, βαριέμαι.."Ο ένας παρασύρει τον άλλον σαν domino. Κυρίες και κύριοι: Πάντα προειδοποιούμε τους άλλους όταν έρθει η σειρά μας να επιλέξουμε ταινία πρίν την βάλουμε, , περι τίνος πρόκειται, προς αποφυγήν δυσάρεστων καταλήξεων, (βλέπε εγκεφαλικές κακώσεις απο DVD Player Toshiba HD XA2 ή άλλου τύπου, βεβιασμένη κατάπωση CD-DVD, ιδίως ταινίες όπως The Fountain, Memento, O καιρός των Τσιγγάνων και άλλες τέτοιου είδους, ίσως προκαλέσουν δυσκολία στην χώνεψη) και άλλα παρόμοια ατυχήματα. Εφόσον έχουμε προειδοποιήσει την υπόλοιπη παρέα, ουδέν παράπονο δεκτόν μετά την απομάκρυνση απο το ταμείο. Στο θέμα μας. Έχεις αρχίσει να τρώς το μαξιλαράκι του καναπέ και να φτύνεις το βαμβάκι απο μέσα του. Ξεκίνησες να τρώς τα νύχια σου και έχεις ήδη φτάσει στους αγκώνες. Σκέφτεσαι απο μέσα σου μέσα σε όλο τον χαμό απο απορίες και ηλίθια σχόλια πως ακόμα και ο Ghandi θα έβαζε φούμο, κόκκινη κορδέλα Ράμπο και θα πεταγόταν με κανένα ημιαυτόματο απο την οθόνη να τους κάνει κόσκινο. Βγάζεις την ταινία και όλως περιέργως, τότε όλοι μαζί, με ένα στόμα-μιά φωνή-μηδέν μυαλό αρχίζουν: "'Εεεεεε τι έγινε ρε;;; Τί κανείς;;; Έεεε!" Έψιλον ρε παρτάλια! Το ζήτημα λήγει εκεί. Βέβαια ενας καλός τρόπος να στο ξεπληρώσουν αυτό είναι να βάλεις μια ταινία που θέλουν να δούν και εφόσον την έχεις δεί εσύ πιο πρίν (όσο πιό περίεργο τέλος έχει τόσο το καλύτερο), μόλις μπεί η ταινία και ξεκινήσει, σηκώνεσαι όρθιος, μπαίνεις μπροστά στην τηλεόραση και με γλυκιά και μελωδική φωνή, κοιτώντας προς του υπόλοιπους, αναγγείλεις το τέλος της ταινίας: Ο Bruce Willis πεθαίνει στο τέλος.. Μετά βέβαια καλό θα ήταν να παρακαλείς τον Ghandi να σε σώσει..